Türk-İslam Al€minin Ramazan Bayramı Mubar€k olsun

2007-10-11T23:47:00.000-07:00

“Hüzünle birlikte elveda demek zamanı geldi çattı “Ey Mübarek Kur'an ayı, Saimlere gufran ayı, Müminlere ihsan ayı, Şehri Mübarek elveda!

Gündüzlerin rahmet idi, Gecelerin nimet idi, Âşıklara vuslat idi, Şehri Mübarek elveda!

Hakkıyla kadrin bilmedik, Pek çok kusurlar eyledik, Nâdim olup tövbe ettik, Şehri Mübarek elveda!

Ramazan Bayramınız Mübarek Olsun...Dua İle...

________

BAŞBUĞ'UN 12 EYLÜL SAVUNMASI (kendi sesinden)

2007-09-11T15:48:00.000-07:00

BAŞBUĞ'UN 12 EYLÜL SAVUNMASI (kendi sesinden)

DERT SOFRASINDAN BAL YEDİLER, BAŞ VERDİLER, BAŞ EĞMEDİLER (KARA EYLÜL)

2007-09-11T15:44:00.000-07:00

KARA EYLÜL

ÇETESİ... DALTON KARDEŞLER...

ÜLKÜCÜ KATİLİ

Evren; -Vur emri verdim

12 Eylül'ün eli kanlı başkanı Kenan Evren, 1980'de Milli Güvenlik Konseyi üyelerine suikast yapacak örgütün hapisteki tüm üyelerinin öldürülmesi için emir verdiğini itiraf etti.

Eylül'lerde Ölmedik;
Eylül'lerde Doğduk...

BU CELSENİN HÜKMÜ !..

Aşağıda resimde ki an Başbuğ, kürsüye gelmiş ellerini açarak savcı Nurettin Soyer 'i suçlayan dehşetli bir konuşma yapmıştı... Mahkeme sözcüsü Vural Özenirler başta olmak üzere, bütün rütbeli zevat titremeye başladılar sanki hakim ve mahkum yer değiştirmişti... Hele savcı Soyer korkudan gözlükleri ters takmış, biz nasılda onun bu aciz ve sefil haline gülüşmüştük... Onlarda sonraki mahkemelerde bizi arka sıralara attılar... Fakat son gülen yine biz olduk... Türk'ün son Başbuğu yine mahkemeye son noktayı koymuştu...

12 Eylül Cuntasının, başta Alpaslan Türkeş olmak üzere ülkücülere kurduğu tuzak, ihtilalin üzerinden çok bir zaman geçmeden ortaya çıktı. Aralarında Alparslan Türkeş ve teşkilat yöneticilerinin bulunduğu 587 kişi hakkında, "MHP ve Ülkücü Kuruluşlar" davası adı altında davalar açılmıştı... Mamak Askerî Cezaevinin C 5 işkencehanelerinde yıllarca süren sorgular, mesnetsiz suçlamalar ile bu dönem, ülkücü gençliğin unutamayacağı ve affedemeyeceği acı bir dönem olacaktır. Savcı Nurettin Soyer tarihe utanç vesikası olarak geçmiş olan iddianamesinde, başta Alparslan Türkeş olmak üzere pek çok ülkücünün "146/1" , "149/1" gibi maddelerden "idam"la tecziyesini talep etmekteydi. Savcı, Alparslan Türkeş'in idamını istediği "iddianame"de suç delili olarak şunları öne sürmekteydi.

"(Alparslan Türkeş), İktidarı ele geçirmek için siyasî parti içinde yer alarak genel başkanlığa kadaryükselmiş, bir yandan Anayasa ve yasalar çerçevesinde tanıtma, propaganda, seçmen toplamakişlemlerini yürütürken, bir yandan da, yönetimi ele geçirip yukarıda belirtilen düşünceleri yönünde birdevlet düzeni getirmeyi amaçlamış, bu amaç uğruna kurduğu örgütlenmeyle Türkiye ahalisini birbirialeyhine toplu kıyıma götürmüştür. Bunun için MHP, MHP Gençlik Kolları, Ülkücü Dernekler, Ülkücü Meslek Teşekkülleri ve bazı mahalle, okul ve yurtlarda vatandaşlar arasında merkeziyetçi, yukarıdanaşağıya kademeleşmiş, otoriter, organize bir teşkilâtlanmaya gitmiştir...

Toplu kıyım (!!!!!!!!) amacıyla; 1980 Temmuz ayı içerisinde Yılma Durak ve Celâl Adan ile konuşurken DİSK'in komünist hareketin kaynağı olduğunu söylemiş), "konuşma bitip kalkarken elini yatay birşekilde ot biçer gibi yaparak" DİSK Başkanı Kemal Türkler'in yokedilmesini emretmiş miş...(!!!!!!!!!!!)"

Dünya Hukuk Tarihini yeniden yazdıracak bir iddia gerçekten... Sanki sessiz film gibi bir şey.... Bu uyduruk mahkemeler Türkün son Başbuğu ve çelik iradeli ülkücüleri yıldıramamış ve kutlu şafakların habercisi olmuştur...

Yusuf Ziya ARPACIK

20 Şubat 2002

MUSTAFA PEHLİVANOĞLU	7 Ekim 1980	Ankara
CEVDET KARAKAŞ	4 Haziran 1981	Elazığ
İSMET ŞAHİN	20 Ağustos 1981	İstanbul
FİKRİ ARIKAN	27 Mart 1982	Ankara
CENGİZ BAKTEMUR	30 Nisan 1982	Elazığ
ŞAHABETTİN OVALI	12 Haziran 1982	Sinop
ALİ BÜLENT ORKAN	13 Ağustos 1982	Ankara
AHMET KERSE	31 Ocak 1983	Gaziantep
SELÇUK DURACIK	5 Haziran 1983	İzmir
HALİL ESENDAĞ	5 Haziran 1983	İzmir

12 EYLÜL zulmünde ;

Ankara'da Bekir Bağ, Malatya'da Aydın Demirkol ve Mehmet Kazgan, isimli ülküdaşlarımız, sorgulardaki ağır işkencelerden dolayı şehit düştüler. Hüseyin Kurumahmutoğlu isimli ülküdaşımız da Mamak zindanlarında gördüğü işkenceden dolayı şehit düşmüştür...

MAMAK, MAMAK DEDİKLERİ ...

"Mamak, yalnızca soğuk, çıplak acı hatıralar yumağı, bir tutuk ve ceza evinin adı değil, yarın dünya işkence tarihi yazıldığı zaman dünya birincisi olmasa bile ikinciliği kesin olan, insanı eriten, insanı haysiyetsiz kılmak için yaratılmış çilehanenin adıdır"...

YÜCE MİLLETİMİZİN GÖZBEBEĞİ ŞANLI TÜRK ORDUSU, ASKER MÜSVEDDESİ OLAN DALTONLAR'IN REZALETİNDEN MÜNEZZEHTİR...

NOT: BU YAZI http://www.ulkum.com/ sitesinden Yusuf ziya Arpacık Hocamızın Sitesinden alıntıdır Teşekkür ediyoruz

Manavgat Ülkü Ocağı Başkanı Yakup Ekşi, İsmail Gaspıralı'nın 93 üncü ölüm yıl dönümü nedeniyle Bir basın açıklaması yayınladı

2007-09-11T15:31:00.000-07:00

Ölümünün 93 üncü yılında Manavgat Ülkü Ocağı tarafından anılan İsmail Gaspıralı, hayatını Türk dilinin birliğine adamıştı. Manavgat Ülkü Ocağı Başkanı Yakup Ekşi yayınladığı basın bildirisinde, "Onun 'Dilde, fikirde,işte birlik' sözü bugün de bütün Türk dünyasının ülkü ve ilkesi olmak değerindedir." diye konuştu.

Gaspıralı Ülkü Ocağı tarafından anıldı

Manavgat Ülkü Ocağı Başkanı Yakup Ekşi, İsmail Gaspıralı'nın 93 üncü ölüm yıl dönümü nedeniyle yayınladığı basın bildirisinde şunları söyledi;
"Bütün Türk dünyasındaki millî uyanış hareketlerinin büyük öncülerinden olan İsmail Gaspıralı Bahçesaray yakınlarında Avcıköy'de, Mustafa Ağa'nın oğlu olarak dünyaya geldi. Mustafa Ağa okumuş ve Türksever bir insandı, teğmenlikten emekli olarak Bahçesaray'a yerleşmişti.
İsmail Gaspıralı ilk öğrenimini yaptıktan sonra, Akmesçit lisesine gitmiş; iki yıl sonra da Moskova Askeri Lisesi'ne geçmiştir. Gaspıralı orada başka ülkelerden gelen Türk öğrencilerle tanıştı. Okuldaki panslavist hareketler, onu Türk milleti üzerinde düşünmeye yöneltti. 1867'de altıncı sınıfta iken, Türklerin tek hür ülkesi olan Osmanlı İmparatorluğu'na gitmeyi ve o sıralardaki Girit savaşına katılmayı kafasına koydu. Bir kayıkta kırk beş gün kürek çektikten sonra Don nehrini geçerek Odesa'ya geldi, ancak pasaportu olmadığı için Ruslar tarafından yakalanarak Bahçesaray'a gönderildi.
Bu olaydan sonra bir daha Moskova'ya dönmedi., Menli Giray'ın kurduğu medresede Rusça dersleri vermeye başladı. 1869'da Yalta Dereköy'e gelerek burada burada yeni bir usulle Türkçe dersleri vermeye başladı. Onsekiz yaşındaki bu delikanlının ülküsü bütün Türk dünyası için , İstanbul Türkçesini esas alan ortak bir Türkçe kurmak ve Türkler arasındaki birlik şuurunu uyandırmaktı.
1871 yılında Paris'e gitti. Bilgisini artırmak için çalışırken, geçimi için de Rus romancısı Turgenyef'e sekreterlik etti. Batı medeniyeti içinde yaşayarak, tanıdı ve inceledi. 1874'de İstanbul'a geldi.; Ceride-i Askeriye'de tercüman olarak çalıştı. Sonra Kırım'a döndü. Burada köylülerin, beylerin, mirzaların ve ulemanın hayatını yakından tanıdı 1878'de Bahçesaray belediye reisi seçilerek dört yıl bu görevi yürüttü. 1879'da gazete çıkarmak istedi ise de çar buna izin vermedi . Genç Molla imzası ile Tavrida gazetesinde Rusça makaleler yazdı. Bu yazılarını daha sonra "Rusya Müslümanlığı" adıyla yayımadı. Temel düşüncesi "Türk toplulukları okullar ve medreselerinde çağdaş ilim ve sanatları kendi dilinde okutmalıdır" oldu.
Nihayet 1883 yılının 10 Nisan günü Bahçesaray'da Tercüman gazetesini çıkardı. Gazete bütün Türk dünyasına yayıldı ve büyük heyecan uyandırdı. Bu gazete Gaspıralı'nın sevgili eşi ve ateşli bir türkçü olan Zühre Hanım'ın mücevherleri ile çıkmıştır. Zühre Hanım 1903 yılında ölmüş ve Bahçesaray'da Menli Giray türbesine gömülmüştür.
Gaspıralı Türk lehçelerinin, yabancı diller yerine birbirlerinden kelimeler alarak zenginleşmesini ve İstanbul Türkçesini esas alınarak ortak bir yazı diline kavuşulmasını sürekli savundu. Onun "Dilde, fikirde,işte birlik" sözü bugün de bütün Türk dünyasının ülkü ve ilkesi olmak değerindedir.
Gaspıralı hem yazdı hem de yılmadan , usanmadan Türk dünyasını gezerek konferanslar verdi. Onun tesirinde yetişen gençler Türk dünyasının her yanında çeşitli gazeteler ve kitaplar yayımladılar.
İsmail Gaspıralı 11 Eylül 1914 günü vefat etti. Cenazesi büyük bir cemaatle kaldırıldı ve eşinin yanına defnedildi.”

MEHMET AKİF ÇÖKTÜ ABİMİZİN ARDINDAN YAZILANLAR

2007-09-09T07:38:00.000-07:00

AĞUSTOS YANGINI

-Kürşat İhtilalcisi Mehmet Akif Çöktü’nün ardından-

Kudurgun atlar, ne edersiniz; köpükler saçıp
Uçara saldırı hangi cepheye?
Şubat zemherisi geride kaldı, yayla zamanı
Teke yaylası, Zorkun alır Yörük göçünü
Şimdi Çukurova, şimdi Toroslar;
biri yangın biri yüreklere esen can sevdasıdır
güz laleleri dökmek üzeredir tüm sevincini;
bekler Kürşat’ları…
Deli taylar, Veli atlar…
dört nala koşardınız, nedir bu kanatlanış?
Nedir, göklerle yarışınız?
Anladık da bağrışmayı, çağlamayı
Sesler duyarım, hıçkırıklar, ağlayışlar…
Durgun suları göklere taşıyan ey gökçeli atlar,
anlamam seherden yola çıkışınızı.
Gelişin doruklardan:
yeşilden maviden, al kızıldan…
Gidiş, bu gidiş değil, nolur halden anlayın,
kimin yüreğine bunca pusatlar?!..
Nolur, deli atlar, kanatları gökçeli veli atlar…
Durağın yoktur yürüyüşte,
muradın çoktur yerde gökte…
Ne can yakan feleksin ey
Gelirsin üstüne üstüne…
Kaf dağını sök de gel hele;
gök benizler çevrilmiş küle
Çiğdem çiçeklerin boynu bükük;
meleşir körpe yavrular;
yiğitler, alpler nasıl dayansın bu ayrılığa, bu acıya?
Kopup kayalar gibi,
Sivas’tan, Antep’ten, Trabzon’dan, Sinop’tan
Erzurum yiğitleri, Ankara, Konya ovasının…
Adana beyleri bir bir, Ongun Kıbrıs’tan…
Gönül erleri,ülkü devleri yola düşmüş
Almanya, Fransa’dan…
Yerin üstünde bir başka kıyamet
“Hiçbir ölüm bana bu kadar dokunmadı…”
Manavgat çayının dökülüşüdür;
kardeşim Emin’in dudaklarında…
Beyler fatihalara sığınmış,körpe kızlar,erken gençler
dik durmaya çabalıyor, mukadderat sayarak;
Muhsin bey, Of’tan İbrahim, İlteriş,
O, sevgili Sevgi Ablamız ve
Kafalı Hocamız;
titrer döner yalazlı havada koca çınar,
elleri dört dönüyor, şaşkın;
”Ellerimde büyüdü bunlar”
Şimdi Ural dağlarından mendilin ucu,
iki körpe fidanı daha büyütsün, Akif’lerce dal verecek…
Cebeci durağında beklenen sevgili değil;
yolcu edilen,
Kürşat’lara yoldaş, Başbuğ’lara çeridir yollanan…
kavim kardaş, ülküdaş;
kasırgayı haber veren verene, koşan koşana
Yolcumuz Adana’nın Akif’idir;
Kürşat’ların İhtilalcisi
“Yakışmıyor ölüm sana/
Bey kardeşim uyansana, doğrulsana”
Kara Eylül alamadı
Çekti gökler uykusuna
Ağustosun bu sıcağı
Gülsün diye düşman, yağı
Yüreklere tuz bastılar
Şadümandır cümle yağı…
Eller kaçıncı Tekbir’de
Aminler; güvercin kanatlanışı
Gülüyor sanki Akif,
Veda öpücüğü Sevgi Abla’dan
Bu ayrılık acıları bin katlasa da
Yemin Türklüğün dirilişine
Söz Tanrım söz
Ve, Tanrı yolunun yolcularına
Öteye haber böyle salınacaktır:
“Düğün böyle de olur!...”
Karşı dursun yarenler iki yandan:
Selam san ey gök çeri
Eller mızrak gibi
Eller gül çiçeği
Kurtlar, gök kurtlar hangi dilden söyleşirsiniz?
Atlar deli atlar,veli atlar hangi düğüne bu kopuşlar
Hangi ülkenin fethidir attığınız naralar?
Zafer zafer olsa da,ayrılık yürek yaralar…
Gözyaşlarımız Turan çınarlarına.
Ulu Tanrım!
Sonsuz ve sayısız tohumlar boy versin
Türk dünyası her acıda dirilişedir; yemin;
Akif’ler Ötelere elçidir, ya yavruları?..
Emanet; Türklüğün öksüzleri;
Türk ve Turan, Tanrı ve Muhammet davasına…
Adına Akif veren
Muzdarip güller deren,
geldi işte kapına,
ey, yollara gül seren
Cümle Türklükten selam!...
Kuran sevgilerinden,
al götür Cennetine, kucakla yüreğinden
Ölümler yangı yeri
Ölmez bu yolda çeri
Yeri göğü ol’lar, doğ’lar doldursun
Yürekler kan, başlar eğik,
yüzler hüzün yalazında
Dirilmelisin her acında
Dirilmelisin Akif’ler toprağında
Adana Adana, sar sevgi toprağında
Akif’ler sende mesut,
bir çınar bir gök sancaktır
Kutlu ülkü davası
Akif’in yüzü aktır
Hakkınızı helal edin diyen er kişiye bizden cevap:
“Akif’lere hakkını helal ettirin…
Onlar şehit kumaşından
Onlar gaziler kardeşinden…”
Ey can,
Teselli etmese de her yürüyüş erlerin yüreğini
Götür yüce Tanrı’ya ervahlar dileğini...

22.08.2007- Ankara / Muhittin ARAR

KAYNAK: http://www.yusufiye.net/

ŞANSSIZ BİR İNSAN MEHMET AKİF ÇÖKTÜ

Sizlere sıradan kelimeler sarf ederek salak yerine koymayacağım. Sizin de onları okuyarak arkadaşıma değer vermenize gerek yok. Akif rahat bir yaşamdan ve ihtiraslarından vazgeçerek kendini Türk halkına adamış bir militan ve grup lideridir.

Biz onun hikayesini gazetelerden bir başarı öyküsü olarak okuyamayacağız. Ama o tarihe inandığı değerleri dünya nimetlerine değişmeyen bu uğurda kurşuna dizilmeyi, zindana atılmayı, sürgün yaşamayı göze alan bir ülkü devi olarak tarihin kayıtlarına düşecektir.

Akif’i, beni Fatih Kolejine davet edişi, kolejin çatısında dört kişi çay içişimizi Türk Birliğine katılmak isteğindeki soylu duruşu, o tunçtan öfkeyi hareleyen nezaketleri, bir ülkücü katiline cezasını verirken gidişini, yaralı halde Vedat’ın Draman’dan evinden alıp özel bir ameliyathaneye götürüşümü, Güzin abla ile yanımdan ayrılmasını, askerdeki sohbetlerimizi Türklerle ilgili hayallerimizi, sağlığında lüzumundan fazla konuşmaya tenezzül etmeyen yüksek binalarda ve ceylan derisi koltuklarda oturanların kavline göre kaybeden bir kahraman olarak hafızamdaki yerini almıştır.

Eski çağlarda insanlar ölen arkadaşlarının cesetlerini pahalı kumaşlara sararak, vücutlarını mumyalayarak, taşların içini oyup saklayarak hatta bal ile kaplayıp onları kurutarak taşlaştırmışlardır. Bunlar yüzyıllardır değişmeden kalan, karşılığında kendi ölülerinin de zaman içinde aynı kalmasını isteyen soytarılardır. Bunlar iklimler değişirken bile hareketsiz kalan, insanlardır.

TÜRKLER BÖYLE İNSANLAR DEĞİLLERDİR.

Hayat değişkendir. Mevsimler değişir, insanlar yer değiştirir. Ülkücüler ölülerini en büyük onurla ödüllendirir. Diğer dünyaya gözleri nemlenerek ama ağlamadan, hüzünlenerek, yıkılmadan; muhteşem bir edayla gönderirler. Çünkü bilirler ki arkadaşları bir başka gök altında onlar için yer ayıracak, birlikte marş söyleyeceklerdir.

Akif Çöktü’nün cenazesine katılan bir avuç başı dik, ruh sağlığının olmazsa olmaz koşulu olarak çevresine sağladığı uyumu öne süren kavramlaştırmalar, hırsızlar toplumunda hırsız olmayan, sınıf atlamak için ölen arkadaşlarının omuzlarına basmayan hepsi gönüllerimizin kahramanı, kimilerine göre kaybeden ülkü devlerinin Akif Çöktü’yü son yolculuğuna uğurlarken göstermiş oldukları nezaketin muhteşemliğinden dolayı her birine ayrı ayrı sonsuz teşekkürü borç bilirim.

SUÇLU, BORÇLU, YALNIZ TÜRK KALMASIN

Adana Asri Mezarlığı

24.08.2007
Nejdet KANDEMİR

Ülkücü Hareketin seçkinlerinden Mehmet Akif Çöktü'nün cenaze namazı Cuma namazı sonrası Adana Asri Mezarlık Camiinde kılındı..Mehmet Akif Çöktü Asri Mezarlıkta toprağa verildi..MHP Adana il Başkanı Ahmet Erdoğan,Ceyhan Belediye Başkanı Hüseyin Özlü,MHP Yüreğir ilçe Başkanı Mustafa İzgioğlu,MHP İstanbul-Fatih ilçe Başkanı Murat Omurtag ..........Pof Dr Mustafa Kafalı,Sevgi Kafalı,Eski eğitimciler Ramiz ongun,Haluk Pirimoğlu,Hakkı Şafakses,Abdullah Kılıç,Sabri Erdem .......Ankaradan Cemil Akbulut,Seyfi Atmalıoğlu,Yavuz Selim Demirağ.....İstanbuldan Erdem Karakoç,İdris Karadağlı,Özcan Çeliksiz,Erdoğan Ulu,Metin Yıldırım,Çığır Zorlu,Ali Çolak,Yavuz Ceylan,Fuat Çakıroğlu,Tanju Pakel,Tekin Yavuz,Fatih Yüksel,Serdar Sement,Yalçın Yirmibeş göze çarpan kişilerdi...

Sevgi Kafalı ve Mustafa Kafalı'nınyürekleri bir başka yanmış

Murat Omurtag,Erdoğan Ulu,Özcan Çeliksiz

KAYNAK www.bizimocak.net

Bir Ülkücü Göçtü...

Oldu mu şimdi... Yakıştı mı bu sana a dost... Böyle sessiz, böylesine yalnız çekip gitmek var mıydı, akdimizde... Hani kavgamız bitmemişti... Memleket kadar büyük yumruklarımızla dövüşmeye devam edecektik hani...

Bir elin kadar kalbine yenileceğini, o dağ gibi gövdeni taşıyan, tiktaklı saatin ansızın duracağına seni musalla taşına yatıracağını bilemezdik a dost...

Daha 18’ine gelmemiştin. Ateş çemberinden zulmün gadrine uğramaktansa, zalime başkaldırmak için firara düşmüştün. Darbecilerin, haritada yerini dahi bilmediği, Afrika ülkelerine varmıştın ilkin. Dava bayrağını, Avrupa burçlarında dalgalandırmak için, Fransa’ya bir varışın vardı ki, bir sinema filmi çekilirdi yaşadıklarından. Senin Paris’i titrettiğini, Eiffel kulesini sarstığını cümle alem bilirken, plazada keyif çatanların, duymazlıktan gelişini unutmuyoruz. Sana göre görevdi. Son anına kadar askerlik görevi bu kadar da uzamazdı ki... Tezkere almak gibi bir hedefin olmadığı için, inanç adına sivil de olamadın be dost.

Promosyonlu sahte kahramanların sermayesine göz ucuyla bile bakmazdın. Sessizliğin ve yalnızlığın tavana vurduğu sürgün günlerine dair ser verip, sır vermedin hiç. Tunuslu, Faslı, Cezayirli, İtalyan Yunan ve Fransızların anlatımıyla, “Aziz” olarak tanırdı gurbet ellerdekiler. Bam teline basmaya kalkışanlar, güneşin bir daha doğuşunu göremeyeceğini bellemişti. Daha doğrusu belletmiştin. Kabus olup düşlerine bile çökmüştün. Korku salıp çökertmiştin densizliği.

Mehmet Akif Çöktü... Fikrinle yüz binlerle aynı safta yürürken, eyleminde yalnız adam. Kendisine yakışmayan ölüme de yapayalnız yiğitçe gitti ve bir ülkücü göçtü...

Dava adamlığın zaman, mekan ve ortama göre değişkin bir tavır değil de, her daim ve her şartta dimdik kalabilmek olabilmek olduğunu sergileye sergileye gitti.

Gadasını aldığım gardaşım; sabahın ışığı yüzüne vurmadan çıktın evden ha... Yapayalnız dimdik vardığın hastanede koca gövdeni sedyeden kaldıramayan kalbine ben şimdi ne diyeyim.
Niyazi’ye ne dedin? Almıla seni yine gurbet ellerde firara gittiğini mi zannedecek? Leyla gelin kapının çalınacağını daha kaç yıl bekleyecek? Sevgi ablam şaka yaptığını sanıyor hâlâ... Uyuyor gibiydin bembeyaz kefenin içinde, yüzü soğuk dedikleri ölüm sana hiç yakışmadı a dost. Vefasızlığın, kahrın, isyanların yorduğu yüreğin seni ancak bu kadar taşıyabildi ha. Sağlığında bir araya getiremediğin kişiler, cenazende omuz omuza saf tuttular. Hareketimizin önünü tıkayanlar yüzünden tıkanan damarların bize yadigar kaldı.

Sen gittin... Birer birer eksiliyoruz a dost. Yokluğunun acısı çöktü yüreğimize. Daha ne kadar kalırız bu alemde bilmiyorum. Adana Asri Mezarlığı’na bedenini gömdük. Ama ruhun ömrümüz boyunca incitecek hepimizi. Vayy be; Mehmet Akif Çöktü

Yiğit ülkücü göçtü
Doğrusu göçüp giden gerçek bir ülkücünün naçiz bedeni değil. Son dönemde yıpranmış, sağından solundan tırtıklanmış mecrası değiştirilmeye kalkışılınca “yatağında kırgın akan ırmak” haline dönüşmüş hareketin mensupları göçtüğünü duydular. Senin gibi “Yörük” için kalkıp göç eylemek, fermana başkaldırıp dağları mesken seçmekti. Lakin kahırla çöktüğün sedyeden kalkamadın... Belki de kalkmak istemedin. Yurdun ve dağlarında töre kalktığı, at izinin it izine karıştığı, kurt seslerinin beşik ürümesine dönüşmesi vurmuştu seni. İlinde gayri kan kusup töre konuşmadığı için kırgındın, yaralıydın vesselam. İtin çakalın önünde oyuncak olmaktansa, bozkurt gibi dağların kabuğuna çekilmek adına sessiz ve yalnız ölüme yürüdün. Mehmet Akif Çöktü, bir ülkücü göçtü.

Yavuz Selim DEMİRAĞ

yenicag@yenicaggazetesi.com.tr

Türk Silahlı Kuvvetlerinin beklentisi; bu tür terör olaylarına karşı, yüce Türk milletinin kitlesel karşı koyma refleksini göstermesidir.

2007-06-08T11:45:00.001-07:00

BASIN AÇIKLAMASI

TARIH : 08 HAZİRAN 2007

NO : BA- 13 / 07

1. Sayın Genelkurmay Başkanı Org. Yaşar BÜYÜKANIT, 12 Nisan 2007 tarihinde yapmış olduğu basın toplantısında, terörün Mayıs 2007 tarihinden itibaren tırmanacağını, kamuoyuna açık bir şekilde açıklamıştır.Son günlerde ortaya çıkan terör olayları, bu açıklamaların gerçekçi olduğunu göstermiştir.

2. Bu terör eylemleri, aynı zamanda bölücü ve ırkçı...Devamını okumak için Tıkla

KERKÜK, ELDEN ELE DÜŞMEDEN

2007-06-08T11:44:00.000-07:00

KERKÜK, ELDEN ELE DÜŞMEDEN

İster Türk-i iman’dan gelsin, ister Türk-menend’den; Türkmen demek, Türk demektir. Oğuz Türkü demektir.Bu nedenle, nerede olursa olsun; Türkmen toplumunun maruz kaldığı soykırım, haksızlık, zulüm, insan hakları ihlâli… türü ne olursa olsun, büyük meseledir.Da

marımda Türk kanı taşıyorum diyen herkesin gütmesi gereken bir millî davadır.Türk-İslâm davasıdır.

Bugün Irak’ta sayıları 2.5 milyonu aşan bir Türkmen topluluğu bulunmaktadır.Üstelik bu topluluk, bin yıldan fazla bir tarihi geçmişe de sahiptir.Türkler, Musul ve Kerkük dolaylarını, Anadolu’dan çok önceleri yurt yapmıştır.Irak Türkleri, Anadolu Türkleri ile yüzlerce yıl dır kader birliği içerisinde olmuştur.Ta ki 1.Dünya Savaşı sonrasında Irak, İngiliz sömürgesi olana kadar…O tarihten sonra Türkmenler’in kaderi kan ... Devamını Okumak için Tıkla

23 DÖNEM MİLLETVEKİLİ SEÇİMLERİNDE MHP ADAYLARI

2007-06-08T11:42:00.000-07:00

23 DÖNEM MİLLETVEKİLİ SEÇİMLERİNDE MHP ADAYLARI
ADANA
SIRA NO ADI VE SOYADI ÖĞRENİM DERECESİ MESLEĞİ

1 RECAİ YILDIRIM ÜNİVERSİTE ÇİFTÇİ
2 ALİ HALAMAN ÜNİVERSİTE SERBES
3 YILMAZ TANKUT ÜNİVERSİTE ZİRAAT YÜKSEK MÜHENDİSİ
4 MUHARREM VARLI ÜNİVERSİTE SERBEST - ÇİFTÇİ
5 MEHMET METANET ÇULHAOĞLU YÜKSEK LİSANS DİŞ HEKİMİ
6 NİZAMETTİN BAŞAR ÜNİVERSİTE MAKİNA MÜHENDİSİ
7 MUSTAFA AĞCA ÜNİVERSİTE TIP DOKTORU
8 SALİH GÖKÇE ÜNİVERSİTE MAKİNA MÜHENDİSİ
9 HULUSİ ÜTEBAY ÜNİVERSİTE ZİRAAT MÜHENDİSİ
10 BİLAL TOKLU ÜNİVERSİTE ÖĞRETİM ÜYESİ
11 HASAN YAMAN ÜNİVERSİTE DİŞ HEKİMİ
12 YALÇIN GÜRGEN YÜKSEK LİSANS JEOLOJİ MÜHENDİSİ
13 MEHMET ALİ ÜN ÜNİVERSİTE TIP DOKTORU
14 CENGİZ OĞUZ ÜNİVERSİTE ELEKTRİK MÜHENDİSİ

ADIYAMAN
SIRA NO ADI VE SOYADI ÖĞRENİM DERECESİ MESLEĞİ
1 MEHMET TOPRAK LİSE SANAYİCİ - ÇİFTÇİ
2 HASARİ GÜLER ÜNİVERSİTE ÖĞRETMEN
3 MEHMET ÖZHAN ÜNİVERSİTE EMEKLİ BÜROKRAT
4 HATİCE ATALAY ÜNİVERSİTE MİMAR
5 MEHMET VURAL YÜKSEK OKUL POLİS MEMURU

AFYON
SIRA NO ADI VE SOYADI ÖĞRENİM DERECESİ MESLEĞİ ...Devamını okumak İçin Tıkla

3 haziran istanbul fetih gecesi

2007-06-08T11:38:00.000-07:00

İnönü stadında saat 8.00’de başlayan MHP’nin iktidara yürüyüş şöleni
gövde gösterisine dönüştü. Genç ve kadın Ülkücülerin
coşku seli stadı doldurdu.

İnönü stadında saat 18.00’de başlayan MHP’nin iktidara yürüyüş şöleni, genel başkan Devlet Bahçeli, Ülkü Ocakları Genel Başkanı Harun Öztürk , İstanbul MHP il başkanı İhsan Barut, İstanbul Ülkü Ocağı başkanı Yüksel Kaleci, sanatçılar ve partililerin katılımıyla gerçekleşti.

İnönü stadını dolduran MHP’lilerin sıkça attıkları sloganların en dikkat çekeni; “Altmışıncı Hükümet, Milliyetçi Hareket”, “Türk-Kürt Kardeştir Ayrım Yapan Kalleştir”, “Türk Milleti İhanete Madalya Vermez” gibi sloganlardı.
Tribünlerin neredeyse tamamını dolduran partililerin oldukça ... Devamını Okumak İçin Tıkla

“İSTANBUL’UN YENİDEN FETİH GECESİ

2007-05-04T09:52:00.000-07:00

TÜM HALKIMIZ İSTANBULUN YENIDEN FETİHİNE DAVETLİDİR. 3 HAZİRAN DA İNÖNÜ STADYUMUNDA

“İSTANBUL’UN YENİDEN FETİH GECESİ” Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanı Sn. Dr. Devlet BAHÇELİ beyin katılımıyla Yeniden Fetih gecemize tüm halkımız davetlidir. Gecemiz ücretsiz olup programa; Mustafa YILDIZDOĞAN, Aşık SEFAİ, Atilla YILMAZ ve Ali KINIK iştirak edip ses ve eserleriyle güzellik katacaklardır.Ayrıca programımızda havai fişek gösterisi yapılacaktır. Yer: BEŞİKTAŞ İNÖNÜ STADYUMU Tarih:03.06.2007 Saat:19:00-24:00 İstanbul Ülkü Ocakları İl Başkanı Yüksel KALECİ

3 Mayıs Milliyetçiler günü- yakup Ekşi Manavgat Ülküocakları başkanı

2007-05-04T09:39:00.000-07:00

3 Mayıs Milliyetçiler günü

Manavgat Ülkü Ocakları Başkanı Yakup Ekşi, Türk olmaktan gurur duyanları ırkçılıkla suçlayanların 'aydın' olduğu günümüzde, "3 Mayıs Milliyetçiler Günü'nün" öneminin bir kat daha arttığını bildirdi. Ekşi; Türk milliyetçilerinin, Türklüğü savunmanın bedelini işkencelere ve tabutluklara maruz kalarak, nice çile ve sıkıntılara göğüs gererek ödediğini kaydetti. Manavgat Ülkü Ocakları Başkanı Yakup Ekşi, "3 Mayıs Milliyetçiler Günü" nedeniyle yazılı bir açıklama yaptı. Yakın tarihimize damga vuran hadiselerden birinin de 3 Mayıs 1944'te cereyan ettiğini ifade eden açıklamada, 63 yıl önce 3 Mayıs 1944'te, aralarında bilim adamı, aydın, siyasetçi, asker ve üniversite öğrencilerinin de bulunduğu Türk milliyetçilerinin dönemin iktidarı tarafından "ırkçılık" yaptıkları gerekçesiyle tutuklandığını ve mahkemede yargılandığı hatırlatıldı. Açıklamada, başta Hüseyin Nihal Atsız, Başbuğ Alparslan Türkeş ve beraberindeki Türk milliyetçilerinin yargılanmalarının büyük tepki gördüğünü ve Türk gençliğinin "Türklüğe, Türkçülüğe ve milliyetçiliğe" yönelik karalama ve iftiralara karşı "tek yürek" olduğu kaydedildi. Açıklamada ayrıca şu görüşlere yer verildi: "3 Mayıs 1944 tarihiyle birlikte başlayan yargılama süreci ve sonrasında 'tabutluk' denilen ölüm hücrelerine atılan Türkçülerin kutlu mücadelesi, her Türk'ün okuması ve idrak etmesi gereken bir olaydır. Türk milletini her türlü emperyalizmden korumak için; inandıkları fikirleri, değerleri ve doğruları haykıran Türk milliyetçilerinin verdikleri bu mücadele, bugün daha net bir şekilde anlaşılmaktadır. Dün Türk milliyetçilerini en ağır şekilde eleştirenler, şimdilerde ise onlara hak vermenin mahcubiyetini yaşamaktadırlar. 3 Mayıs 1944'ü doğuran şartlar ve gelişmeler önemini ve sıcaklığını bugün de korumaktadır. Bugün Türkiye, etnik milliyetçilikleri körükleyen ve Türk kimliğini her fırsatta reddeden bir siyasi anlayışla idare edilmektedir. 'Türk'üm' diyemeyenlerin, Türklük şuurunu sorgulamaya açanların, Türk olmaktan gurur duyanları ırkçılıkla suçlayanların 'aydın' olduğu günümüzde, 3 Mayıs Milliyetçiler Günü'nün önemi bir kat daha artmaktadır. Özellikle 1984 yılından beri ülkemizde süregelen etnik milliyetçi terörün tek amacının, Türklük kavramının sorgulamaya açarak, Türkiye'nin bölünmez bütünlüğünü önce kafalarda silmek istediğini düşünecek olursak, her Türk'ün bu günü milli şuurla idrak etmesi gerekmektedir. Mayıs 1944, milletimizin direncinin bayraklaştığı önemli ve anlamlı bir günü ifade etmektedir. Türk Milliyetçileri, Türklüğü savunmanın bedelini işkencelere ve tabutluklara maruz kalarak, nice çile ve sıkıntılara göğüs gererek ödemişlerdir. Türk milliyetçileri iftiralara, baskılara ve suçlamalara rağmen Türklük şuurundan, Türkiye sevdasından ve Türk birliği ülküsünden vazgeçmemişlerdir. 3 Mayıs, Türk milliyetçilerinin bu kutlu mücadelesini anlamak başta olmak üzere, Türklüğü ve Türk ülküsünü doğru okumak, geçmişten ders alıp Türk Milleti'nin onurlu geleceğini inşa etmek için daha çok çalışmanın önemini kavramak olarak kabul edilmelidir. Türk Milleti, ecdadını bildiği, anladığı ve unutmadığı sürece Türk-İslam aleminin liderliğini yapabilecek gücü, kudreti ve fikriyatı kendisinde bulacaktır. Ülkü Ocakları bugün, teslimiyetçi-gayrı milli politikalara karşı Yüce Türk Milletinin hizmetindedir. 'Lider ülke Türkiye' hedefi ile Ülkücü Hareket bütün baskı ve zorlamalara rağmen, milleti ile beraber bu kutlu mücadeleyi kazanacaktır. Bu vesile ile bir kez daha içlerindeki milli şuur ve iman ateşi bir an olsun sönmeyen ve Türk milliyetçiliği tarihinin altın sayfalarını oluşturan ülkü devleri, başta Başbuğumuz Alparslan Türkeş, H. Nihal Atsız, Orhan Şaik Gökyay, Necdet Sançar, Fethi Tevetoğlu, Zeki Velidi Togan, Muzaffer Eriş, İsmet Tümtürk ve daha birçok Türk milliyetçisini rahmet ve minnetle anıyoruz. Bu duygu ve düşüncelerle, Türk milletinin geleceğe damga vurması gayreti, azmi ve kararlılığıyla 'Milliyetçiler Gününü' idrak etmenin gururu içerisindeyiz. Milliyetçiler gününün devletimize ve milletimize hayırlara vesile olmasını temenni ediyoruz. Ne Mutlu Türküm diyene".

28 Nisan, Ankara- Tandoğan Meydanı Kerkük Mitingi Notları

2007-05-01T14:25:00.000-07:00

28 Nisan, Ankara- Tandoğan Meydanı Kerkük Mitingi Notları...

Muhittin ARAR

“BİZİ YALNIZ BIRAKMAYIN” veya “TÜRK ORDUSU,TÜRK MİLLETİ KERKÜK’E...”

İşgal güçlerinin Saddam yönetimini devirip o topraklara girişinden bugüne, insanlığın az şahit olduğu hukuksuzluk, vahşet yaşanıyor. Sözde, demokrasi, barış ve kardeşlik getirecekleri iddiasında olan ABD ve işbirlikçisi güçler soykırımı da aşan vahşetleri sergilemekten çekinmemiş, tüm olup bitenler karşısında kimsenin tüyü kıpırdamamıştır. Devletlere, şirketlere eften püften işler için dayatmalar yapan AB’si veya, emperyalizme karşı söylemlerden geri durmayan, milletlere özgürlük öğütleyen Rusya’sı, Japon’u, Çin’i işgalcilerle aynı konumda kalmışlardır. Neredeler diye sorulabilir?...

Belli ki olay, Çokuluslu güçlerin sömürüsü ve petrol başta olmak üzere Orta Doğu ve Türkistan coğrafyasındaki yeraltı ve yerüstü kaynaklarına konmak, bu zenginliklerin olduğu ülkeleri işgal. Ele geçirecekleri ülkelerde kontrol ettikleri kargaşa, çatışmalar ve gerekirse iç harp. Irak coğrafyasında bunların en vahşisi yapılmaktadır. Kelimelerin ifadeden aciz kaldığı, sözün yetmediği durumlarla karşı karşıya insanlık. İnsanlık ve başta Ortadoğu’da yaşayan halklar ve bilhassa Türk/ Türkmen... Ebu Gayrip hapishanesinde işlenen vahşet, bir ahlaksızlık ve allahsızlıkla nitelenecek türden değildir; tüm kavramların ötesinde bir hayvanlık, canavarlık, utanmazlık. Saddam heykellerinin yıkılması, Saddam’ın bir Arefe’de boynuna yağlı kendir geçirilip idamından sonra başka intikamlar karaya vurmuştur. Bin yıllık Haçlı kini. Dün de sürüler idi bu alçak kalabalıklar. Sarhoş, serseri ve alçak... İşgal ve meydan okumanın ortasında Türk insanı vardır. İt, kağnı gölgesini kendi gölgesi sanır, derler ya, petro-dolarcıların güdümündeki uşşaklar -sözüm ona aşiret reisleri olan- Talabani ve Barzani işgal güçlerinin yöntemlerini kullanarak, etrafındaki güçlü ülkelere ve Türkiye’ye, İran’a ve dahi Türk-İslam dünyasına karşın Irak’ın kuzeyini tam bir temerküz kampına çevirmiş, aşağılığın hepsini birbir devreye sokmuştur. Yapılması gerekenler bellidir. Bırakın “Çuval olayı”nı, bir insanın burnu kanasa mehmetçik o topraklarda olmalıydı.Yedi düvele Çanakkale’de ders veren Türk çocuğu aynı kaderi paylaşmakta, bu defa onları yerin altına gömmek durumunda iken, aymazlık baştan başlamış, bugünlere gelinmiştir. İnsanlığın sinirleriyle oynayıp duranlar bir de Türkmenêli’ni “İkinci İsrail” yapma yolunda bir de hukuk kılıfı geçirmek üzere Kerkük’te oylamaya kalkışmaktadır, bunda zamanın geldiği ni de belirterterek. ”Türkiye içişlerimize karışırsa” imiş. Eceli gelen köpek örneği.

Mehmetçik, girmek üzeredir; önlerinde bir Siyasi İrade aymazlığını aşma kalmıştır. İstiklal harbi’nde tarihin her döneminde bir olduğumuz Irak Türk’ü yalnız bırakılamaz. Irak Türk’ü dün Çanakkale’de, Kafkasya’da şehitler vermiş,bugün kendi imdadına ulaşılmasını bekliyor. O bakımdan Muratlı, sık sık yürekleri parçalayan bir haykırışla milletimize seslenmiştir mitingde: ”Bizi yalnız bırakmayınız!...”

Ülkenin her tarafından Şanlıurfa’dan, hatay’dan, Aydın’dan, Kars’tan kalkıp gelmiş onbinler... dünyanın bir ucundan bir ümittir; özgürlük ve namus şeref uğruna alada dökülmüş Türkmen kardeşlerimiz ellerinde pankartlar, yazıyor: Kanada, Amerika, Hollanda şehirleri.Arapça,-gâvur anlasın diyedir-İngilizce ve özdilimizden sözler;”Vatan namustur satılamaz!”, ”Kerkük, Erbil namustur!”

Mitinge pek çok kuruluş destek vermiştir. Kamu-sen, Alperen Ocakları,Türk Ocakları, Ülkü Ocakları, Türk Metal Sen, hatta sol görüşlü bir çok kuruluş... Yine BBP Genel Başkanı sayın Muhsin Yazıcıoğlu eşiyle birlikte bizzat alandadır.Hakkı Öznur ve diğer yardımcıları, yine başta D.Sol parti yetkilileri. Avrasya, Başkent,Türkmenêli ve bir çok kanal canlı yayında,ülke bu mitingde kalkıp oturuyor, herkes bir sese kilitlenmiştir. Muratlı bey’in söylediğibir cümle çarpıcıdır:”Mitingde Türkiye birleşmiştir....”Mavi –Beyaz ve Ay-Yıldızlı bayraklar altında onbinler, yüzbinler tek ses:”Mehmetçik vatan topraklarına!...”

Mehmetçik yürüyecektir ....

Bu olacaktır, fazla sürmeden. Bunu dünyaya haykırmak üzere Ankara Tandoğan’da yüzbinler bir araya gelmiş, belliki 300 milyonluk Türk Dünyasının sesi olmuşlardır.

28 Nisan günü, Ankara Tandoğan’da düzenlenen bir mitingde Irak Türkmen Cephesi’ (İTC)nce düzenlenen , ”Telafer’den Mendeli’ye Türkmenêli Türk’tür, Türk kalacaktır!” haykırışları arasında, Irak’ın kuzeyinde yaşanılan vahşete karşı “ayağa kalkma ve direniş” çağrısında, yüzbinlere haykıran Cephe temsilcisi Ahmet Muratlı Bey, çok dikkatli bir dil kullanmıştır.İti köpeği dersini alacaktır bir araya gelişten. Dost düşman gözünü açacaktır. Bunlarla birlikte Muratlı başka bir gerçeğin de temsilcisi olmuştur. Olması gereken bir Türk tavrının.

Muratlı, İngiliz işgâliyle başlayan Türk/ Türkmenlere karşı işlenen sistemli katliamları/ soykırımları anlatmış ve bir tespitte bulunmuştur:

“İngiliz’lerden sonra o topraklara bela edilen kukla yönetimler bizleri o topraklarda yok etmeye çalıştı. Türkmen liderler başta olmak üzere işkenceler, tutuklanmalar, toplu katliamlar birbirini izledi. Türkmen öncüler binbir işkence ve eziyetten sonra Kerkük sokaklarında gezdirildi ve kimi kurşunlara dizilerek şehit edildi, kimi idam edildi.”

“59’da, 74’te, 80’de, 90’da bu katliam ve soykırımlar, sürgünler artarak devam ettirildi.... “

“Katil Saddam zamanında bu işler daha sistemli hale getirildi; sürgünler, köy boşaltmaları, mala mülke el koymalar aldı yürüdü... O günler Irak’ın kuzeyinde yaşayan –Osmanlının hatırası olarak- aynı imanı paylaşan kurmanç kardeşlerimizi bizler korumaya çalıştık. Saddam’la birleşip onların yok edilişine çabalamadık...”

“Bakın, işgal güçlerinden sonra ortaya çıkan duruma. Zulmü yok edeceğiz, demokrasiyi getireceğiz, diye Irak’ı işgal edenler kan ve gözyaşından başka bir şey vermediler. Binlerce yıldır Türk’ün himayesinde barış ve huzur içerisinde yaşayan Irak halkını parçaladılar. Aynı kıbleye inanan insanları mezhep düşmanlığı ile birbirine kırdırdılar. Bağdat kan akıyor; Telafer, Kerkük... “

“Bakın, dün bize olmadık zulmü yapan Saddam’ın yok edilişinden sonra işgal güçleriyle birleşip onlara saldırmadık, işgalcilerin yanında olmadık. Çünkü biz Türk’üz, büyük milletiz. Irak’ın kuzeyine musallat edilen, esasen oradaki kardeşlerimizi temsil etmeyen bazı kimseler İşgal güçlerinin desteğinde bizi orada yok etmek istiyor. Erbil’i Türklük’ten çıkarmak, Telafer’i soykırıma uğratmak, Kerkük’ü bir oldu bittiyle teslim almak istiyorlar....”

“Unutulmasın bizler binlerce yıl sonra o topraklarda yine olacağız. İşgal güçlerine sığınıp orada yaşayan insanlara, ayırım yapmadan söylüyorum, zulm edenler iyi hesaplamalıdır. O topraklar vatanımızdır; Türkçe bizim dilimiz, bayrağımızdır. Kerkük, Telafer namusumuzdur!”

“ Bizler aziz ve yüce bir milletin çocuklarıyız. İşin başka boyutu bizler için üç günlüktür, üç günümüzü alır. Bizler o topraklarda yaşayan herkese yardım etmek, ellerinden tutmak ve Türk’ün barışçı, adil kardeşlik anlayışıyla o topraklara sahip çıkmalıyız. Unutmayalım ki, o topraklara bizler çok önceden yerleşmiş, üzerinde beylikler, devletler kurmuşuz... O topraklar Anadolu’nun doğal uzantısıdır” benzeri açıklamalar, hatırlatma ve çağrılar Muratlı’dan...

İşgal güçlerinin yarattığı vahşetlerden en kötüsü burada yaşayan insanlar arasına kalıcı kandavası, husumet ekmesidir. Şii, sunni diyerek,- aynı kıbleye yönelen, aynı Tanrıya bağlı- insanların birbirine düşürülmesi. Bu oyun gerçi bellidir. İngiliz’in Hindistan’da, Afganistan’da yaptıklarının bir başka şekli.Fıransız’ın Cezayir’de uyguladığı kanlı vahşetin başka çeşidi, yer yer İsrail’in...

Yerlilerin kıyafetine bürünüp birgün bir oymağı, diğer gün başka soydan, boydan insanları boğazlama.Yahudi ve Mossat’ı tam devrededir. Kim ölürse ölsün. İnanılan gerçek te budur: Bu olayların çoğunda ne sünninin, ne şia inancındaki insanın bir vebali olmadığı. Muratlı, ”Bu coğrafyada yaşayan indanların tümüne yardım edin” çağrısını yaparken bu gerçeği bilenlerdendir. Bu kanı ancak Türk iradesi, Türk idaresi durdurabilir, binlerce yıldır huzur içerisinde yaşayan, kardeşçe yaşayanları yeniden barıştıracak olan Türk gücü, Türk kardeşliği olacaktır.

Kerküklü Ozan’ın,”Neredesin” haykırmalarıyla biten şiiri sağır kulakları açacak durumdadır.

Neredeyiz!

Bırakın başkalarını dünyanın en güçlü ordularından birisine sahip Türkiye nerededir?!..

Nutuk, anlayışla çözülme edebiyatları ya korkaklık şeklinde anlaşılmaktadır veya işbirlikçilik şeklinde.Hiç birisi kabul edilemez. Esasen Lozan antlaşmalarının özüne de uygundur girişimiz.

Bir varki, Mitingde, o muhteşem heyecan anında, ayranımızın kabardığı demde bile dikkatle söylenen sözler, Türk’ün binlerce yıl sonrasına bir not düşmedir. Pek yakında Ay-Yıldız’ın şahlanacacağı günde hem Irak Türk’üne hak huzur, hem orada yaşayan tüm insanlara gerçek kardeşlik sunacakların dikkatli dilidir.Gençlik, millet, devlet, ordu... Muratlı ve alanda birer bayrak, birer mehmetçik kesilen yüzbinlerin, milyonlarla bütünleşenlerin çağrısının özeti: maşeri bir Türk birliğininin yola çıkmada gecikemeyeceği demde bir Türk bakışını yansıtmasıdır....

Daha gecikmeden, daha fazla kan akmasına müsade etmeden, insanların çektiği acılar bitsin,vahşetler dursun... İnsanlık şerefi için, her türlü şerefsize ders vermek üzere: ”Türk Ordusu,Türk Milleti haydi Kerkük’e, haydi Türkmenêli’ne!...

GÖRÜNTÜLER

@@@

TARİHTE TÜRKLER

2007-04-26T02:31:00.000-07:00

Türklerin Ana Yurdu

Türklerin Tarih sahnesine ilk çıktıkları bölge, yani Türklerin ana yurdu üzerine çeşitli görüşler vardır. Maddî kültür unsurları, dil hususiyetleri ya da tarihî realite bakımından konuyu değerlendiren bilim adamları, Orta Asya'daki çeşitli kültür çevrelerini Türklerin ana yurdu olarak kabul ederler. Esas itibariyle, bu yöndeki ilk çalışmalar batılı bilim adamları tarafından ortaya konmuştur. Gerçekte XIX. yüzyıl sonlarıyla XX. yüzyıl başlarında başlatılan araştırmalarla, batı kendi tarihinin köklerini aramaya koyulmuş, fakat neticede, hiç hesaba katmadıkları bir milletin yani Türklerin, kendilerine has kültür ve medeniyetleriyle karşı karşıya gelmişlerdir. Bu gerçek karşısında, batılı bilim adamları yoğun çalışmalarda bulunmuşlar ve Türklerin tarih sahnesine çıktıkları yer ve zaman hususunda çeşitli nazariyeler sunmuşlardır. J. Klaproth (1824), J. Von Hammer (1832), W. Schott (1836), M.A. Castren (1856), A. Vambery (1885) ve E. Oberhummer (1912) gibi ilk âlimler Altaylar ve çevresini Türklerin ana yurdu olarak gösterirken, W. Koppers (1937), W. Radloff (1891), G.J. Ramstedt (1928), L.Ligeti (1940) ve K.H. Menges (1968) gibi dilci ve tarihçiler Altaylar'ın doğusu ve Kadırgan Dağlarına kadar olan bölgelerde Türk ana yurdunu aramışlardır ve bu görüşü ünlü Türkolog Barthold da desteklemektedir.

J. Strzygowsky (1935), O. Menghin (1937), İ. Zichy gibi sanat ve kültür tarihçileri ise Altaylardan Urallar'a kadar uzanan sahaya sıcak bakmışlardır1. Bu görüşleri değerlendirerek ana yurdun coğrafî sınırlarını tespit etmek mümkündür. Ancak araştırmalarda belirtilen ve arkeolojik bulguların yer aldığı daha belirli ve dar bir bölgeyi ana yurt olarak tespit etmek ve kabullenmek hem zor hem de sakıncalıdır. Çünkü dinamik ve hareketli bir kavim olan Türkler, en eski devirlerden itibaren geniş bir alana yayılmışlar ve kültürlerini buralara götürmüşlerdir. Atı ehlileştirerek âdeta onunla bütünleşen Türkler, konar-göçer yaşantılarını bozkır coğrafyasında hâkim kılmıştır. Bu sebeple daha geniş çerçevede düşünülecek olursa, Türklerin ana yurdu Orta Asya bozkırlarıdır, Orta Asya'nın sınırları doğuda Baykal gölünden Batıda Hazar ve Ural dağlarına; kuzeyde Sibirya bozkırlarından güneyde Tanrı dağları ve Gobi çölüne uzanmaktadır. Bu coğrafyanın, bütün dünya tarafından kabul edilmiş siyasî adı ise Türkistan'dır. Türkistan'da Konar göçer bozkır medeniyetinin M.Ö. devirlere giden pek çok kültür çevresi yer alır. Sovyet İmparatorluğu'nun dağılmasıyla istiklâllerini kazanan Türkistan'daki Türk Cumhuriyetleri ve topluluklarına ait topraklarda yapılacak incelemeler Türklerin tarih sahnesine çıkışlarına dair yeni belge ve bulguları, elbette ki, gün yüzüne çıkaracaktır. Dolayısıyla Türk ana yurdunu Orta Asya'da dar bir bölgeye sıkıştırmak hem tarih ve kültür birliğini muhafaza etmek hem de ilmî gerçekler açısından doğru değildir. Nitekim aşağıda gösterilen Türk kültür çevrelerinin zenginliği de buna delâlet eder.

Ana yurtta yer alan ilk kültür çevreleri: Arkeolojik kazılar ve araştırmalar Orta Asya medeniyetininM.Ö. V. bine kadar uzandığını göstermektedir. Batı Türkistan'da, bugünkü Aşkabat çevresinde yapılan kazılarda, M.Ö.V. bine ulaşan yerleşme merkezleri bulunmuştur. Anav kültürü olarak bilinen bu medeniyetin kimlere ait olduğu kesinlik kazanmamış ise de Türklerin bu bölgedeki varlıklarının ilk izlerini yansıtabileceği düşünülen ipuçlarını vermesi açısından Anav önemli bir merkezdir .

Proto-Türklere ait olduğu hemen hemen aşikar olan ilk kültür çevresi Altay-Sayan dağlarının kuzey batısında yer almaktadır. M.Ö. III. bin başlarına ait bu eski kültüre Afanasyevo kültürü denilmektedir. Bu kültürün en büyük özelliği Türk sosyal hayatının ilk örneğini yansıtmasıdır. Bu kültürde atın ehlileştirildiği ve koyun beslendiği görülmektedir. Ayrıca toprak kaplar, bakır ve tunçtan yapılmış çeşitli silâh ve süs eşyaları da bulunmuştur.

Bu kültürün devamı olan Andronovo kültürü ise Altaylardan, Ural dağları-Aral gölü çevresine kadar yayılmıştır. (M.Ö.1700-1200). Bu kültürde tunçtan ve altından eşya yapımının geliştiği bilinmektedir. Andronovo kültürü özelliklerini yansıtan diğer bir kültür ise Yenisey-İrtiş çevresinde yer alan Karasuk kültürüdür (M. Ö.1300-800). Tuva ve Abakan bozkırları ile Baykal gölü havzasında bulunan hayvan figürlü kaplar ve silâhlar bu kültürlerde benzerlik gösterir.

Karasuk kültürünün en büyük özelliği demirin işlenip, silâh yapımında kullanıldığı ilk kültür olmasıdır. Bu kültür çevresinde insanlar keçe çadırlarda yaşayıp, tekerlekli arabalar kullanıyorlardı. Minusinsk ve Abakan bölgesinden Altaylara uzanan bölgede Tagar kültürü olarak bilinen ve M.Ö.700'e tarihlenen buluntularda demir işçiliğinin nadir örnekleri yer almaktaydı. Ayrıca M.Ö. 3.yüzyıla ait, Orhun ve Selenga boylarına değin uzanan Pazırık kültürü, binlerce yıllık Türk kültürünün Hun çağına nasıl ulaştığını gösterir. Bütün bu buluntular Türk coğrafyasının tabiî sınırlarını tespit etmek açısından da büyük bir öneme sahiptir.

Orta Asya'daki Türk kültür çevrelerinde, kurganlarda bulunan bazı eşyalar, Türklerin çok eski zamanlardan beri konar göçer hayata has bir kültür geliştirdiklerini aşikâr kılar. Av ve savaş aletleri, demir ve deriden çeşitli eşyalar ve at ile kurt ağırlıklı hayvan figürlü kaplar, bu yaşayışın temel hususiyetlerini bizlere gösterir. Nitekim Türklere ait menşe efsaneleri ve Ergenekon Destanı gibi mitolojik olaylarda da bu motifler ön plândadır. Dolayısıyla, maddî buluntular ve Türk mitolojisi, Türklerin tarih sahnesine çıktığı yer ve zaman hususunda tamamen uygunluk arz etmektedir.

Yukarıda belirtmeye çalıştığımız bu büyük coğrafyada yaşayan Türk devlet ve topluluklarının varlığı, aynı zamanda onların büyük bir tarihe ve kültüre de sahip olduklarının açık bir delilidir. Her ne kadar yaşanılan topraklar çok geniş ve dağınık gibi görünüyorsa da, aslında bütün Türk kavim ve topluluklarını birbirine bağlayan ortak bir tarih ve kültür daima var olmuştur. Dolayısıyla, Türk tarihini bir bütünlük içerisinde ele almak ve değerlendirmek şarttır. Bu açıdan değerlendirildiğinde kurulan her Türk devleti birbirinin devamından ibarettir. Ayrı coğrafya veya zamanda ortaya çıkmış olsalar veya ayrı medeniyet dairesinde yer alsalar bile, Türk tarihinin, anlayışının ve yaşayışının ortak değerlere sahip olduğu unutulmamalıdır.

Nitekim Türkiye Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanlığı forsunda ifade edilen ortadaki güneş (Türkiye Cumhuriyeti) ve çevresinde halka oluşturan 16 yıldız (tarihte kurulmuş olan Türk devletleri), bu birliği sembolize etmektedir. Elbette Türklerin kurduğu devlet sayısı 16 değildir. Türkler tarih boyunca irili ufaklı yüzü aşkın devlet kurmuştur. Hatta cumhurbaşkanlığı forsunda belirtilen Türk devletlerine ait bazı bayraklar, tarihî kayıtlarda geçen bazı işaretlerden yola çıkılarak çizilmiş, sembolik bayraklardır. Ancak asıl önemli olan husus bu devlet ve bayraklarla ifade edilen "tarih ve kültür birliği"nin devletimiz tarafından resmen kabul ve teyit edilmesidir. Aşağıda, aralarında 16 Türk devletinin bulunduğu, tarihî silsile içerisine yaşamış ilk Türk devletleri ve toplulukları özetlenmiştir.

ASYA HUNLARI

Ana vatan coğrafyası içerisinde kurulan ilk büyük Türk Devleti Hun Devletidir. Çin kaynaklarında Hiung-nu diye adlandırılan Hunlar ile ilgili ilk bilgiler M.Ö. I. bin yıllarına kadar çıkmaktadır. Ancak Çin kaynaklarındaki bilgiler, Hunların güçlenmeleriyle birlikte M.Ö. IV. yüzyılın sonlarına doğru artmaktadır. Bu tarihlerde Hunlar, Ötügen merkez olmak üzere Orhun bölgesi ve Altay dağları civarında oturuyorlardı.

M. Ö. III. yüzyılın ikinci yarısına doğru Hiung-nu yani Hun boylarının Çin üzerindeki baskıları iyice artırmıştır. Çinliler, kuzeyden gelen saldırılara karşı, çok eski devirlerden itibaren kuzey sınırı boyunca savunma duvarları yapmaya başlamışlardı. Nihayet artan Hun saldırılarına karşı, sınırdaki bu duvarların birleştirilmesi M.Ö. 214 yılında tamamlanmış ve meşhur Çin Seddi ortaya çıkmıştır.Hunların bilinen ilk hükümdarı, Şanyü ûnvanını taşıyan, Tuman (Teoman)dır. Hunlar, Tuman zamanında güçlü bir siyasî birlik olarak ortaya çıkmışlardır. Tuman, oğlu Mete ile giriştiği siyasî mücadele neticesinde ortadan kaldırılmıştır (M.Ö. 209). Çin kaynaklarının Mete (Mao-tu) adını verdikleri bu büyük hakanın adının Türkçe karşılığının, Bagatur veya Bahadır gibi bir ad olduğu sanılmaktadır. Mete, Hun tahtının meşru varisi olmasına rağmen, üvey annesinin kışkırtmasıyla, babası tarafından Hunların düşmanı olan Yüeçilere rehin olarak verilmişti. Buradan kaçmayı başaran Mete, babasına karşı mücadeleye girişti.

Demir bir disiplin altında yetiştirdiği ordusuyla babasını yenerek ortadan kaldırmıştır. Böylece M.Ö.209 yılında Hun çağının en parlak devri olan Mete devri de başlamış oluyordu. Bu tarihî olay "Oğuz Kağan Destanı"nda, Oğuz Kağanın babasıyla yaptığı mücadeleye ilham olmuştur.Devleti yeniden eşkilâtlandıran Mete, doğudaki Moğol-Tunguz kabileleri birliği Tung-hular'ın ısrarlı toprak taleplerine savaş ile karşılık verip onları perişan ettikten sonra, güney-batıya dönerek, İpek Yolu'na hâkim durumdaki Yüeçiler üzerine yürüdü. Yüeçileri daha batıya sürdü. Ardından Çin topraklarına giren Mete, Çin İmparatoru Kao-ti'nin 320 binlik tamamı piyadelerden oluşan ordusunu, Turan taktiği ile çember içine aldı. İmparator, ancak Hunların bütün şartlarını kabul ederek kendisini ve ordusunu kurtarabilmiştir(M.Ö.201) Yapılan anlaşmaya göre Çin İmparatoru, Hunların yaşadığı bütün toprakları Hun devletine bırakmayı, yıllık vergi yanında yiyecek ve ipek vermeyi kabul etmek zorunda kalmıştır.

Bir süre sonra Mete, Isık göl etrafında oturan Vusunları hâkimiyeti altına aldı. Böylece devletin sınırları, doğuda Mançurya'dan batıda Aral gölüne, kuzeyde Sibirya'nın içlerinden güneyde Çin Seddi ve Tibet'e kadar uzanmış oluyordu. Mete bu sınırlar içinde yaşayan bütün konargöçer kavimleri bir bayrak altında toplamış ve M.Ö. 177'de Çin hükümdarına yazdığı mektupta "Eli ok ve yay tutan herkes Hun oldu" diyerek millet olma şuuruna güzel bir örnek vermiştir. Büyük Hun Hakanı Mete'nin yönetim ve askerlik alanında yaptığı düzenlemeler, Türk devlet geleneğinde önemli bir başlangıçtır.

Sonradan kurulacak Türk devletleri de, bu gelenek üzerinde yeşereceklerdir. Mete M.Ö. 174'te ölünce yerine oğlu Kiyük geçti. Kiyük, Tanrı dağları civarını ellerinde tutan Yüeçiler'i, kesin olarak mağlûp ederek, batıya sürmüş, Yüeçilerin batıya göçü ise Batı Türkistan, Afganistan ve Hindistan için önemli sonuçlar doğuracak olan bir kavimler hareketine sebep olmuştur. Mete'nin Çin ile yaptığı anlaşma, onun döneminde de devam etmiş ancak M.Ö.166 yılında Çin'e bir sefer düzenlemiştir.

Kiyük'un ölümünden sonra (M.Ö.160) Çin, politikasını değiştirerek, Hunlara üstünlük sağlamak için büyük reformlara girişmiş ve ordusunu Hunları örnek alarak yeniden tanzim etmiştir. Ayrıca Hun siyasî birliğini içten parçalamak maksadıyla iç mücadeleleri ve bazı kavimleri kışkırtmıştır. Bu faaliyetlerinin sonuçlarını almakta gecikmeyen Çin, Kiyuk'un oğlu Kun-şin (M.Ö.160-126) devrinden itibaren inisiyatifi ele geçirir. Bu dönemden sonra gerileme dönemine giren Hun akınları kuzeyde durdurulurken, Çin'in karşı saldırıları ile İpek Yolu üzerindeki memleketler de birer birer elden çıkmaya başlamıştır. İpek Yolu'nun kontrolünün Çinlilerin eline geçmesi Hunlar için tam bir yıkım olmuş, iktisadî ve siyasî bakımdan yaşanan zorluklar Hunların ikiye bölünmesiyle neticelenmiştir. M.Ö. 58 yılında tahta çıkan Ho-han Ye'nin sıkıntıları aşmak için Çin'e tâbi olunması gerektiği fikrini savunması ve bunu şerefsizlik sayan kardeşi Çi-çi'nin ona karşı çıkması üzerine Hunlar ikiye bölündüler.

Ho-han-ye Çin himayesini kabul edip, halkının bir kısmını Çin'in kuzey sınırındaki Ordos'a gönderirken, Çin'e bağlanmayı kabul etmeyen Çi-çi, kendine bağlı boylarla batıya çekildi (M.Ö.54 ) ve Çu-Talas boylarında bağımsızlığını ilân etti. Çi-çinin kurduğu Batı Hun Devleti fazla ömürlü olamadı. Çi-çi, Talas ırmağı boylarında kurduğu şehirde kalabalık Çin ordularının muhasarasına maruz kaldı. Meydan savaşına alışkın olan Hun ordusu, kale savunmasında başarılı olamayarak, Çinliler tarafından imha edildi (M .Ö. 38) ve böylece batıdaki Hun devleti yıkılmış oldu. Çin'e bağlanan Hunlar da kısa bir süre için güçlenmişlerse de M.S.48 yılında bu devlet de kuzey ve güney olmak üzere ikiye bölünmüştür. Kuzey Hunları, batıdaki Hunlarla birleşirken, Güney Hunları Çin sınırına yerleşmiş ve M.S.216 yılına kadar varlıklarını sürdürmüşlerdir. Çin hâkimiyetindeki 5 bölgede 19 boy hâlinde teşkilâtlanan Hunlar, gittikçe

çoğalarak siyasî bir güç oluşturmuşlar ve nihayet 4.yy'dan itibaren, Çin'deki iç savaşlardan da yararlanarak, Kuzey Çin'de dört devlet kurmuşlardır:

1-Kuzey Çin merkezli, Han ve Ön Chao devleti (304-329)

2-Kuzey-doğu Çin merkezli, Arka Chao devleti (319-351)

3-Kansu'da, Kuzey Liang devleti (401-439)

4-Ordos'ta, Hsia (407-431)

Bu Hun devletlerinin ortak özelliği, hâkimiyetlerini Çin'in tamamında meşru kılmak maksadına sahip olmaları ve bu nedenle de Çin isimlerini seçmeleridir.Nitekim devlet anlayışı ve yaşayış bakımından bu devletler Hun karakterini muhafaza etmişlerdir.

AVRUPA HUNLARI

Hunların batıya yönelişleri, Çu-Talas boylarında devlet kuran Çi-çi Han ile başlar ve M.S. II. yüzyıldan itibaren yoğunlaşır. Doğuda Çin'in ve Moğol kökenli kavimlerin baskısı Hunların bir kısmını Çin içlerine yöneltirken bazı Hun boylarının da batıya göçmelerine sebep olmuştur. Ayrıca kuraklık ve kıtlığın baş göstermesi ile ağırlaşan hayat şartları, batı da Hun nüfusunun hızla artmasına yol açmıştır. Böylece Hun kitleleri batı Türkistan'da birikmeye başlamışlardı. Bu Hun birikintilerinin bir kısmı, sonradan İran'a ve Hindistan'ın kuzeyine inerek Akhun devletini kuracaklardır. Bazıları da, Güney Rusya'ya doğru yöneleceklerdir. İşte Avrupa Hunlarının ortaya çıkmaları ve yayılmaları, Türkistan'daki bu kavimler hareketine dayanıyordu.

Batıya kayan Hun kitleleri IV. yüzyılın ortalarına doğru siyasî bir birlik kurarak, Alanlara ait toprakları ele geçirmiş ve İtil(Volga) kıyılarına ulaşmışlardır. Hunlar başlarında Balamır olduğu hâlde önce Don-Dinyeper nehirleri arasında yaşayan Ostrogotlar'ı ağır bir yenilgiye uğrattılar(374) ve ardından ileri hareketlerine devam ederek, daha batıda yer alan Vizigotlar'a ağır bir darbe vurdular(375). Hunların harekete geçirdiği İran, Slâv, Germen menşeli çeşitli kavimlerin birbirlerini yerlerinden atmak suretiyle batıya doğru hızla akan büyük bir Kavimler Göçü böylece başlamış oluyordu.

Bir yüzyıl kadar devam eden Kavimler Göçü, Avrupa ve dünya tarihî açısından çok önemli sonuçlar doğurmuştur. Bu göçler neticesinde Roma İmparatorluğu sarsılmış, 395 yılında ikiye ayrılmış, 495'te ise batı Roma yıkılmıştır. Bu olaylar Orta Çağ'ın başlangıcı olarak kabul edilmiştir. Çünkü bu dönemle beraber, Avrupa'da "feodalite" merkezî imparatorlukların yerini almış, bugünkü Avrupa'nın siyasî ve etnik yapısı bu dönemde şekillenmiştir. Hunların gelmesiyle Avrupa'da atlı birlikler önem kazanmış, süvari silâh ve kıyafetleri Hunlardan esinlenmiş ve belki de Orta Çağ Avrupasının şövalye tipi, Hun Alplerine öykünülerek oluşturulmuştur.

Hunlar, Ostrogotları önlerine katarak, kısa bir süre sonra Karadeniz'in kuzeyindeki Tuna ve Tisa nehirleri arasındaki verimli ve stratejik bölgeleri ele geçirirler. Burası, Karadeniz' in kuzeyinden Türkistan'a kadar uzanan uçsuz bucaksız bozkırların son halkasıdır. Ayrıca bu bölge, Avrupa'nın önemli yollarının kavşak noktası durumundaydı. Hunlar, Avrupa'nın içlerine kadar akınlar yapmış olmalarına rağmen bu bölgeyi, uzun yıllar devletlerinin ağırlık merkezî olarak korumuşlardır. M.S.400 başlarında Balamir'in oğlu Uldız(Yıldız)'ın Tuna'da görünmesiyle Kavimler Göçü'nün ikinci büyük dalgası da başlamış oluyordu .

Yine bu devirde Attila'nın son zamanlarına kadar takip edilecek olan Hun dış siyasetinin esaslarının belirlendiğini görüyoruz. Bu esasları; Doğu Roma'nın baskı altında tutulup, Batı Roma ile iyi ilişkilerin devam ettirilmesi şeklinde özetleyebiliriz. Nitekim Roma için büyük bir tehlike oluşturan, Hun korkusu ile yerlerini terk etmiş olan birtakım Germen kavimlerini bir araya getiren Radagais ancak Hunlar sayesinde ortadan kaldırılabilmiştir.

Uldız birkaç defa Tuna'yı geçmiş, çaresiz kalan Bizans, barış istemek zorunda kalmıştır. Uldız 410 yılında ölmüştür. Diğer Türk devletlerinde gördüğümüz ikili devlet düzenini Avrupa Hunlarında da görüyoruz. Uldız Batı Hun ülkelerinin hükümdarı iken Karaton ise doğuda hüküm sürüyordu 422 yılı Avrupa Hunları için yeni bir dönemin başlangıcıdır. Bu tarihte Hunların başında Rua, Muncuk, Aybars, Oktar'dan oluşan Hun hükümdarlık ailesinden dört kardeşi görüyoruz. Attila'nın babası olan Muncuk erken öldüğü için Rua merkezde, diğer iki kardeş de doğu ve batı kanatlarında bulunuyorlardı.

Attila Devri: Doğduğu yer olan Etil=İtil (Volga)'den ismini alan Attila, 39-40 yaşlarında amcası Rua'nın yanında devlet işlerinde yetişmiş olarak hükümdar oldu. Başlangıçta kardeşi Bleda ile Hun tahtını paylaşan Attila, 445'te kardeşinin ölümü üzerine tek başına hükümdar olacaktır. Daha önce ağır barış şartlarları ile Attila'nın gazabından kurtulan Bizans'ın barış şartlarına uymaması üzerine Hun orduları Tuna'yı geçip Trakya'da İki kol hâlinde ileri harekâtlarına devam ettiler. Bizans başkentini kuşatmak üzere Büyük Çekmece'ye kadar ulaştıklarında dehşete düşen Bizans'ın barış talebi çok ağır şartlar karşılığında kabul edildi. (447).

Bu tarihten sonra, Batı Roma'ya karşı izlenen Hun dış politikasında bir değişiklik gözlenmektedir. İyi ilişkilerin yerini savaş almıştır. Attila, Galya (bugünkü Fransa) üzerine yürüyüp karşısına çıkan çok kalabalık Roma ordusu ile ilk çağın en büyük meydan savaşlarından birini yapmıştır (451). İstediği sonucu alamadığı bu savaştan hemen bir yıl sonra İtalya üzerine yürüyecektir(452). Papa Büyük Leon idaresindeki Roma elçilik heyetinin ricaları üzerine Po ovasından geri dönen Attila, 453 yılında anî olarak vefat etti. Attila'nın bu beklenmedik ölümü üzerine hem Bizans hem de Batı Roma İmparatorluğu rahat bir nefes alma imkanına kavuşmuştur.

Attila'nın ölümünden hemen sonra, pek az sayıdaki Hun idareci tabakasının hâkimiyeti altında yaşayan yabancı kavimler ayaklanırlar. Attila'nın oğulları arasında çıkan taht kavgalarıyla zayıflayan devlet kısa bir süre sonra parçalanır. Hunların bir kısmı Karadeniz'in kuzeyine sığınmışlar, bir kısmı ise yabancı kavimler arasında eriyip gitmişlerdir. Ancak Attila ve Hunları hafızalardan silinmemiş, haklarında üretilen efsanelerde, edebiyat eserlerinde, müzik eserlerinde yaşamaya devam etmişlerdir. Otoritesi ve yöneticilik kabiliyeti ile Attila, her zaman örnek alınmıştır.

DELİ GÖMLEKLERİ

2007-04-21T15:00:00.000-07:00

DELİ GÖMLEKLERİ Temeline toprak, duvarına tuğla, çatısına demir, kapısına çelik olma ya gönül verdiğimiz Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin geçen ay seksen üçün cü kuruluş yıldönümü kutlandı. Seksen üç yıllık süre zarfında bir çok badi reler atlatan, evladım dediklerinden ihanet; dostum dediklerinden kahpelik gören genç cumhuriyetimiz yine de yoluna devam etmektedir. Son yıllarda, sonu “izm” ile biten çeşitli düşünce akımlarının ikliminde yaşayan bir takım entel-dantel çevreler “Ulus Devletlerin miyadı doluyor.”, Türkiye bir mozaiktir.”, “Türkiye’ nin temel sorunu demokratikleşmektedir.” gibi etnik özürlü olmaları ile de ilişkilendirilebile cek görüşler ortaya atmak tadırlar. Gelin şimdi devletin varlığını, ülkenin bütünlüğünü sorgulamaya; mil letin huzurunu boz maya yönelik eylemleri bile “düşünce özgürlüğünü sonu na kadar kullanmak” olarak tanımla yan bu “izm”cilerin iyi niyetli olduklarını varsayalım. İyi niyetle yahut kitleleri etkilemek amacıyla söylenmiş olan “halkların kardeşliği”, “inanç birliği”, “küreselleşen dünya” gibi söylem ler yine de izm’lere vitrin süsü olmaktan öteye geçememektedir. Aklı başında bir insanın vitrin süsüne tav olmak gibi bir hataya düşme lüksü yoktur. Asıl olan görüntü değil, özdür. İşin özü, işin aslıdır. Sorarım size, bir Sultan Galiyev vakası vitri nin gerisinde bütün çıplaklığı ile dururken hangi halkların kardeşliğinden bahsedebilirsiniz ki? Ya da Filistin Kurtuluş Örgütü’nün, Bekaa’daki kamplarında PKK’nın (Partiya Kalkaren Kur diya) yıllarca silahlı eğitim aldığını bile bile hangi İslam Birliğini kuracaksınız? Dahası bir Lübnan faciası hafızalarınızda canlılığını korurken hangi küre selleşmeden; hangi demokrasi den, ortak değerlerden bahsedeceksiniz? Lübnan demişken, Sayın Bülent Arınç Bey’in, Ermeni Soykırımı safsatasını milli meclis lerinde (parlemento) tanıyan ülkelere kınama mektubu gönderdiğini; o ülkelerden birinin de Lübnan olduğunu biliyor musunuz? Ya tanıyan diğer ülkeleri? O ülkelere karşı nasıl bir tepki gösteriyorsunuz? Mesela o ülkelerin ürettiği malları almayarak, o ülkelere karşı kendi çapınız da ekonomik yaptırım uyguluyor musunuz? Efendiler devlet olmak millet olmaktan geçer. Vitrin önlerinde durup, olmayacak hayal lere dalmak akıl karı değil. Devlet yönetimi duygusallığı, boş hayalleri kaldırmaz. İşler akıl ve mantıkla yürütülür. Devletler arasında dostluk, kardeşlik masallarından ziyade; ulusal çıkarlar konuşulur. Bunun aksini iddia etmek ise en nazik ifadeyle safdilliktir.Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin ise safdillerle değil aklıselimlere ihtiyacı vardır. Sosyolojinin (Halkbilimi) kuru cusu İbn-i Haldun, Mukaddime adlı dünyaca ünlü eserin de; aşiret yapısını koruyan ya da koz mopolit (karma, toplama) özellik gösteren toplumların hiçbir zaman güçlü bir devlet, görkemli bir medeniyet kuramayacaklarını, kursalar bile uzun ömürlü olamayacağını belirtmektedir. İbn-i Haldun’a göre gelecek (istiklal), millet olma özel liği kazanmış toplumlarındır. Halkbiliminin (sosyoloji )verilerine dayanarak diyebiliriz ki, dünya ne işçi ile işveren ara sında ne de papaz kral arasında pay edebilmeyi kaldırabilir. Bugün insanlığın karşı karşıya kaldığı bir çok sorunun temelinde bu tutarsız pay etme düşüncesinin yattığı da bir gerçektir. Tek kurşun atmadan, bir gecede ortadan kaybolan (!) Irak ordusu ; işgal güçlerini çiçek lerle karşılayan Irak halkı, bizlere on dört asır öncesinden bir uyarıydı belki de . Ama İsrail askerlerine çay-kahve ikramı (service) yapan subayı ile; güneyi yakılıp yıkılırken, eğlence kulüplerinde sabahlayan kuzeyi ile Lübnan bize gösterdi ki masa başında kurulmuş mozaik devletlerin ömrü ve gücü sınırlıdır. İzm’ciler, Türkiye’yi ve Türk Milleti’ni mozaik yapmaya çalışırken bunları da bir düşünmelidir. Ayrıca Türk Milleti mozaik olmadığını Kurtuluş Sava şı ile dünya aleme göstermiştir zaten. Gölgesi yeryüzüne düştüğünden beri şahlık vazifesini üstlenmiş olan Tür Milletini mat etmek için her türlü yola başvuranların son silahları, mal bulmuş Mağribi gibi sarıldıkları demokratikleşme vurgusu olmuştur. Çünkü Türk Devletinin yumuşak karnını keşfettiklerini sanmışlardır. Demokratikleşme adına verilen onca tavize rağmen, ne Avrupalıların ikiyüzlü lüğü sona ermiş ne de bölücü terörün önü alınabilmiştir. Hal böyle olunca, aklıselim insanlar, devlet erkini elinde bulunduranlar kötek faslına geçmeyip, niye tekdirle zaman kaybediyorlar diye sorgular olmuşlardır. Yıllar önce Serik Lisesi’nde okurken, bir gazetede yayımlanan, Cumhuriyet üzerine yapıl mış bir söyleşi (röportaj ) dikkatimi çekmişti. Söyleşide adını hatırlamadığımı bir şahıs “cum huriyetçi olmadan, Cumhuriyete kavuştuk. Bu nedenle beklide değerini bilmiyoruz.” diyordu. Zira o yıllar oyların bir kilo pirince gittiği, insanların kime oy verdiğini bile bilmediği bir dö nemdi. Ya bugün dağdaki satılmışlar bir yana, ovadaki şımartılmışlara ne demeli? Bunlarda cumhuriyetin, demokrasinin nimetlerinden faydalanarak, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni yık maya, bölmeye çalışmıyorlar mı? İpekli boyun bağları (kravat) ile yetinmeyip, yağlı urganlara susayan bu insanlara ne diyeceksiniz? Cumhuriyetçiyim, Milliyetçiyim, Devletçiyim… diyorsanız, kısacası Atatürkçü iseniz, Türk Milletinin oyunla oynaşla uyuşturulamayacak, gündelik işlerle telaşlandırılmayacak ka dar büyük bir millet olduğunu da bilirisiniz. Dün Kominizm, Dadaizm diyenlerin iflah olma dığını bile bile, bugün de Kapitalizm, Pandaizm (Acizane Çinciliğe, Çin hayranlığına verdi ğim addır.) demenin bir anlamanın olamayacağını tahmin edebilirisiniz. Yönünüzü Alparslan’a, Abdülhamid’e, Atatürk’e dönersiniz. Zira eninde sonunda tarihin görkemli sayfaları geleceğe taşınacak ve dünya yine bu milletin işaret parmağının ucunda dönecektir. Bunun yolu da “izm” değerlerinden değil, “bizim” değerlerimizden geçmektedir. Ülkeyi Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine çevirmenin bir anlamı ve gereği yoktur dostlar. Zira büyük düşünürümüz Cemil Meriç Bey’in de dediği gibi “İzm’ler idrakimize giydirilmiş deli gömlekleridir.” Sizce de öyle değil mi? AZİZ DOLU - SERİK

TÜRKİYE VE TÜRKİSTAN ÜLKELERİNDE
TÜRKÇE YENİ YIL MESAJLARI

Türkiye Türkçesi : Yeni yılınız kutlu olsun!
Gagavuz (Gökoğuz) Türkçesi : Yeni yılınızı kutlerim!
Azerbaycan Türkçesi : Y’eni ılınız mübarek olsun!
Güney Azerbaycan Türkçesi : Taze ılınız mübarek!
Türkmenistan Türkçesi : Teze yılınızı gutlayaarın!
Kerkük/Erbil Türkçesi : Y’engi iliwiz mübarak olsun!
Doğu Kuzey Irak Türkçesi : Y’engi iliyiz mübarak olsun!
Özbekistan Türkçesi : Y’engi yılıngız mübarak olsun!
D.Türkistan (Uygur) Türkçesi : Y’engi yılıngızga mübarek bolsun!
Kırgızistan Türkçesi : Cangi cılıngız kuttu bolsın!
Karakalpak Türkçesi : Cangi cılıngız kuttı bolsın!
Kazakistan Türkçesi : Cangi cılıngız kuttı bolsın!
Batı Kazakistan Türkçesi : Cana cılınız ben!
Tataristan Türkçesi : S’ezn’e yangı yılın b’elen tebrik item!
Kırım Türkçesi : Yani ılınız (mübarek) olsun!
Moldova Tatar Türkçesi : Ceni cılınız kutlu bolsun!
Başkurdistan (Başkırt)Türkçesi: Hezze yangi yıl men’en kotlayim!
Nogay (Altınordu) Türkçesi :Yana yılınız men!
Kumuk (Kalmuk) Türkçesi :Yangi yılıgız kutlu bolsun!
Karay (Karaim ) Türkçesi : Sizni yanhi yıl bila kutleymin!
Hakas Türkçesi : Naa cilnang algistapcam sirerni!
Tanhu-Tuva Türkçesi : Caa cil-bile bayir cedirip or men!
Altay Türkçesi : Slerdi canı cilla utkup turum!
Sor ( Şor ) Türkçesi : Naa cil caksi polzun!
Yakutistan ( Saha ) Türkçesi : Ehigini sanga cilınan egerdeliibin!
Çuvaşistan Türkçesi : Sene sul yacepe salamlatap!

Türk demek Türkçe demektir.
Ne mutlu Türküm diyene!
M.Kemal ATATÜRK

--<-<--{@

ŞEHİDİM

“Yusuf Oğlu Süleyman’a

” Bir hendekten atlarken

Kahramanca

ileri

Boğazı yandı

birden

Kırmızı bir gül

fışkırınca göğsünden.

Titreyerek diz çöktü

Huşu içinde yere.

Birkaç kurşun atmak için

Son bir gayretle

Doğrulurken yerinden

Bir söz yankılandı

dağlarda

taşlarda...

Allahu Ekber!

Boşaldı şarjör,

Hedefini buldu mermiler

Gözleri görmez oldu

Taşı, toprağı, bitkiyi...

Hayatını yaşadı

yeniden

Anası geldi aklına

Duayla

askere uğurlayan...

Eşi geldi

Oğluna sarılmış

ağlayan...

Baktı

Nur yağan göğe,

Gördü “ gel ” diyen meleği.

Gövdesi

Devrilirken yere,

Kutsal ruhu

Şehidimin,

Uçtu gitti

Göklere...

AZİZ DOLU - SERİK

BİR CUMHURİYET EFSANESİ

Şehir efsanesi olarak adlandırılan bir kavramı duymuşsunuzdur.Kavram, aslı olmayan ama halkın gerçek olduğunu düşündüğü , hayali durumları belirtir.Amiyane tabirle batıl inanç denen şey de budur aslında.İnsanoğlu az veya çok bu tür inançlardan etkilenir ve/veya etkilen miştir.Bu tür inançlar dini olabileceği gibi dindışı konuları da kapsayabilir.İnsan toplulukları arasında, bu tür inançlarla ilgili misaller sayılamayacak kadar çoktur. Şimdi sizlere bir başka efsaneden “Cumhuriyet efsanesi” olarak adlandırdığım bir ya- landan, daha doğrusu göz boyamadan bahsedeceğim.Gelin şimdi hep birlikte Kurtuluş Savaşı yıllarına gidelim.Aslında bu tabir (söylem) de yanlış.Bizzat Atatürk ve çağdaşları tarafından kullanılan İstiklal Harbi söylemini kullanmalıyız.Günümüz Türkçesi ile Özgürlük (Bağımsız lık ) Savaşı... 1920’li yıllarda Türkiye Türkleri bağımsızlık yolunda büyük bir ölüm-kalım mücade- lesi verirken; Türkistan’da da durum pek farklı değildi.Kırım, Kazan, Astırahan, Hive Hanlık- larını (devlet) yutan Sovyet Rusya, Batı Türkistan’daki son Türk Devleti olan Buhara Hanlı- ğı’na göz dikmiştir.Buhara ve havalisinde Buhara Halk Cumhuriyeti ilan edilmiş, başkanlığı-na Osman Kocaoğlu seçilmiştir.Ankara Hükümeti bu kardeş Türk Devletini resmen tanır.Mus tafa Kemal ile danışıklı olarak gizlice Türkistan’a giden Teşkilat-ı Mahsusa’nın efsanevi casu- su Kuşçubaşı Eşref de İran, Afganistan ve Hindistan (Pakistan ve Bangladeş dahil..) Müslü-manları ile Ankara Hükümeti arasında irtibat kurmuş; ardından da Buhara’ya geçmiştir.Anka- ra ile Buhara arasında resmi ilişkilerin başlaması da bu zamana denk gelir.Buhara Halk Cum- huriyeti Başkanı Osman Kocaoğlu; Mustafa Kemal ve arkadaşlarınca yürütülen bağımsızlık savaşına yardım etmek için büyük bir yardım kampanyası başlatır.Öyle ki kampanya Afganis- tan’a, Pakistan’a (Hindistan) kadar uzanır.İşte Pakistan Milli Şairi Muhammed İkbal’in sırtın-daki tek ceketle katıldığı kampanya bu kampanyadır. İleride Cumhuriyet tarihimizin unutulmazları arasında yerini alacak olan Osman Koca- oğlu da servetinin büyük bölümü ile kampanyaya katılır.Dahası başındaki kalpağı çıkararak, Mustafa Kemal’e hediye olarak götürmesi için Kuşçubaşı Eşref’e verir.İzmir’e ilk girecek Türk zabitine (subay) verilmek üzere, üzeri değerli taşlarla süslü bir de kılıç uzatır.Mustafa Kemal ise, Buhara’dan gelen bu kalpağı savaşın sonuna kadar başından hiç çıkarmayacak, gu-rurla taşıyacaktır. Osman Kocaoğlu önderliğindeki bu yardım kampanyası sırasında 100 milyon altın rub-le toplanır.Bu toplanan yardım, o dönemin parası ile 56 milyon Osmanlı altını etmektedir.Ha- zar Denizi’nin güneyi (İran ve Arap Ülkeleri) o sıralar İngilizlerin tehdidi altında olduğu için, yardımların Rusya üzerinden gönderilmesi kararlaştırılır.

Sonrasında ne mi olur?Lenin’in emri ile, 56 milyon Osmanlı altını tutarındaki bu yardımın ancak 11 milyonu Ankara Hükümeti’ne ulaştırılır.Geriye kalan 45 milyonluk meblağ Rusya hazinesine gider.Kimilerinin bozuk plak gibi tekrar edip durduğu Rus yardımı denen safsatanın içyüzü budur işte. Buhara Halk Cumhuriyeti’ni resmen tanıdığını daha önce ilan etmiş olan Ankara Hükü- meti, bu kardeş Türk Devletine bir heyet gönderir.Bu durumdan tedirgin olan Lenin, heyetin Kafkasya’dan öteye geçmesini çeşitli bahanelerle engeller. Heyette bulunanlar Azerbaycan, Gürcistan dolaylarında bir süre oyalandıktan sonra Ankara’ya dönmek zorunda kalırlar. Ankara Hükümeti’nin Türkistan’a heyet gönderme girişiminin, Turan fikrinden ödü ko- pan Lenin’i dolayısı ile Rusları tedirgin ettiğini yukarıda belirtmiştik.Sonuçta Ruslar elini çabuk tutar ve heyet gönderme girişiminden 6-8 ay sonra Buhara’ yı işgal ederler.Devlet Baş- kanı Osman Kocaoğlu Afganistan üzerinden, Ankara’ya gelir.Mustafa Kemal’in emri ile kendisine milletvekili maaşı bağlanır.Bu maaş ölene kadar kendisine, daha sonra da 1996 yılına kadar eşine ödenir.Azerbaycan milli şairi Ahmet Cevat Beyin de dediği gibi; Anadolu, “ vefalı Türk ” ün yurdudur zira. Yeseviler’in, Nevailer’in, Kaşgarlılar’ın aydınlattığı yolda dörtnala at sürüp gelen Alp-E renler Anadolu’yu vatan yapmıştır.Gaspıralılar’ın, Akçuralar’ın, Gökalpler’in ışığı ile aydın-lanan yiğitler ise Anadolu’nun vatan kalmasını sağlamışlardır.Sağladıkları ile de kalmamış, dünyanın neresinde bir Türk, bir Müslüman, bir mazlum varsa kol-kanat germişlerdir.Doğu Türkistan’dan (Çin’in işgalinde bulunan Uygur Özerk Cumhuriyeti) İsa Yusuf Alptekin; Afganistan Özbekeli’den Raşit Dostum; Hitler’den, Stalin’den, Jirkow’dan (Bulgaristan’da, Türkler’in adını değiştirmek; sünnet olmalarını yasaklamak; karşı gelenleri “Belene” kampın- da sıtma mikrobu ile olmadı kurşunla öldürmek gibi Batı medeniyetine has uygulamalara im- za atmıştı.) kaçanlar…Hatta daha dün gibi bir tarihte Saddam’dan kaçan Peşmergeler’e yar- dım elimizi uzatmıştık.Saymakla bitmez kucak açtığımız insanlar. Biz gelelim Ruslar’ ın son verdiği Buhara Halk Cumhuriyeti’nin devlet başkanı Osman Kocaoğlu’nun gönderdiği, üzeri değerli taşlarla süslü kılıca…Bu kılıç, sarmaşıklara, balkon demirlerine tutunarak İzmir Vilayet Konağına giren ve gönderdeki Yunan paçavrasını indirip yerine Ayyıldızlı bayrağımızı çeken Türk zabitine (subay) verilir.Bu subay kimdir, biliyor mu sunuz? Kırım göçmeni (muhacir) bir Türk!.. “Türk’ün, Türk’ten başka dostu yoktur.” diyorlar ya…Doğru galiba!..

AZİZ DOLU - SERİK

BAŞBUĞ ALPARSLAN TÜRKEŞ

2007-04-18T10:53:00.000-07:00

RUHUN ŞAD MEKANIN CENNET OLSUN BAŞBUĞUM

RESİMLERLE BAŞBUĞ

Başbuğlar Ölmez
Merhum Başbuğumuzun Mekanı Cennet Olsun
Alparslan Türkeş
Onu Saygı ile anıyoruz

Başbuğ Alparslan TÜRKEŞ' in Hayatı
http://www.ulkuocaklari.org.tr/basbug/index.htm

Göç ...
Kutludağ'ı çaldırdığımız günden beri âdeta Türk'ün mukadderatı olan göç...
Milletimizin yetiştirdiği son Başbuğ'un hayat hikâyesinin başlangıcında da göç var.

Yıl 1860
Orta Anadolu'da, Kayseri'nin, Pınarbaşı İlçesi'nin Yukarı Köşkerli Köyü'nde meskun Avşar Obalarından Koyunoğlu ailesi bir toprak meselesi yüzünden kavgaya girişince Sultan Abdülaziz'in fermanıyla Kıbrıs'a sürgün edilir.

Yıl 1917
Kasım ayının 25'i, öğle vakti, yer, Lefkoşe, Haydarpaşa Mahallesi Kirlizâde sokağı 13 numaralı mütevazı evde, Kıbrıs'a yerleşen Koyunoğlu soyuna mensup Tuzlalı Ahmet Hamdi Bey ve eşi Fatma Zehra Hanım'ın Ali Arslan adını verdikleri oğulları dünyaya gelir.

Yıl 1921

4 yıl 4 ay 4 günlük Ali Arslan, annesi tarafından yıkanır, yeni elbiseler giydirilir ve devrin âdetince fesi mücevherler ile süslenerek Sarayönü İlkokulu'na (Sıbyan Mektebi) gönderilir. Sarıklı ve mübarek bir Osmanlı uleması olan Hoca Efendi'nin dizi dibine çöken Ali Arslan'ın ağzından çıkan ilk söz bir "Besmele"dir. "Ey Rahman ve Rahim olan Allah'ım, annem beni yetiştirdi bu mektebe yolladı, okuyup yetişip, milletime hizmet etmek istiyorum" dermişcesine bir "Besmele"dir, Ali Arslan'ın ağzından dökülen...
Birbirinin ardı sıra gelen İlkokul ve Rüştiye yılları ve herbiri birbirinden daha değerli Hüsnü Bey, Selahattin Bey, Mehmet Asım Bey, Ragıp Tüzün Bey, Turgut Bey, Osman Zeki Bey ve Faiz Kaymak gibi Türklük ve Türkçülük şuuruyla bilenmiş birer hançer olan hocalarından feyz alır. Onlar Ona müfredatla beraber Kıbrıs Türklerinin yalnız olmadığını Devlet-i Âli Osman bakıyesi hür ve müstakil Türkiye'nin yanısıra yeryüzünde kendileri gibi bahtsız esaret altında milyonlarca Türk olduğunu da öğretirler. Dahası Osman Zeki Bey, Ali Arslan'ın adını âdeta senin adın "Alparslan olsun" ve "Sultan Alparslan'a denk bir yiğit Türk ol", diyerek değiştirir.

Küçük Alparslan'ın doğup, yetiştiği o yıllarda, Piyale Paşa yadigârı Kıbrıs, sevgili Yeşiladamızın tamamı İngiliz İşgali altındadır ve Türk'ün istiklâlini kaybetmesinin ne demek olduğu Onun ruhunun derinliklerine şuurunun uyanmağa başladığı günden, çocukluk yıllarının başlangıcından başlayarak siner. O her gece Türkiye'ye gidip asker olmayı ve gelip ata-baba ocağını kurtarmanın düşüyle uyur, uyanır.

Yıl 1933
Alparslan'ın artık işgal altında, esaret altında yaşamağa dayanacak gücü kalmamıştır. Babası Ahmet Hamdi Bey'i ve Annesi Fatma Zehra Hanım'ı ikna eder, aile mallarını satıp savar yanlarında oğulları Alparslan ve kızları Dervişe olduğu halde, ak toprakların, hür toprakların, Türk'ün Türk olduğundan utanmadığı, boynunun eğik olmadığı toprakların, anavatanın, Türkiye'nin yoluna düşerler; Viyana vapuru ile ver elini İstanbul...

Ailesi İstanbul'a yerleşince Alparslan'ın ilk işi Kuleli Askeri Lisesi'ne kayıt olmak olur. Artık O
Yüreğinin Onu çağırdığı yerde ve düşlerinin peşindedir. O düşlerini düşleyen başkaları da vardır İstanbul'da... Derlenip toparlanmışlar, Türklük, Türkçülük ülküsünün O bir daha hiç inmeyecek olan bayrağını açmışlardır. O yüce Dilek, O aziz Ülkü, O muhteşem düşler, özellikle, bir Ülkü devi olan Atsız Hoca'nın canevinde, ocağında pişer ve sohbetlerle, şiirlerle, dergilerle, romanlarla mektuplarla Türk aydınlarının gönlüne cemre cemre düşmekte ve yayılmaktadır. Onlarla tanışır, buluşur, genç Alparslan Türkeş.
Yıl 1936

Kuleli Askeri Lisesi'ni pekiyi derece ile asteğmen olarak bitirince Ankara ve Harp Akademisi yılları başlar. 1938'de Harbiye'den mezun olur, artık O Türk Ordusu'nun genç bir teğmenidir ve Türk Milleti'nin emrindedir
Yıl 1940
Isparta'da gönlünü Muzaffer Ana'ya kaptırır ve evlenirler. Ayzıt, Umay,Selcen,Sevenbige (Çağrı) ve Yıldırım Tuğrul adlı çocuklarla çiçeklenir bu evlilik vebozkurtların Muzaffer Anası'nın 1974 yılında elim kaybından sonra 1976 yılında, Seval Hanım'la yaptığı ikinci evliliğinde de Tanrı Onu Ayyüce ve Ahmet Kutalmış adlı iki evlât daha vererek sevindirecektir.
Yıl 1944
3 Mayıs Ankara'da bir gösteri veya yürüyüş eski tabirle nümayiş vardır. Türk'ün, Türklüğün ölmediğini, ölmeyeceğini ve yükselen Türkçülük bayrağının bir daha hiçbir şekilde inmeyeceğini gösteriyorlar. Hem dosta, hem düşmana... Hem devlet hizmetindeki gafillere, hem de yurda sızmağa çalışan hainlere, Asya bozkırlarında yaratılan bozkurt soyluların bozkurt torunlarının, bir kaç çakalın günü birlik menfaatleri için göz yumdukları kızıl yılanın farkında ve onun başını ezme azminde olduklarını gösterirler
Şâirin "Öz yurdunda garipsin, özvatanında parya" dediğince tutuklanır Türkçüler...Devrin dalkavuk iktidarının uyduruk nedenlerle açtığı Türkçülük-Turancılk Davası başlar. Türkçüler tabutluklara atılırlar, işkencelere uğrarlar. Türkiye'de Türk Milliyetçisi olmanın bedelidir bu... Genç Üsteğmen Alparslan Türkeş'te bunlar arasındadır. 20 Ekim 1944'te kendisini mesnetsiz "vatan hainliği" suçlamasıyla sorgulayan savcıya "Diğer sanıklar gibi bana da vatan hainliği isnad edilmiştir. Bunu şiddetle redderim. Ben yeryüzünde herşeyden çok milletimi ve vatanımı severim" diye haykırır. Ancak mahkeme tarafından, 9 ay 10 gün hapis cezasına çarptırılır ve bir yıldır hücre hapsi yattığı için tahliye edilir. Kendisine verilen cezada daha sonra Askeri Yargıtay tarafından bozulur ve 2. numaralı mahkemede beraat eder. Bu onun Türk Milliyetçisi olduğu için zindanlara ilk atılışıdır ve son olmayacaktır. Ülkücü olmak çileye talip olmaktır, nimete, ikbale değil. O da Türklük Ülküsü için zaman zaman şiddeti artan çileyi bir ömür boyu bir an bile tereddüt etmeksizin ve yakınmaksızın, çekmiş ve çile çekmeyi şeref bilmiştir.
Yıl 1947
Alparslan Türkeş ve 15 diğer Türk subayı, A.B.D. Kara Harp Akademisi ve Piyade Okulu'nda iki yıllık bir süre eğitim görürler. Bu arada ülkemizden Kars ve Ardahan civarıyla Boğazlardan üs talep eden Sovyetler Birliği'nin komünizm maskesi ardına saklanmış, o eski ve değişmez "moskofluğu" ayan beyan ortaya çıkar. Bu atmosferde yurda dönen Alparslan Türkeş Gelibolu ve Çankırı'daki görevlerinden sonra 1951 yılında kurmaylık sınavını kazanır ve 1955 yılında Harp Akademisi'nden Kurmay Binbaşı olarak mezun olur.
Yıl 1955
Dış görev için açılan sınavı kazanarak A.B.D. Pentagon'da NATO Türk Temsil Heyeti üyeliğine atanır. Bu arada (................) Üniversitesi'nde Uluslararası Ekonomi eğitimi görür. 1957 yılında Türkiye'ye döner.

Yıl 1959
Almanya'ya Atom ve Nükleer Okulu'na gider. Bu okulu başarıyla bitirdiğinde artık bir Kurmay Albay'dır
Yıl 1960
Tarih 27 Mayıs öteden beri örgütlenen ve memlekette kardeş kavgasını önleyerek bazı reformlar yapmayı hedefleyen Milli Birlik Komitesi'nin ülke yönetimine el koyduğunu açıklayan bildiriyi radyodan okuyan kişi ve "İhtilâl'in kudretli Albayı"dır. Kurmay Albay Alparslan Türkeş İhtilâl hükümetinde Başbakanlık Müsteşarlığı görevini üstlenir. Bu vazifesi esnasında Devlet Planlama Teşkilatı, Devlet İstatistik Enstitüsü ve Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü gibi kurum ve kuruluşları kurar.

Ancak Milli Birlik Komitesi arasında ortaya çıkan anlaşmazlıklar nedeniyle, 13 Kasım 1960'ta Kurmay Albay Alparslan Türkeş ve "ondörtler" olarak bilinen arkadaşları Komite'nin diğer üyelerince emekliye sevkedilerek tasfiye edilirler ve zorla evlerinden alınıp yurtdışında görevlendirilmek bahanesiyle sürgün edilirler. O da 19 Kasım'da Türkiye'nin Hindistan Büyükelçiliği müşaviri sıfatıyla sürgüne gönderilir.
1961-62 1963 yılına kadar 2,5 yıl, yönetimi elinde bulunduranlarca Alparslan Türkeş'in Türkiye'ye dönmesine müsaade edilmez.
Yıl 1963
Tarih 23 Mart Alparslan Türkeş sürgünden yurda döner.
Dava arkadaşlarıyla birlikte kadro oluşturup partileşmek amacıyla "Huzur ve Yükseliş Derneği" adlı bir dernek kurar.

Kısa bir süre sonra Talat Aydemir'in giriştiği darbe teşebbüsüne karıştığı iddiası ile tutuklanır ve Mamak Askeri Cezaevi'nde dört ay hücre hapsinde yatar, yargılanır ve beraat eder.

Yıl 1965
Tarih 31 Mart saat 11:00 de Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'ne katılır.
Kısa bir zaman sonra 1 Ağustos 1965 tarihinde Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi Büyük Kurultayı'nda Genel Başkan seçilir. Aynı yıl yapılan genel seçimlerde Ankara milletvekili olarak parlamentoya girer.

Yıl 1969
Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin adı Milliyetçi Hareket Partisi amblemi de Üç Hilâl olarak değiştirilir. O yıl yapılan genel seçimlerde Adana milletvekili seçilir.

31 Mart 1975-13 Haziran 1977 ve 1 Ağustos-31 Aralık 1977 tarihleri arasında Süleyman Demirel başkanlığında kurulan I. ve II. Milliyetçi Cephe koalisyon hükümetlerinde MHP Genel Başkanı olarak, Başbakan Yardımcılığı ve Devlet Bakanlığı yapar
Ülkü Ocakları, Büyük Ülkü Derneği ve diğer mesleki örgütlenmeler başlar.
1968 yılından itibaren marksist ve bölücü gençlik hareketleri üniversitelerde yuvalanır ve üniversite özerkliğinden istifade ederek buraları silah, cephane deposu, "Komünist Devrim" için üs haline getirirler. Üniversiteler işgal altındadır. Her yer Lenin'in Stalin'in Mao'nun resimleri ve komünist sloganlarla doludur. Komünist yeraltı örgütleri "şehir gerillası" mı "kır gerillası" mı tartışmaları yapmakta okullara kendilerine tabi olanlardan başka hiç kimseye hayat hakkı tanımamaktadırlar. Bunun üzerine Başbuğ Alpaslan Türkeş toplanan çok az sayıdaki gence verdiği seminerlerle onları komünizm konusunda aydınlatmağa ve alternatif olarak da Türk Toplumculuğunu, Türk Milliyetçiliğini anlatır. Kısa zamanda çoğalan gençler örgütlenmeğe başlarlar. Doktriner Türk Milliyetçiliği safhası başlamıştır. Türk Milliyetçileri Dokuz Işık, dokuz prensip etrafında toplanırlar

Bu gelişmelerden rahatsız olan Türklük ve Türkçülük düşmanları özellikle de Komünist örgütler kendilerine okulda, fabrikada, köyde, kentte, dağda her yerde ama heryerde karşı çıkıp mücadele eden Ülkücü Hareket'e karşı savaş ilan ederler ve 12 Eylül 1980'e kadar 5000 civarında Ülkücüyü şehit ederler. Devlet'in zaaf içinde olduğu düşünülen "zinde güçler"i birşeylerin daha doğrusu ihtilâlin şartlarının "olgunlaşması" için daha fazla kanın akmasını beklemektedirler.
Başbuğ için 1978, 1979, 1980 yılları bir çoğunu bizat kendisinin yetiştirdiği binlerce ülküdaşının komünist çetelerce katledilişini gördüğü, kan ağlayan bir yürekle her şeye rağmen kaybetmeriği soğukkanlılığıyla bir iç savaşı önlediği ızdırap dolu yıllardır
Yıl 1980
12 Eylül sabahı pusudakiler yeterince olgunlaşan şartların neticesi ihtilâllerini yaparlar. Başbuğ Alparslan Türkeş ve Türkiye'nin komünist bir ihtilâle kurban olmasını engelleyen Ülkücü Hareket sanık sandalyesinde, idam sehpalarındadır. Mamaklar ve C5'ler bu sürecin şekillendiği mekânlardır

Başbuğ 12 Eylül'den üç gün sonra saklandığı yerden ortaya çıkıp teslim olur. Cunta tarafından tutuklunan Başbuğ, önce 1 ay Uzunada'da daha sonrada Ankara Askeri Dil Okulu'nda ve hastalandığı dönemde de Mevki Hastahanesi'nde 4,5 yıl hapis yatar. O ve 218 Ülkücünün idamı istenilir, 9 Nisan 1985'de beraat eder ve tahliye olur.
Yıl 1987
Tarih 6 Eylül, yapılan referandum neticesi diğer siyasilerle birlikte Başbuğ'a da konulan siyaset yapma yasağı kalkar ve Başbuğ Milli Ülküyü iktidar yapmak davayı kitlelere anlatmak için yine meydanlardadır.

Yıl 1987
Tarih 6 Eylül, yapılan referandum neticesi diğer siyasilerle birlikte Başbuğ'a da konulan siyaset yapma yasağı kalkar ve Başbuğ Milli Ülküyü iktidar yapmak davayı kitlelere anlatmak için yine meydanlardadır.
Tarih 4 Ekim, Milliyetçi Çalışma Partisi olağanüstü kongresinde Genel Başkan seçilir.

Yıl 1991
20 Ekim 1991 Genel Seçimleri'nde MÇP'nin RP ve IDP ile yaptığı seçim ittifakı neticesi Yozgat milletvekili seçilir. Başbuğ, son kez T.B.M.M.dedir. Bu dönemde ülkemizi kasıp kavuran bölücü teröre karşı en etkili mücadeleyi O gerçekleştirir.

Yıl 1992
27 Aralık 12 Eylül'ün kapattığı partilerin tekrar açılabilmesini sağlayan değişiklikler neticesi toplanan MHP'nin son kurultay delegeleri, MHP'nin isim ve amblemini MÇP'nin kullanabilmesine karar verirler.

Yıl 1992
Tarih 24 Ocak, MÇP'nin 4. Olaganüstü Kurultayı toplanır ve partinin adını MHP, amblemini Üç Hilal olarak değiştirir.

Ve Yıl 1997
Tarih 4 Nisan...
Karlar altında milyonlarca ağlayan insan...

ANA SAYFA
ANA SAYFA

ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ

2007-04-18T10:48:00.000-07:00

HAYATININ BAHARINDA NİZAM-I-ALEM ve İ'LAY-I-KELİMETULLAH İÇİN "VATANIMIN HA EKMEĞİNİ YEMİŞİM;HA UĞRUNA KURŞUN! " DİYEREK KARA TOPRAKLA KUCAKLAŞAN YİĞİT ÜLKÜ DEVLERİNE İTHAF OLUNMUŞTUR! http://www.ulkuocaklari.org.tr/uh/sehit/A1.HTM

Yaşatmak İçin Can Veren Bir Kahraman FİKRİ ARIKAN

FİKRİ’MİN İNCE GÜL’Ü
Sanki burnum, değdi burnuna yok’un,Kustum, öz ağzımdan kafatasımı... Necip Fazıl
'Altı da bir, üstü de birdir yerin...'
Diyordu hücre arkadaşım. Yani, 'ha hücredeyiz, ha sarayda.'
Volta atarken bir taraftan söyleniyor, üç adımda yol biterken, geri dönüp bir üç adım daha atıyor ancak duvar yine yolunu kesiyordu. Ben ranzamda uzanmış onun şiir gibi estetik olan yürüyüşünü seyrederken bir taraftan da, böyle lânetlik hücreyi, ihtişamlı bir sarayla mukayese edecek kadar güçlü olan bu müthiş iradeyi hayranlıkla izliyordum. Bu arkadaşım, Ülkücü camia içinde idama en yakın olanıydı. Beş idam cezası Yargıtay’da onay beklerken, bir çok mahkeme de son aşamadaydı. MHP davası, Adana olaylarının 151 numaralı sanığı olarak Mamak Cezaevi’ne getirilmişti.
O Yunus Uzun'du... O bir destandı... Kartalları kıskandıran keskin gözleri hangi örgütçünün üzerinde çakılsa, o militan bir daha güneşin doğacağına olan inancını yitirirdi. Hayatı sevenler, Yunus gözlerine bakmasın diye başlarını eğip geçerlerdi.O gün biraz sıkıntılıydık. Fikri Arıkan isimli arkadaşımız mahkemeye gitmişti ve onu sabırsızlıkla bekliyorduk. Zaman ise sanki durmuş, bize sabır eğitimi yaptırıyordu. Bu arka-daşımız daha önce iki kez idam cezası almış, Yargıtay ikisinde de cezayı esastan bozmuştu. Evet bu son mahkemeydi ve onaylanan idam cezaları üç günde infaz ediliyordu. 4 numaralı hücrede kalan Fikri Arıkan'ı sabah sekizde mahkemeye gö-türmüşler ve saat neredeyse 15.30 civarıydı hâlâ ortalıkta yok-tu. Bir müddet sonra askerlerin ayak seslerinden Fikri'nin geldiğini anladık. Hücrelerimizin kapısı demir mazgallardan oluştuğu için dışarıyı rahatlıkla görebiliyorduk.
İlk hücre olduğumuzdan Fikri bizim önümüzden geçecekti. Nihayet geldi ve tebessüm ederek bizi selâmladı. Onu böyle neşeli görünce büyük bir ümide kapıldık ve Yunus'la sevinç içerisinde birbirimize sarıldık. Hücreler arası konuşmak yasaktı aksi takdirde ağır cezaî müeyyideler vardı. Ama biz bir yolunu bulmuş ve her türlü haberleşmeyi herkesin önünde ra-hatlıkla yapar olmuştuk. Nazarî eğitim adı altında mecburî bir ders vardı ve bizlerden bir kişi hücrenin kapısına gelerek Nutuk kitabını okurken, bu arada metindeki sözleri değişti-rerek, istediğini anlatabiliyordu. Başımızdaki nöbetçiler de ki-tabın metni zannederek bizimle beraber huşu içerisinde dinlerlerdi.
Nutuk, muhteva olarak bizim mevzularımıza çok uygundu ve mahkemeleri böylece tartışabiliyorduk. Nutuk'ta da mah-keme, iaşe ve tartışmalarla dolu metinler mevcuttu. Fikri, okumaya başladı. Sesi çok net ve vakurdu. Rahat ve huzur bulmuş bir sesle mahkemenin zaferle sonuçlandığını müjdeliyordu. Bizler âdeta nefes bile almadan onu dinlerken, biran önce sonuca gelmesini bekliyorduk.
-Ve Eyüp kurtuldu, dedi Fikri Arıkan. Eyüp Özmen, aynı da-vadan daha önce idam cezası almış ve idam bekleyen bir ar-kadaşımızdı. Sehpaya hazırlanırken beraat etmişti. Bunu bir zafer olarak bizlere müjdeliyordu Fikri. Ya kendisi? O’nun için ne karar çıkmıştı acaba?
-Senin için ne karar çıktı?.. diye bağırarak sordum ben. Sabrım kalmamıştı artık. Askerler benim bu kuralsız çıkışımı duymamazlıktan geldiler ki; bu davranışları kararın vahametini göstermeye yetiyordu.
-Benimki idam... diye devam etti Fikri.
Yıkılmıştık. Ama o ayaktaydı ve berrak bir ses tonuyla bizleri teselli etmeye çalışıyordu. Sesi dik ve metindi...
Aman Rabbim! Fikri, arkadaşının beraat ettiğini söylüyor ve bunu bir zafer olarak bizlere müjdelerken, kendisinin aldığı idam cezasını sıradan bir kararmış gibi, sanki bir düğün dave-tiyesiymiş gibi bizlere anlatıyordu. Biz çökmüştük. 5 numaralı hücreden bir feryat yükseldi. Bu isyan eden sesin sahibi üç komünist liderle beraber kalan Şahin Göksel Arduç isimli genç bir arkadaşımızdı. Sekiz hücreden oluşan, tecrit bölümünde başkaca çıt çıkmıyordu.
Üç gün sonra bir şafak vakti kurulacak idam sehpası, cellat, yağlı urgan, yüze karşı okunacak olan ferman, beyaz gömlek bir anda buralara hâkim olmuştu. Sanki kafatasım büyümüş ben de içindeydim. Kendi kafamın içinde. Bu nasıl bir hâldi bu nasıl bir duygu!.. Çok ölüm görmüştüm ama bu başka bir vaziyet, bambaşka bir hâl. Daha önce İstanbul’da bu duyguları yaşamış, asılarak idam edilen İsmet Şahin olayında bizler de yanmış, bizler de ölmüştük. Bir kere daha, dedim kendi ken-dime, insan bir kere ölür ama, biz bin kere. Fikri Arıkan sakin ve tereddütten uzak mistik bir ses tonuyla konuşmaya devam ediyordu:
-Bu gece çok rahat uyurum artık...
Fikri'nin rahat uykudan sözetmesini anlamaya çalışıyordum. O ise konuşmaya devam ediyordu:
-Şimdi dünyanın en rahat insanı benim. Yüce yaratıcının rızası yolunda, ölümümü her türlü tehlikeye karşı keskin bir silah olarak kuşandım. Demek ki, kendi ölümüm benim en etkili silahım olacakmış. Büyük, güçlü bir silah olan insanın kendi ölümü. 'Ve ben şimdi yaşamımın en güzel, en tatlı, en dinlendirici uykusunu uyuyabilirim.'
-Adalet terazisini, oduncu kantarına çevirdiler, diyordu, hücre arkadaşım Yunus. Evet, oduncu kantarı daha hassastı bunların terazisinden, nasıl olsa üç aşağı beş yukarı farketmiyordu.
Birkaç gün sonra güneş, Fikri'siz doğacaktı. Takvimler ve zaman bir kere daha durmuştu.
O'nu şafakta astılar...
Ülkücü hareketin altın halkalarından olan ele avuca sığmaz acar Adana çocuğu, A-blok 1 Numaralı hücredeki can yoldaşım Yunus Uzun ise idam beklerken, kader onu başka bir yerde yakalayacak ve bu arkadaşım da Aydın Cezaevi’nde şehit düşecekti.
Yusuf Ziya ARPACIK

Ankara, Karşıyaka Mezarlığı

SELAM

DARAĞACI

Yolumu gözledin her seher-ahşam,
Selam, darağacı... Aleyküm selam!
Ecelle ölmeye doğulmamışam...
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

O hansı milletdir, taleyi sırdır?
Yüz adla bölündü... Yene de birdir.
Meni huzuruna bu derd getirdir,
Selam darağacı... Aleyküm selam!

Hezer'i, Baykal'ı, Aral'ı gördüm,
Gördüm can üstedir, yaralı gördüm.
Tanrı'nı bendeden aralı gördüm,
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Çarhı ters fırlanır felek garının,
Turan kölkesinde budaglarının,
Rengi bayrağımda yarpaglarının
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Evvelin ahırı, sonun evveli,
Buymuş, bilmemişem bunu men deli.
Gorhum yoh, ne olsun boyun göy deli,
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Eli yağmalanan, bölünen, bölen,
Çayları guruyan, gölleri ölen.
Hag-hesap çekmeye gelen menem, men.
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Danış, Emir Teymur, bu son neydi be?..
Boynumda ağ kefen, dilimde tövbe.
Dersini ters bilen, menimdi növbe,
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Seni men ekmişem... Mene sen genim,
Seni suvarmağa halaldır ganım.
Yarpağın reng alsın ganımdan menim.
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Ey darın ağacı. Kimden kemem... Kem?
Ya seni yendirrem, ya sene yennem,
Ya da budağında yarpağa dönnem.
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Kırgız'am, Özbek'em, Kazak, Türkmen'em,
Başkırd'am, Kerkük'em, ele görk menem,
Senin gözlediyin garip Türk menem,
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Gabul et, növbeti gurbanın menem,
Menim canın sende; bil, canın menem,
Ele gurrelenme... Her yanın menem,
Selam, darağacı... Aleyküm selam!

Rüstem Behrudi (Semerkand 1989)

TÜRK İSLAM ÜLKÜSÜ

2007-04-18T10:32:00.000-07:00

' BU DAVA ÖZÜDÜR İSLAMİYET' İN
BU DAVA GÜNEŞİ, MAZLUM MİLLETİN,
BU DAVA, HERŞEYDEN, HERŞEYDEN ÇETİN,
BU YOLDA DERT, HÜZÜN, GURBET BİZİMDİR.'

Neden Türk-İslam Ülküsü?

Neden, şu veya bu ad altında toplanmayı değil de "Türk-İslam Ülküsü" ne bağlanmayı savunuyoruz? Biz iddia ediyoruz ki, "Emperyalizm", Türk ve İslam dünyasını yutmak için en az iki asırdan beri korkunç bir tertibin içindedir. Bir taraftan kültür emperyalizmi ile "vatan çocuklarını" din ve milliyetine yabancılaştırarak kendi emellerine hizmet edecek kadrolar
hazırlamakta, diğer taraftan din ve milliyet duygularını, herşeye rağmen terk etmeyen çocuklarımızı da birbirine düşürmeyi planlamaktadır.

Bugün yeryüzünde iki somürgeci "blok" vardır. Bunlardan biri kara renkli "kapitalist emperyalizm" diğeri ise bütün fraksiyonu ile "kızıl emperyalizm". Birincisi "çok uluslu şirketlerin" paravanasında, "az gelişmiş veya gelişmekte olan halklara yardım etmek, özgürlük ve uygarlık götürmek" maskesi altında, ikincisi de "ezilen, sömürülen halklara bağımsızlık, özgürlük ve adalet götürmek" maskesi altında, "sınıfsal savaş"
sloganı ile "iç savaşlar" çıkartmakta ve "dünya proleterlerinin dayanışması" adı altında işgalini gerçekleştirmektedir.

Gerçekten de yer yüzünde ezilen ve sömürülen bir de "üçüncü dünya" vardır. Bu dünya, daha çok Asyalı, Afrikalı irili ufaklı devletlere ve devletçiklere, beyliklere, emirliklere,
federasyonlara bolünmüş milletlerden ibarettir. Esef edelim ki, bu insanların sayısı birbuçuk milyardan daha fazladır. İşin ızdırap veren diğer bir yanı da, bu nüfusun çoğunluğunu
müslümanlar teşkil etmektedir. Bunun yanında çok acı bir gerçeği daha belirtelim ki, bu ezilen ve sömürülen müslümanlar arasında Türk Milleti'nin çok önemli bir bölümü
bulunmaktadır.

1970 Yılında yapılan bir araştırmaya göre, yabancı boyunduruğunda tam bir sömürge hayatı yaşayan Türk nüfusunun sayısı, Türkiye'mizde bulunan genel nüfusumuzun tam
iki katıdır.

Emperyalist güçler, fırsat buldukları zaman zorla, bulamadıkları zamanlar ise hile ile İslam ve Türk dünyasını ele geçirmiş, zenginliklerini yağmalamış, din ve milliyet duygu ve değerlerini tahrip etmiş, direnenleri lekeleme ve imha yoluna gitmiş, kendine uygun kadrolar yetiştirmiş, bu milletlerin uyanış, diriliş hamlelerini, milli eğitim ve kalkınma planlarını baltalamış ve bu ülkeleri, "ebedi sömürge" statüsüne mahkum etmek için elinden
geleni esirgememiştir.

Emperyalist güçler, korkunç bir kültür emperyalizmi programı ile millet çocuklarını milli tarihlerine, milli ve mukaddes kültür değerlerine, milli ülkülerine, milli menfaatlerine, hatta motif ve sembollerine düşman etmekle kalmazlar, kendi değerlerini "bir uygarlık ve ilericilik" unsuru biçiminde onların kafalarına ve vicdanlarına oturturlar. Böylece milli ve mukaddes değerlere bağlı milliyetçilerin karşısına, bu değerlere ters düşen "yabancılaşmış kadrolar" çıkarırlar. Bir ülkede, değerler "ikizleşince", kadroların da ikizleşmesi ve çatışması mukadder olur. İşte düşman, bu noktada aktivitesini arttırır. Ülkenin ve
milletin "parsellenmesi" için beynelminel güçleri harekete geçirir.

Ülke artık birbirinin gırtlağına sarılmaya hazır kadrolara bölünmüşse, düşman rahatlıkla at oynatabilecek vasatı bulmuş demektir.

Düşman, karşısındaki güçleri parçalayarak, onları birbirine düşürerek, kolay yutulur lokmalar durumuna sokmak ister. Mesela, sanki bir insan, hem 'dindar', hem 'milliyetçi', hem 'medeniyetçi' olamazmış gibi, bu değerleri birbirine zıt proğramlar durumuna sokarak, hiç yoktan 'çatışan güçler' meydana getirir. Bu oyunlarını, o kadar ustaca planlar ki,
tertiplerini anlamak için bazan olayların üzerinden elli veya yüz sene geçmesi gerekir. Mesela, Osmanlı Türk Devleti'nin parçalanması ve Orta-Doğu'nun sömürgeleştirilmesi için,
dinimizin ve milliyetimizin düşmanları, 'din' ile 'milliyetçilik' arasında zıddiyet ve düşmanlık duyguları doğurmayı planlamış olduklarını şimdi itiraf ediyorlar.

Serge Hutin adlı bir Fransız masonunun yazdığı 'Les Francs-Maçons' kitabının 127.nci sayfasında okuduğumuza göre İslam dünyasında masonlar Cemaleddin-i Afgani ve
Muhammed Abduh gibi 'din politikacılarını' localarına kaydederek onların eliyle 'Dini, milli yapılara göre reforme ederek' alemşumul İslam dinini bozmak, öte yandan Müslüman
Kardeşler (Freres Musulmans) hareketi ile de 'İslam'da milliyetçilik yoktur' propagandası ile milletleri çökertmek ve bu suretle -çok kahpece bir planlar- birbirine zıt 'İslamcı' ve
'Milliyetçi' sun'i düşman kamplar doğurmak istemişlerdir.

Emperyalizm, bizim dünyamızda bu 'paradoks'tan çok istifade ettiğini ayrıca yazmaktadır. Dinimizin ve milliyetimizin düşmanları, din ve milliyet gibi iki mukaddes varlığımızı,
birbirine düşman göstermek oyunundan kolay kolay vazgeçeceğe benzemiyor.

O halde, Türk Milliyetçisine düşen iş, bütün varlığı ile bu oyunu, herşeyden önce kendi yurdunda bozmak olmalıdır. Bu ülkede, sun'i olarak birbirine düşman 'güya Türkçü' ve 'güya İslamcı' cepheler meydana getirmek isteyen hain ve kahpe oyunların
karşısına, bir Müslüman-Türk olarak ve tarihine yaraşır bir biçimde çıkmalıdır.

Bunun için, Türk-İslam kültürüne, Türk-İslam medeniyetine, Türk-İslam ülküsüne bağlı, Türklük şuur ve vakarına, İslam iman, aşk, ahlak ve aksiyonuna sahip, Türklüğü bedeni,
İslamiyeti ruhu bilen, milletini teknolojik hamlelerle dünyanın bir numaralı devleti yapmak özlemi ile çırpınan, Dünya Türklüğünün, İslam dünyasının ve bütün mazlum milletlerin
ümidi olmaya namzet bir gençlik yetiştirmekten başka çaremiz yoktur.

Din ve milliyet, zıt değerler değildir. Bu sebepten, 'sentez', tez ile anti-tez arasında söz konusu olacağına göre, yıllardan beri kullandığımız 'Türk-İslam sentezi' yerine, 'Türk-İslam Ülküsü' sözü daha uygun olur düşüncesi ile kitabımızın adını, 'TÜRK-İSLAM ÜLKÜSÜ' olarak seçtik. Bunu ısrarla kullanacağız.

http://www.doguturkistan.net/tiu/index.html

S. Ahmed Arvasi ve Türk Milliyetçiliği

15 Şubat 1932 Pazartesi günü Ağrı ilinin Doğubayazıt İlçesinde doğan Seyyid Ahmed Arvasî, ailece Van'ın Müküs (Bahçesaray) ilçesine bağlı, Arvas (Doğanyayla) köyündendir. Babası Gümrük Müdürlüğü'nden emekli Abdulhakim Efendi, annesi Cevahir Hanım'dır.

Ailenin altı çocuğundan birincisi olan S.Ahmed Arvasî, ilk öğrenimine Van'da başlayıp Doğubayazıt'ta tamamlamıştır. Orta okulu Erzurum'da bitiren Arvasî, lise öğrenimine Erzurum Erkek Öğretmen okulu'nda başladı, Erciş Öğretmen Okulu'nda bitirdi. 1952 yılında Konya'nın Doğanbeyli Nahiyesi'de ilkokul öğgretmeni olarak göreve başladı. Yurdun çeşitli yerlerinde öğretmenlik görevini sürdüren Arvasî, Ankara Gazi Eğitim
Enstitüsü Pedegoji Bölümünü 1958 yılında tamamlayarak çeşitli eğitim enstitülerinde pedegoji öğretmenliği yaptı. 1978 yılında İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü'nden 24 arkadaşıyla birlikte siyasi amaçlar için sürgün edilen Arvasi 1979 yılında emekli olmak zorunda kaldı. Aynı yıl Milliyetçi Hareket Partisi Olağan Kongresi'nde Genel İdare Kurulu Üyesi sıfatıyla aktif siyasete atıldı.

12 Eylül 1980 ihtilalinde Mamak zindanlarında çile dolduran S. Ahmed Arvasî ilk kalp krizini burada geçirdi. Daha sonra bu olayı Başbuğ Alparslan Türkeş şöyle anlatıyor: "Tutukevinde geçirdiği kalp rahatsızlığı dolayısıyla Ankara mevki hastanesi'ne kaldırıldı. O gün, daha dün gibi hatırımdadır. Görevliler kendisini hastaneye gitmesi için aşağıya indirdiler. Biz, yukarıda kalmıştık. Odamın penceresinden dış kapının açıldığı merdivenleri görebiliyordum. Arvasî hocamızı hastaneye götürecek cankurtaran henüz gelmemişti. Ayakta bekleyecek hali yoktu, bitkin bir vaziyette taş merdivenlere oturarak cankurtaranın gelmesini bekledi. Yukarıdan askerlere seslendim. Bir binbaşı çıktı. Kendisine Arvasî Bey'in rahatsız olduğunu, bir sandalye getirilmesi için emir buyurulmasını rica ettim. Bu ricamdan sonra bir sandalye getirdiler. Daha sonra cankurtaran geldi ve uzaktan birbirimize el sallayarak ayrıldık, vedâlaştık."

Bu tarihten sonra da inandığı ve uğruna baş koyduğu Türk-İslâm dâvasını insanlarımıza anlatmayı sürdüren S. Ahmed Arvasî, 31 Aralık 1988 tarihinde daktilosunun başında iken Hakk'a yürüdü.

Kısaca hayat hikayesini anlattığımız S. Ahmed Arvasî'nin verdiği kutsal milli mücadeleyi ve geride bıraktığı ciltler dolusu eserlerini aktarmak ve anlatmak bu kısa makalede, hiç de kolay değildir. Yine de onun büyük bir içtenlikle son nefesine kadar tavizsiz bir şekilde savunduğu Türk-İslâm Ülküsü davasına rengini veren temel düşüncelerine ana başlıklar halinde değinmeye çalışalım.

O Bir Türk Milliyetçisi İdi

Seyyid, yani Hz. Muhammed (s.a.v)'in soyundan olması nedeniyle ecdadı aslen Arap olan Arvasî'nin, kaynağını Türk-İslâm Ülküsü'nden alan bir Türk milliyetçisi olması üzerinde önemle durulması gereken bir konudur. Böyle bir şuurlanmanın altında yatan olgun idrâk gücü onun ailesinden gelen Muhammedi asaletten kaynaklansa gerektir. Bu asaletin nurlu
izlerini şu tarihi olayda bulmak mümkündür: Osmanlı'nın dağılma döneminde, müritleriyle birlikte Suriye üzerinden Arabistan'a giden Abdulhakim Arvasî'ye oranın ileri gelenleri, kendisine medrese yapacaklarını ve her türlü imkânı sağlayacaklarını taahhüt ederek
Arabistan'da kalmasını istemişlerdi. "Osmanlı zâten öldü, Türk diye bir şey kalmamıştır." denilince, Abdulhakim Arvasî Hazretlerinin sinirlenip: "Dünyada iki Türk kalsa birisi benim" diyerek, ömrünün sonuna kadar Müslüman Türk'ün dâvasına sahip çıkacağını ifâde etmesi dikkate şayandır."

Böyle soylu bir ailenin çocuğu olan S. Ahmed Arvasî kendisini şöyle tanımlıyor:

"Ben, İslâm imân ve ahlâkına göre yaşamayı en büyük saadet bilen, büyük Türk milletini iki cihanda aziz ve mesut görmek isteyen ve böylece İslâm'ı gaye edinen Türk milliyetçiliği şuuruna sahibim.

İnanıyorum ki, hem Türk, hem müslüman olmak, hem de muasır dünyaya öncülük etmek mümkündür. Ecdadımız bütün tarihleri boyunca bunu denediler ve başarılı oldular. O halde bizler niye bu tarihi misyonumuzu yerine getirmeyelim.

S. Ahmed Arvasî bazı sözde İslamcılar gibi Türk tarihinin sâdece son bin yılını kabul edip geri kalan binlerce yılık islâm öncesi mazimizi kör bir taassuba kapılıp reddetmedi. O şuurlu bir Türk milliyetçisi olduğu için Türk töresini, Türklüğün sembolü Bozkurt'u hiç bir ön yargıya kapılmadan kabul ve tasdik etmiş, her fikir ve fiili islâmi süzgeçten geçirerek her şeyi yerli yerine oturtmasını bilmiştir. Bu konularda o şunları söylemektedir:

"...Kısaca belirtirsek, Türk milleti, geniş bir tarihi tecrübeye, büyük ve zengin bir kültür hazinesine sahip bulunmakla "milli töresini" bu güçlü zemin üzerinde kurmuş bulunmaktadır. Türk töresi, âlemşümul ahlâkî ideâlleri bünyesinde toplayan "pratik bir ahlâk ve hukuk nizamı" durumundadır. Hele, en az bin yıldan beri İslâm'ın şanlı aydınlığında yıkanan, olgunlaşan ve arınan Türk töresi, bütün insanlığı mutluluğa çıkaracak 'âlemşümul' bir nizam durumuna gelmiş bulunmaktadır."

"Hiç bir zaman Türk'ün totemi olmamış olan Bozkurt, coğrafyamızın kültürümüze kazandırdığı bir motiftir" diyen Arvasî Türk milliyetçiliğini "ırkçı" olmakla suçlayan câhillere şöyle seslenir:

"Türk milliyetçiliği, politikasını biyolojik ırkçılık üzerine kurmayı reddetmekle beraber, içtimaî ırk gerçeğini inkâr ve ihmâl etmemelidir.

İçtimaî ırk, biyolojinin konusu değildir, sosyolojinin konusudur. Bir milleti teşkil eden fertlerin, ailelerin, sınıf ve tabakaların soy birliği şuurudur. Ortak bir şuur tarzında beliren mensubiyet duygusunun ve kan birliği şuuru biçiminde duyulmasıdır. Zâten biyolojik verasetin yanında, ortak kültür, ortak coğrafya, ortak hayat tarzı ve ortak mücâdeleler, bir milletin fert ve tabakalarını hem ruhî, hem de fizik bakımından bir birine yaklaştırır."

"Kimse biyolojik verasetini tâyin irâdesine sahip değildir. Ama içtimaî ırk tercihe açıktır. Aynı tarihe, aynı kültüre, aynı din ve ülküye sahip olan insanlar arasında kan ve soy birliği şuurunun güçlenmesine yol açar."

"Türk milliyetçisi, Türk içtimaî ırkını benimser, sever ve sevdirirken ailelerini de bu espiri içinde kurmaya çalışır. Kozmopolitlikten hoşlanmaz. Bununla beraber, başka içtimaî ırkları da Allah'ın bir âyeti olarak değerlendirir."

Türk milletinin kurtuluşunu ve ayağa kalkarak İslâm'ın sancaktarlığını yapmasını, tekrar Nizâm-ı Alem'i gerçekleştirmesini Türk-İslâm Ülküsü'nde gören S.Ahmed Arvasî Türk milliyetçilerinin bu doğrultuda öncelikli olarak yapmaları gerekenleri "Neden Türk-İslâm Ülküsü" başlıklı yazısında şöyle açıklıyor:

"Neden, şu veya bu ad altında toplanmayı değil de, 'Türk-İslâm Ülküsü'ne
bağlanmayı savunuyoruz?

Biz iddia ediyoruz ki, emperyalizm, Türk ve İslâm dünyasını yutmak için en az iki asırdan beri korkunç bir tertibin içindedir. Bir taraftan kültür emperyalizmi ile vatan çocuklarını din ve milliyetine yabancılaştırarak kendi emellerine hizmet edecek kadrolar hazırlamakta, diğer taraftan din ve milliyet duygularını, her şeye rağmen terk etmeyen çocuklarımızı da bir
birine düşürmeyi planlamaktadır."

"Düşman, karşısındaki güçleri parçalayarak, onları birbirine düşürerek, kolay yutulur lokmalar durumuna sokmak ister. Meselâ, sanki bir insan, hem dindar, hem milliyetçi, hem medeniyetçi olamazmış gibi, bu değerleri birbirine zıt programlar durumuna sokarak, hiç yoktan çatışan güçler meydana getirir. Bu oyunlarını, o kadar ustaca plânlarlar ki, tertiplerini anlamak için bazen olayların üzerinden elli veya yüz yıl geçmesi gerekiyor."

" O hâlde, Türk milliyetçisine düşen iş, bütün varlığı ile bu oyunu bozmak olmalıdır. Bu ülkede, sunî olarak güya Türkçü ve güya İslamcı cepheler meydana getirmek isteyen hain ve kahpe oyunların karşısına, bir Müslüman Türk olarak ve tarihine yaraşır biçimde çıkmalıdır.

Bunun için, Türk-İslâm kültürüne, Türk-İslâm medeniyetine, Türk-İslâm Ülküsü'ne bağlı, Türklük şuur ve vakarına, İslâm aşk ve aksiyonuna sahip, Türklüğü bedeni, İslâmiyet'i ruhu bilen, milletini teknolojik hamlelerle dünyanın bir numaralı devleti yapmak özlemi ile çırpınan, dünya Türklüğü'nün, İslâm dünyasının ve bütün mazlum milletlerin ümidi olmaya namzet bir gençlik yetiştirmekten başka çâremiz yoktur. "

TÜRK İSLAM ÜLKÜSÜ TAM İÇERİK:http://www.doguturkistan.net/tiu/index2.html

ANA SAYFA

BAŞBUĞ OTAĞINDA HOYRAT

2007-04-18T10:21:00.000-07:00

BAŞBUĞ OTAĞINDA HOYRAT

Yazda güz kokusu esen rüzgarlar
Kalemim! Uykulara yeminim vardır!
Yüreğim, dileğim, keskin kılıçta çeliğim
Sevgili yurdunda güllerden emir
Varlığın hep imanla donanır
Doğuşun ne güne Çağrı Bey’im?! ..

Başbuğ çadırında diz kıran kâfir
Başbuğları yardan eden satılık
Şehzadeler, alp erenler katili..
Tükürür yüzüne ağıtlar:
” Bakın canan, kardeşe
Ayrılığın eder beni divane.. ”

Kopsun kıyamet nola
Haçlısı bir yanda kızıl Moskof ‘u
Yüreğim söküldü, kan oldu
Yarınlar; kilitli, kuytuda
Şehit topraklardan diriler boy verir
Yunus can, taylar bir yeni konağa taşır
Körpe beylerle tüter bacası Türklüğün
Yine rahmet can özümde
Gel, bayraklar kuşanmış Kutlu dağım.

Kışta gök dokusu, beklenen dua
Haksızlığa, arsızlığa, korkağa
Kör karanlığadır yasağım
Başbuğ otağında yılışan tutsak
Vakit çattı mı fark etmez
Ülkümün uğrunda şehitlik
Sağ ve diri doğrulur her şafakta
Gelişin ne güne Çağrı Bey’im?!..

MUHİTTİN ARAR

ATA TV VE YENİCAĞ TV YAYINDA

2007-04-18T07:55:00.000-07:00

Uydu Yayın Frekansımız

05 04 2007

Uydudan yayınlarımızı izleyebileceğiniz frekans bilgilerimiz, Uydu frekansı : 11.136 MHz, Polarizasyon : Dikey (V), SymbolRate : 2170, FEC : 3/4 şeklindedir.

Ata TV Test Yayınına Başladı.

04 04 2007
Televizyonumuz test yayınına başlamıştır. Uzun süren çalışmalar sonucunda, sizlerin karşısında olmaktan grur duymaktayız. Çok yakında normal yayınına geçecek olan televizyonumuzun Türk Milletine hayırlı olmasını diliyoruz.

YENİÇAĞ tv

YENİÇAĞ tv
Türkiye'nin uydudan bütün Avrupa ve Türk Cumhuriyetlerine yayın yapan, TÜRKİYE' nin sorunlarını dile getiren, doğru ve dürüst habercilik ilkesi olan, konuşulmayanı, söylenmeyeni söyleyen, Türkiye'nin korkusuz televizyonu YENİÇAĞ tv 24 saat yayın formatıyla yayın hayatına başlamıştır.Zengin yayın içeriğini oluşturan TÜRKİYE' ile ilgili haber, spor, belgesellerle ülkemizin tanıtımı için önemli bir misyon üstlenmiştir. Ülkemizin ulusal çıkarları doğrultusunda yayınlarını sürdürecek olan YENİÇAĞ tv uydu üzerinde (Türksat 2A ...... polarizasyon dikey sembol ....... 5/6) tüm Türkiye, Avrupa ve Türki Cumhuriyetlerinin tamamında yayın yapmaktadır. Düzeyli, saygın ve objektif yayıncılık anlayışı ile öne çıkacak olan televizyonumuz halkımızın, ve temsil ettiğimiz kültürün taktirini toplamak bizler için öncelikli hedefler arasındadır. Bizlerin yaymaya çalıştığı hizmet inanıyoruz ki sizlerinde beğenisini kazanacaktır. Bu çerçevede yayına başladığımız günden günümüze kadar olan programları beğeninize sunmanın gururunu ve kıvancını YENİÇAĞ tv olarak yaşıyoruz.

ANA SAYFA

KAFKAS GÜLÜ

2007-04-18T07:48:00.000-07:00

KAFKAS GÜLÜ

Ayrılık yangı yüklü
Sızlar gönül, hem kanar
Yasemen Kafkas gülü
Sende tutuşmuş sular.

Dilek tekbir, ya veda?!..
Kıyametin, elveda
Yar hasretlim, kara sevda
Beni sardı pusular

Delice uzanır yürek
Bir dağ başı, ürpererek
Gel, sesime çağrın gerek
Gül-i Rana’m, Kafkas gülü.

MUHİTTİN ARAR

KURT OLABİLMEDİK

2007-04-18T07:41:00.000-07:00

Kurt ola bilmedik…

Kurt ola bilmedik kurt olmak cetin
Kurt olup kurt gibi ulamak cetin
Yüreksiz milletin, korkak milletin
Kısmeti el acıb, dilenmek olur…

Bıkar dudağından söz de ,kel(i)me de
Yurtda at oynatır, yaban...gelme de
Evladı bigane, korkak ülkede
Inmiş bayraklara belenmek olur...

Kurt dar kafesdeyse kismeti kemik
Kurt basmayan itler avare, miskin,
Yalın düşkünüyse köpek oglu it
Onunda âdeti sülenmek olur...

İnsan olamadık bıkmısız belki
Soyulmuş talanmış bicare ülke
Ömürler boğaza tıkanmış tike
Ne kadar eyilmek sürünmek olur...

Kurt olamadık körpe kuzuyuz
Selden sonra gelen bulanık suyuz
Herkes öz icinde kâğıt korkuluk
Şimdi ak kefene bürünmek olur...
Telli PENAHKIZI
(Aktaran:Muhittin Arar)

AZERBAYCANIM

2007-04-18T07:12:00.000-07:00

AZERBEYCANIM

Sen Hazar’dan doğ(ul)muş ; Tanrıdan ateş aldın
Yanan meş’âlelerden milyon kez alevlendin
Dedem Korkut ad vermiş; adından ad almısın
Sensin başımın tacı, sensin şöhretim, şanım
Sen varsın, milletim var, anam Azerbeycanım!

Bir kanadın deli Kür, bir kanatın Han Araz,
Karabağ derdini al; sen gök yüzüne yaz.
Sancağını yüce tut sana inmek yakışmaz
Koy sana kurban olsun, benim de ruhum canım
Sen varsın, devletim var, anam Azerbeycanım!..

Üç renkli Bayrağının yıldızı var, ayı var,
Şah İsmail dedemin boynumda Hakk-sayı var,
Babek’in, Köroğlu’nun ne sesi,feryadı var...
Hakkını korumazsam, kılıçla doğranayım,
Sen varsın, kurdetim var, anam Azerbeycanım!..

Sen, yüce bir kartalsın, sensin gözümün nuru,
Şehitlik zirvesine eren il’in gururu...
İlahi, bu toprağı koru, düşmandan koru;
Sen , şöhretim, gururum, şah damarımda kanım
Sen varsın, devletim var, anam Azerbeycanım!...

24.1.2003, Bakü

Bakü Telli Penahkızı

(Aktaran: Muhittin Arar)

2007-04-18T04:02:00.000-07:00

SERDENGEÇTİLERİN TOPRAĞI

Göçmen kuşlar örneği çoluk çocuk kalkıp buralara düşmüşlerdir.Göçmen kuş bile değiller, kuşların neticede geldikleri yerde veya döndüklerinde bir yurtları, yuvaları vardır; çer çöp te olsa. Bunların yok. Varmış gibi de yok...
Nasıl olsa yurt yuva yok, kalkıp gidelim Allah ne derse demiş, ülkenin bir ucundan bir ucuna düşmüşlerdir. Toprakların, ekinlerin bir kimseye veya bir sülaleye ait olduğu bir ilin en uzak köyünden bir şekilde buralara gelebilmiş, en azından etraftaki sebze tarlalarından meyve bahçelerinden kısmetlerini alıyor, geçiniyorlar.
Şelâlenin bir o tarafında bir bu tarafındadır bira büyümüş olanı da henüz küçük sayılanı. Kaçı kız kaçı erkek uzaktan seçilmiyor; birbirlerine karışıyorlar oyun olsun, yemek içmek için bir şeyler tedarik ederken. Kuş, göçmen kuş dedik ya, göç yolunda o kadar iç içe girer, kaynaşırlar ki...
Oyun anıdır, Ali’lerin şelaleye uğramak üzere arabalarından indikleri vakit. Kızlar, erkek çocuklar birbirlerinin üstüne toprak, çamur atıyor, kardeş kardeşe. Şelaleden avuçladıkları sudan hem içiyorlar avuç avuç, hem birbirlerini ıslatıyorlar. Oyun işte. Köylerinde başkalarının tarlasını sürerken, birbirlerine güneş altında erimiş, kupkuru topraklardan savurdukları gibi.Kendilerine ait eşekleri, atları bile olmamış; top, oyuncak almamıştı babaları. Ağaç dallarından iyi kötü oyuncak uydurdukları olmuştu çok küçüklüklerinde. Hepsi o kadar... Şimdi oyunun, bol suyun keyfinde, köylerinden ayrılmış olmayı umursamıyorlar, fazla açılmamak koşuluyla etraftan kısmetlerini alıyorlar: Tarlaların kenarına atılmış, bir yerde fazla iri olmadığı için yüke katılmayan domates, biber, patlıcanlardan...
Fazla da yığmıyorlar, şiltelerinin, denklerinin konduğu şelalenin bir kenarına. Nasıl olsa Allah versin, bol. Bahçe sahiplerinden görenlerin de bir şey dediği diyeceği yok. Ne olacak, yiyecekleri kadar değil mi, Allahın domatesi, salatalığı...
Farkındalar. Deniz dalgalarının kıyıya bu kadar karpuz, portakal sürükleyip attığı yerde insanlar cimriliği bırakın neredeyse savurgan olmalı. Baba gözlediklerinden bunları anlamış; burada yaşayan insanların savurgan olmaya-caklarına da inanıp, ”Tövbe tövbe” de demiştir, bir ara. Çocuklarına da söylemiştir, iki ayrı dünyanın olduğunu. ”Bakın işte. Bunlara dua edilir ancak.” “Merak etmeyin ” anlamına gelen bazı olaylarıyan yana getirerek...
Anne ve baba karışmıyor bir birlerine ettiklerine. İçleri bilmedikleri bir huzurla gülen, rahatlayan kadın ve eri denizin dalgalarına kaptırmış kendilerini. Sabahtan beri bir çalkalanıyor etraf, bir uykuya dalıyor.Gözleri kayıyor yine. Kenara atılan karpuz dilimleri, kırmızı kırmızı domatesler, salatalıklar, suya dalıp çıkan bir kuş türü… gerilerinden gelip geçen kamyonların koca gürültüleri, vın diye geçen taksiler umurlarında olmuyor.Arada bir sesleri yükselirse çocuklarına bakıyorlar.
Sesler çoğalmıştır.
Olur ya. Etraftan kızanlar olmasın...
Ali, bir vakittir şelale sularının denize döküldüğü yere gelmeyişi.Taksinin arkasında bir kaç karpuzları vardır. Havaların iyice ısındığı bu günlerde şelale başında karpuz yemenin keyfini sürmek herkesin aklındadır. Bu kalabalık.. kalabalıktan ziyade bu yöreye ait olmadığı anlaşılan; babalarının ayağında değişik bir şalvar var. Uzun etekleriyle, eşinin yanına çökmüş, bir naylon leğenin içerisinde fasulye ayıklayan kadın da çocukların annesi. Etek uçları toprağa yayılı kadının ayak parmakları görünmüyor. Bunların yanında bu zevk, biraz ayıp olurdu; şımarıklık. Daha doğrusu Ali böyle düşünüdü. Arkadaşlarına;
- Yine de bir el yüz yıkayalım güzelce, dedi, şarıldayan sulara avuçlarını açıp...
Adama; adama -dediysek çoluk çocuk- herkese:
-Selamün aleykum, demişti.
Ardından da, bey baba nereden gelip nereye gidersiniz? Ne yaparsınız burada, demişti.
-Hiç, dememişti adam.
Şelalenin sularının da etkisi var mıydı, olduğu gibi konuşmasında.
-Mardin’den geliriz. Köyünden. İş güç yoktu köyde. Tarla tapan, ekin koyun... ne varsa hepsi bir kişinindir.O ölürse oğulları yerine geçer. Bizler aynı aşiretten olsak ta karnımız doymaz. Belki öteki aşiretlere ezdirmezler ama, içeride bir şey değiliz. Malımız mülkümüz olmaz, yerimiz yurdumuz... Çekip geldik. Kamyona atladık geldik buraya.Allah kerimdir. Şükür iki haftayı geçti, bir sıkıntı yok. Aç ta değiliz, başka sıkıntı da yok.
-Buraları bilir miydin eskiden? Kamyonla kimbilir iki gün sürmüştür buraya kadar gelişiniz. Ne yapacaksınız burada? İşçilik, bahçecilik mi? Sebze toplama işleri de vardır... Soran eden oldu mu? Gibilerinden sorular sormuş, sonra kısa bir değerlendirme yaparak arkadaşlarıyla yeniden ailenin yanına dönmüşlerdi. Çoluk çocuk toplanmış anne babanın yanına.
Adamlar bir şeyi mi sorguluyorlar? Bir yanlışları mı olmuştur?
Bir yanlışları yoktu çocukların. Kimsenin dalına, çiçeğine zarar verdikleri olmamıştı. Hesaba çeken de yok.
Ali, bir durumu anlatmıştır sadece.
Şimdi, Antalya’nın içinde sayılır neredeyse. Topçular tarafında bir ağabeyine ait tarla vardır, oraya götürüp yerleştirecektir aileyi. Bir kaç yüz pirket, bir iki torba çimento.. nihayet üste çekilecek bir top muşamba da alacaktır; çevirsinler kışı orada geçirsinler en azından.
Oralar da hep tarla bahçedir. Çoluk çocuk sebze meyve toplama işinde iş bulur, zaman zaman bahçe çapası da çıkar. Ev yaptıranlar da eksik olmuyor. Tarlanın sahibi kaç yıldır gelmemiş memlekete. Zaten sorup edeceği de yokmuş. Kala bildikleri kadar kalıp, çalışıp geçinsinler orada.
Bir kamyonete doldurulan eşyalar; çoluk çocuk üstünde. Bir babalarını ayanlarına almışlardır, sıkışıklık olsa da...
xxx
78 Mayısı.
“Güvercin tüylü karga sürüsü”nün yere göğe doluştuğu günlerdir. Evlerde odaların bile paylaştırıldığı acı günler...
Değişiklik olsun, kaç günlüğüne yer değiştirmiş, başka bir şehre gezmeye mi, kaç günlüğüne her şeyi geride bırakmaya mı çıkmışım. Antalya’dayım.
Ali’lerle akşama birlikte olacağız.
Hiç olmazsa bir değişik yere daha gidip geleyim. Karaoğlan parkında güzel bir çay içtikten sonra, sırtlara, Kepez’e doğru rastgele geziniyorken, bir dolmuşun Bucak taraflarına gitmekte olduğunu görüyor atlıyorum. Bir yerde iner; kahvelerinde bir kaç bardak çay içer dönerim. Sonra da geriye dönüş. Buralarda gidişler, dönüşler dert değilmiş, öğrendim.
Kepez’i tırmanan dolmuş, hafif sola, sağa kıvrılıp tepeyi bulmuş, küçük koruluklar arasından denizden epey yüksekte artık düz bir yola kavuşmuş, hızlanmıştır.
Yanımdakilerle kırk yıllık dost gibi sohbet ediyorum. Kıravatımdan memur olduğum belli. Sevgi saygı gösteriyorlar, ülkedeki karanlık günlerin ortasında...
Bazı şeyler ölmemiş.
Rahatlıyor, ferahlıyorum. Göğüslerim genişliyor, bilerek derin derin nefes alıyorum; temiz havalardan doldurmalı ciğerleri, yürekleri. Kısa kısa sorular cevaplar, düşünceler. Onları sevindirmek adına buraların güzelliğini doğanın verimliliğini dile getiriyorum...
Bademli miydi, Ağaçlı mı?.. Şipşirin bir köy. Köylerimizden birisi... Notlarıma yeniden bakmam lazım. Geçmiş gün, Bucak’a 50 km. kalmış; içinden geçtiğimiz, daha çok evlerin sol tarafta kaldığı bir köyde birden iniyorum. Ne olacak? Varacağım bir kahveye bir bardak çay içeceğim. Biraz içinde gezinip yeniden yola çıkacağım, derken saat yaklaşır akşama, daha doğrusu Ali’lerle yeniden buluşma vaktine...
Yüz metre ötede bir kahve olduğu belli girenler çıkanlar. Kahveye doğru da acayip bir kalabalık. Sanki bir şey dağıtılacak ta bekliyorlar desem, bu olamaz. Kaç ta güzel araba var bir binanın önünde. İki göz bir yer burası.
Bir göz attım. Fazla anlamış değilim, girdim kahveden içeriye. Aklımda Ali’ler olmasa, belki de bir kafadar yakalar şöyle su başı yerleri vardır, oraya birlikte giderim. Ağaçları, meyveleri incelerim mesela. Bizim ziraat teknisyenleri artık köylere de çıkmaz oldu. Alatlı’yı bitirene kadar neler öğrenmiş, nereleri gezmiştik, şimdi boş. Şu dakikalar köy köy, tarla bahçe koşturmalıydık; bırakmıyor elin oğlu.
Bir Allahın belası müdüre çattık ki, dakika bir tehdit bir. Namazı gizli kılar olduk. Sürgün korkusu. Kasırga gibi düştü hükümet. Kasabada memur bırakmadılar, kendilerinden olmayan; devrim nutukları atıp, bazılarına saldıran örgütlere yanaşmayanları sürdürdüler kaç ay içerisinde...
Şimdi de benim başımda adamlar. Vursak, vurulsak olmayacak. Sürülsek bizimkiler boşdurmaz korkusu... Aldım başımı geldim diyelim. Üç günlüğüne de olsa geride bırakmak için her şeyi. Akla kötü bir şey gelmemeli.
Bir yerde bizim kuşak çaycı oldu çıktı. Kahvede güzel bir çay içmeliyim. Oturmuş, çayla ilgili kimseye bakıyordum, yan masadan iki arkadaş ayağa kalkmış, yanıma geliyor.
-Hoş geldiniz, sefalar getirdiniz.
Giyim kuşamından da belli eğitim gördüğü, nezaketi...Yanındaki de konuk bilen, insanlıktan anlayan birisi. Hepsi de böyledir bura insanlarının...
İlk ayağa kalkıp yanıma gelen köyün Okul Müdürü imiş. “Ziraat teknisyeni olduğu mu, güzel bir köy görünce dayanamayıp indiğimi” söyleyince sevinçleri artıyor.
-Başımız üstüne... Çok teşekkürler bu şekilde baktığın için. Bademlere de gideriz. İleride çok güzel badem koruluklarımız da vardır...
Gidecek zamanım olur mu bilmiyorum.
Yanakları yeni açılan güller gibi gamzeleniyor. Daha ilk bardak bitmemiştir, arkaya dönüp ikisi iki yerden sessleniyor:
-Seyit Ayhan... Ayhan dayı, bir zahmet üç çay daha.Bak komşulardan arzu edenlere de...
Bir çay bir çay daha...izin isteyecek oluyorum, yok; kıyamet kopuyor;
”Hiç olur mu? Vakit öğlen. Bizde ayıptır....”
Yemeğe gitmeden bırakmayacak Müdür bey.
”Peki” diyorum; hem bu içten insanların nezaketi kırılmaz; yürüyoruz genişçe evler arasından...
Kahveye girerken gördüğüm kalabalık bir kere daha karşımızda. Kimileri gitmiş, ama yeniden gelenler olmuş olmalı bir taraftan.
-Bu insanaların durumu nedir? dediğimde, bir ferahlık yanımdakilerde. ”Paylement” derler bir kocamız vardır; tedaviye gelirler onun yanına,” dediklerinde, biraz tuhaflaşmışımdır; ”Nasıl? Kırıkçı mı?”
Kırık çıkıkçı sayılmazmış pek. Bir başka doktorlukmuş adamın yaptığı. Savaş yıllarında hastanelerde çalışmış. Ayrıca dededen kalma bir mesleği imiş adamın. İnmeler, felç geçirmeler, kemik rahatsızlıkları adamı buluyormuş...
-Yasak değil mi bu şekilde? Diyorum. Sorumu bağışlayın.
-Şimdi serbestledi. Hekimler şikâyet etti çok. Sonunda onlar da rıza gösterdiler. Adamın yaptığını tıp yapamıyorki. Önce hastanelere gönderiyor adam. Eğer doktoru, fakültesi bir şey yapamazsa ona geliyorlar. Zaten hekimleri öğütlüyor, yolluyor önce. Çare yoksa ona düşüyorlar. Antalya’da onun için film çeken yerler var; ”Paylement” için demeleri gerek. Anlıyor filim çekenler. Daha genişçe bir film mi nedir?Bakıp inceliyor. Kırık olsun, damar rahatsızlıkları için birebir adam. Ta Avrupa, Amerikanlardan gelen gelene. Gelenlerin bir kısmı da doktor. Kırıyor, döküyor, yapacakları hareketleri, yiyip içmelerini veriyor; iyileşenler çok.. şarampol’ün orda bir durak vardır; arabalar hep ona çalışır neredeyse....
“Paylament” dedikleri adamla ilgili anlattıklarına duyduklarım sevincimin yanı sıra üzüntülerle dolu:
Adamdaki bilgi, tedavi yöntem-lerindeki ayrıcalık rastlanır türden değilmiş. İnsanın yapısını çok iyi bilip anlıyormuş. Hekimler ya da fakülteler alsa yanına. Ona başka bilgileri de kazandırıp ondan da kendileri yararlansa, öğrenci yetiştirseler bu şekilde olmaz mı? Olmazmış. Yasak bir yana, anlayış bu değilmiş. Kıskançlık doktorlardaki genel hastalık imiş...
Parlement, Hacca gidip gelmiş yetmişleri yarılamış birisi imiş. Şurda bir iki yıl daha çalışırmış. Oğulları baba mesleğine merak sarmamış, şehre inmişler; ona üzülürmüş...
Parayla da çok işi olmamış adamın. Verirsen üç beş lira olurmuş. Aşağıda onun tedavisini kaç binle yaptıramaz, çoğu netice alamaz. Doktorlar işin kolayında imiş; kes şurayı, kaldır at; “tamam kurtuldu”; doktorların dediği. Böyle imiş çoğunlukla. Paylement, kesilmezse kangren olur, ölür dediklerinin çoğunu sağaltmış...
“İyisi mi, ağacı çiçeği düşün” diye içten içe konuşup düşündüğümde, gelmişiz, Okul Müdürü evinin kapısından buyur ediyor, ben ve birlikte gelen konu komşularını.
-Ayşecik, kızım, biz geldik!
Henüz yedisindeki yavrunun adını öğreniyoruz; Ayşe... Odanın eşiğinden dışarı koşarak geliyor. Nazlısı demekki öğretmenimizin. Babasına iyice sarıldıktan sonra bizlere bir hoşgeldin ediyor daha içeriye girmeden. Hanımında da aynı tebessüm. hoş karşılama hepimizi...
-Buyurun efendim, buyurun!...
Bir andan sofra hazırlığı, bir yandan çaydanlığa koşma ev hanımından. Bizler rahat yerlere oturtuluyoruz, ev sahibine göre.
Bizden sonra bir yiğit daha damlıyor; Ayşeciğin abisi. Adı Alpaslan’mış. Ben de değişik bir sevinç, heyecan...
Ben, Alpaslan’ı düşünürken ev sahibi eşine demiştir:
-Bak hanım, arkadaşımız ziraat teknisyenidir. Senin çiçekler vardı ya üvezden perişan olan. Ona bir ilaç adı alırız, bir de topraktan mı, suyu kullanmadan mı neden istediğin gibi açmaz, bakar birazdan. Kollarını yana açmış, Ayşe’sini kucaklayıp bir tarafa oturturken Alpaslan, annesinin göz hareketinden dışarı çıkıp giriyor. Bir şeyler getirmiş olmalı mutfağa. Dışarıda pişen, düşen bir şeyler olmalı. Her ne ise...
Küçük Alpaslan, sanki bir ruh çekimidir bana sokulunca yeniden kucaklayıp öpüyorum. Ağzımdan çıkmıştır bir kere;çocuğun babasına:
-Köyde çok musunuz? Fikir düşünce olarak... Parti olarak bir yerde, ”Milliyetçi...”
-Bizler hepten Halkçı’yız. Baykal’a sebep, cevabı karşısında biraz bozulmuş olsam da toparlıyorum.
-Peki Alpaslan?
-Alpaslan’ı dedesi çok istedi. O Selçuklu’ya, Osmanlı’ya çok düşkündür.
Konuyu değiştirmeye çalışsam da işe yaramayacak. Ha, kimsenin oralı olduğu da yok; tedirginliği... Sevinmek gerekir daha çok.
-Ne mutlu... Keşki, ülkenin her tarafı, insanlarımızın hepsi buralar gibi olsa.Bak, bir çok yeri kan gölüne çevirdi elinoğlu. Bir çok yerde, şakası yok, bu sevgili yavruya sıkarlar mı sıkarlar; sırf adı Alpaslan’dır diye!... Keşki...
xxx
Ali’nin yanında başka arkadaşları, Park yakınlarında bir yere girmişiz, yine çay içeceğiz, ardından da yemek. Biraz gezineceğiz arabalı arabasız.. Yemek yenecek konuşulan bir yerde. Bademli’de yaşadıklarımı onlara bir güzel anlata-cağım; tanıyorlardır.
Ali az daha dik oturmaya gayret ederek Serdengeçti’nin gelip gittiğini demez mi?
Kararsızım bir şey demekte. Köydeki güzellikleri yaşamam gerekliydi, tesadüf te olsa. Tamam da, şiirlerini okuyup okuttuğumuz, özellikle fikri mücadelesi, öğrencilik yıllarında inatla kıravat takmayışı gibi kırık dökük yaşantılarına ait bilgiler bir yana, dünya gözünde onunla bir yarım saat olabilseydim hayıflanması içimden. Dinliyoruz Ali’yi:
“Hani benim Ural altay dağlarım/ Türkistan der, hazin hazin ağlarım” benzeri dizeleri dudağımın ucuna geliyor, duruyorum. İstiklâl günlerinde bir gazi ilimizde söylenen, bir yanı ağıt, bir yanı destan türküleri çağrıştırıyor...
Zihnimden geçen sıra sıra olaylar, olaylara yakılan şiirler, türküler...
Uzun bir süredir doğduğu köyüne, ilk şiir havasını teneffüs ettiği bu yörük-türkmen şehri, Antalya’ya gelememiş. Ankara, İstanbul yutmuş onu da. Memleket derken uzak kalmış köyünden, çocukluk arkadaşlarından...
Bir de felç belasına uğramış Serdengeçti abileri; hemen hemen sol ayağı tutmaz olmuş.
-Ocağın gecesine götür diye tutturdu bize. Vardık. Salona sığmıyor kalabalık; genç, kız, çocuk, köylüler...
Giriş kapısının orta yerine bir masa koymuş gençlerden birisi, gireni çıkanı yoklayacak, daha kimsenin girmesini önleyecek kendince. Yükleniyoruz, ama abi önde o haliyle. Bir de, arkasına tam bakmadan zırlamaz mı gereksiz:
-Bu halinle bir de...
Serdengeçti abimiz, ayağının sızlanmasına aldırmadan; yüzü içlere dönük gence:
-Evladım, bak, ben de sağcıyım. O kadar sağcıyım ki, sol tarafıma felç indi...
Başka günde, başkalarına karşı olsaydı...
Bu bir tarafı üzüntülü akşam sohbetinden sonra söz başka bir yere gelmişti; iliklerine kadar insanı titretecek güzelliğe...
Ali, bir yandan Ocaklıların şöleninde yeni yetmelerden bazılarının kimseyi tanımamazlığına kızıyor, öbür taraftan Manavgat şelalesinin yanında rastlayıp getirdiği aile ile ilgili bir şeyler söylüyor.
Serdengeçti’nin fedakârlığı arasında kalmış; kalkıp oturuyor, çayını içerken bazen rahatlıyor, bazen bardağın kenarına geçirdiği dişleriyle kıracak, parçalayacak camları.
-Bu gençlik dününü, dününün kahramanlarını tanımazsa...
Yeniden:
-Ha, üç beş kendini bilmez, kimseyi tanımaz diyelim. Diyelim de onlar nasıl kapı tutar, Ocak adına değnekçilik yapabilir. Ne böyle yetiştik, ne bu şekilde eğittik.Birden çoğaldı herkes. Kişilik kazanmadan çoğalma sürüleşmeye gider. Hem bunca saldırı var onların şahsında millete ve milletin değerlerine, hem bizleri de sıkıntıya sokanlarının olmasını düşünmemiz lazım...
Biraz da Ali’nin havası değişsin.
Dün yaşanananlarda payı büyük. Hac kapısını aralamıştır. Yüreği rahatlasın, ruhu daha açılsın diye yanındaki arkadaş bir daha rica etti; anlatsın. Mehmet’ti... Serikli Mehmet:
-Tapu işleri bitti mi dün?
Tapu? Onlar arasındaki bir konudur?
Değilmiş sandığım... Ahmet Hamdi toprağından Osman Yüksel hali yine. Dağınıklıkları Hakka gönül vermişliklerinden.... Tanrı’dan öteyi var saymadıklarından.
Her yanım sızlıyor, insanlığın düştüğü durumu açığa çıkaran bu farklı hareketten. ”Az az... çok az bunlar. Çoğaldıkça çoğalmalı” diye aklımdan, vicdanımdan geçirdiğim saniyeler, daha yaklaşmış Ali ile Mehmet’in şahit olduğu Serdengeçti’yi yaşamaya çalışıyorum:
Bir yerde ahir zamanıdır Serden-geçti’nin. Evi barkı neyi varsa Türk Edebiyatı Vakfı’na bağışlamaya başlamıştır. Gelmişken buraya bir de arsası olacak; onu da bağışlasın.
-Ali, der, evladım, bir zamanlar bir arsa almıştık. Sen bilirsin, bulursun ancak. Nerede kaldı bilmem?.. Orayı bir görsek mi?
-Tamam ağabeyim.
Epey bir zaman önce manavgat şelalesinde el yüz yıkamaya, serinlemeğe indiklerinde karşılaştığı kimseleri hatırladı bir yerde. Çok yıllar olmuş, o da unutmuş bakıp etmeyi. Ne oldular? Bir iş bulup çekip gitmiş olabilirler başka bir yere. Kendi yörelerine geri dönmek durumunda da kalmış olabilirler mi?
Hani onlara kaç yüz de biriket almıştı; kışı geçirsinler, tutunsunlar ortada kalmasınlar...
Etrafta boş yer kalmamış gibi:ya herkes daha ziyade portakal, limon bahçesine çevirmiş veya sera yapmışlar her yeri. Katların katlara bindirildiği çok katlı evler, konaklar kondurulmuş aralarına. Askeri birlikleri geçmiş, bir yandan hatırlamaya çalışıyor o da. Hangisiydi? Bir ileri bir geri...tanımıştı Ali. Ötekiler olsun, tarlanın sahibi sayılan Serden bilecek değil ya. Ama, ortada tarla filan yok. Tarla olarak teslim edilen yer olmuş bahçe.Yola yakın kısımdaki pirketlerle örülmüş yer olmasa Ali de çıkaramayacak. Arada bir o kadük kalmış. Ta gerilere daha genişçe bir yer daha örülmüş; sulama tertibatına geçilmiş. Örük örük açılan tarhların içerisinde çeşit çeşit ağaçlar. Koca koca olmuşlar .Limon, portakal daha çok. Yola yakın bir kaç akasya, duvarların üzerine dalları yayılmış bir kaç hanımeli, biriketlerin üstünüe fırlamış muhammediye güllerinin dalları. Tarla diye bıraktıklarının bir tarafı sebze için ayrılmış, sera yapılan yerleri var...
Değişmiş tarlanın yüzü gözü. Etraftaki bahçelerin en güzeli olmuş. Bir köşede elinde makas, belliki budama yapıyor adam.
-Tamam tamam, o adam.şelalenin kenarından getirdikleri Mardinli amca, demiş içinden Ali.
Adam, farkettiği an kedilerine doğru kararlı kararsız adımlamaya başlamıştır bile. Bir şey soranı, bir şeyler almak vermek isteyeni uğrar gelip geçerken. onlardan birisi olabilir. Ha, tarla sahibini beklemiş beklemişlerdir bu yıl, ertesi... Bir gün gelir demişler ama, ne zaman? Gelen giden yok. Gelir bir gün nasılsa. Almanyalara gitmiş bir adamın ise, çoluk çocuğu bir gün sorar, alırdı mallarını. Hazırlamışlardı emaneti devr etmeye.
Adam, biraz atılmış bir iki çocuğu kendilerine doğru neşeli bir şekilde yaklaşırken Ali tanıtmış onları. Belki, nerdeyse yedi sekiz yıl önce şelalede karşılaştıkları bu aileyi buraya açıkta kalmasınlar diye getirdiğini, biriket alıp köşedeki yeri çevirttiklerini söylemişti şaşkınlığını da gizlemeyerek
-Allah Allah... Adam, tarla aldı, bahçe etmiş. Emanetçinin bu kadarı da yaşasın...
Neredeyse bahçenin yarı yerinden seslenmiş adam.
-Hoş geldiniz!... Selamün aleyküm!.. Buyurun efendim buyurun!...
Yörük ağzına yakın, güzel bir Türkçe ile, gülerekten ellerine varmış yeniden.
-Buyurun, bir isteğiniz, sorunuız...
Bir ayağı toprağa değen Serdengeçti, bastonunu kucağına vermiş, muhabbet ifadeleriyle, adamın selamlarını aldıktan sonra.
-Nasılsınız bakayım?...
-Allah razı olsun hepinizden.
-Ne yapıyorsunuz burada?
Ali’yi tanımamıştır bile. Belki bir başka kıyafetivardı Ali’nin üzerinde; saç başı başkaydı. Buraya değişik sebeplerle gelip gidenler de olduğundan sezememişti, o an yanlarına gelenin getiren kişilerden olacağını...
-Ne yapalım, demiştir, rahat, sükun bir sesle. Allah’ın bugünlerine sonsuz şükürler. Çok oldu, bir muhterem bizi buraya getirdi, etrafta çalışalım diye. Çok şükür çalıştık, çabaladık. Şükür Rabbime çoluk çocuk ta yetişti. Eh, kendimizi koruyacak hale geldik. Ev bark ta alabilecek duruma geldik, niye inkâr edelim. Onun hakkını ayırmışız kuruşuna kadar.... Elimiz iş tutar hepimizin. Eş dost, tanıdık çoğaldı binlerce şükür Allaha. Konu komşuya yüzümüz kara olmaz artık. Elinizin artığı, Allah ne verdiyse Tanrı misafirlerine ikram edecek duruma geldik.Gerisi dert değil begimiz. Sizler var olun. Buyurun bir arzunuz, isteğiniz, soracağınız?...
Bir yandan adam yol kenarında rahat rahat etrafı seyreden kimselerle, kocasının saygı gösterdiği bir ayağı felçli adamı görmüş anlamış kadın koca bir bakraçta ayran getiriyor,bir yandan çay koymuştur.
Onların bir kaç metre gerisinde beklemiştir kadın. Eri görsün alsın ayranı.Bir elinde bardakların konduğu naylon sepet...
-Çay da hazır sayılır Şeyhmus.
-Niye zahmet ettiniz ablam!” deseler de hazıra itiraz olmaz; küçük düşüremezler kadını, ocağını.
-Ama, çaya vakit kalmayabilir, dediklerinde adının Şeyhmus olduğunu öğrendikleri adam.
-Şimdi, buraya bakmaya çalıştık bildiğimizce. Etraftan gördüklerimiz yaptık. Bir te ziraatten anlayan kardeşimiz oldu. Zaman zaman gelip bilgi verdi. Buradan çok ta mahsül sattık. Sahibi geldiğinde hem paralarını, hem malını teslim edeceğiz. Bir gün gelir inşallah. Şöyle bir şu yüksekçe portakal ağacı var ya, cevizin yanındaki. Orayı da güzel düzledik çoluk çocuk. Bir kilim attılar mı, bir taht.. oturup dinlensinler.
Onların sorusuz, sorgulamasız kayıtsız bakışları, hele bir ayğı yere basarak, arabadan inmeyen adamın rahatsız da olabileceğini görünce acımış mıdır, ilgilenmek arzusunda.
-Buyurun kurban, bir işiniz varsa başım üste.
-Ali, gidelim evladım, dediğinde, ”olmaz”demesi Ali’nin. Çaylarını içelim amcanın. Ne de olsa akraba bile sayılırız.
Bir kahkaha ardından. Mehmet, arkadaşı, Serdengeçti olsun bu söze ne sevinmiştir; katılmışlardır sevince.
Adam daha sevinçlidir.
-Elbette, Tanrı hepimizi kardeş yaratmıştır çok şükür. Çaylar da size. Başka da mahcup olmayacağımız ekmeğimiz tuzumuz da olur kardeşlerim....
Bir bardak çayı yine olduğu yerde yudumlayan serdengeçti, ağaçlar araında dolaşan, sera kısmına ekilen fidelere göz atıp, çiçekleri ince ince inceleyen Ali’ye seslenmiştir. Adamın yeniden ileriye, biriket evden bir şeyler getirmeye çalıştığı anda:
-Haydi bey baba Allah kolaylık versin. Hoşça kal.hakkını helal et...
Adamın “estağ..” sözüne kulak vemiyor bile.
Demiştir;
-Evladım Ali, hemen dönelim aşağıya. Adamın nüfus cüzdanını yanına al. Sana vekâlet göndermiştim zaten bir ara.o duruyordur değil mi? Tapuyu devret...
Başka da bir şey söylememiştir adama. Yeniden:
-Evladım, hakkını helal et. Sizlere huzur dolu, iman dolu ömürler diliyorum. Hoşça kal...
Küçük bir oyalanmadan sonra araba Antalya içlerine doğru hareket etmiştir. Ali, niçin istediğini de söylemeden adamın, nüfus cüzdanını almıştır Tapu’nun yolunu tutmak üzere...

ANA SAYFA

2007-04-18T03:50:00.000-07:00

Değerli Hocamız Muhittin Arar'ın " Çıkış Yoluna Dair " Kitabından ilk üç bölüm... Kendisine Teşekkür ediyoruz

Çıkış Yoluna Dair

***

Türk’ün Yeni Turanı Konuşmalar-1-
İnsanlığın geçmişinden Türk milletini çıkardığımız zaman pek de değerlendirilecek tarafı kalmayacak. Yalnız bizim değil, tarihin değişik cepheleriyle uğraşan bilim adamlarının da tespiti budur.
Uzun asırlar boyunca Türk Milleti’nin üç kıtada devletler kurma yeteneği, imanı aynı zamanda bir medeniyet, kültür, sanat, yani insanlık tarihidir de. Gerçeğin bir tarafı var ki, üzerinde çok düşünülmesi gereken bir husustur. Tarihin yakın asırlarına dönüp baktığımızda yine Türk var, ama hep soykırıma uğramış, kültür ve medeniyeti kıskançlığa uğramış; hakkı yenilmiş bir Türklük... Akif’in, Safahat’ında belirttiği üç asırlık gerilik, bilimsel yaklaşım ve daha ziyade teknikle de ilgilidir. Başbuğ’un pek çok konuşmasında olsun, görüşmelerinde dile getirdiği işin bu kısmı dehşet vericidir:
”Viyana bozgunundan sonra başımıza gelen hallerin bir kesiti başka bir kavmin, milletin başına gelseydi doğrulur, ayağa kalkar, kendine gelirdi...”
Milletimiz bekliyor; tarlası, ekini her yıl kuraklığa, sele tutulan çiftçinin yüreğine ektiği buyılcık benzeri. Bekleyip duruyor gençlik, aksakallar... Milletimiz Anadolu’da olsun Dört Cihanda bir türlü silkinip doğrulamamıştır.
Üç asırdır beklenen....
Bildiğimiz bu: Tam üç asırdır ruhundaki azameti gerçekleştirmek, milletine ve insanlığa sahip çıkmanın hayalini kuruyor, çabalıyor, henüz çağı yakalayabilmiş değildir... Bu uzun asırlarda, bir yandan yine üç kıtada maddi manevi soykırıma tabi tutulmuş; Viyana’daki geri sekme hem Balkanlar’dan ta Bati içlerine kadar olan bu büyük Turan coğrafyasında günümüze kadar defalarca toplu sürgünlere, katliamlara uğratılmıştır. Hele 19. Asır,”Osmanlı’nın en uzun asrı” olmuştur. Osmanlının ve umum Türklüğün... Muzdarip Akif’in bir kaç dizesi:
“Ne bir yaşında masum için beşikte hayat;
Ne seksenindeki mazlum için eşikte necat;
O baltalarla kesiktir;bu süngülerle delik deşik...
Öbek öbek duruyor kanla kemik!”
D.Mehmet Doğan’ın yorumladığı bir kaynağı hatırlatmak, bir de başka bir yönüyle düşünmek gereklidir. ”Ölüm ve Sürgün”. Amerikalı bir ilim adamı yazmış: Justin McCarthy. Osmanlı Türkünün etnik ve kültürel olarak temizlenmesi, yok edilişi, katliamlara uğrayışı uzun bir süreçte anlatılmış:1821-1922. Evladı Fatihan topraklarından sökülüp atılmamız sistemli, devamlı ve adeta binlerce yıllık bir kinin, aşağılık duygusu, histerinin vahşetlerine dönüştürülmüştür. Raporlara bakıyoruz:
”Üç gün boyunca, asırlardır bu topraklarda yaşayan zavallı Türkler, bir vahşet güruhunun şehvetine ve zevkine teslim edildiler. Ne cinsiyet, ne de yaş bakımından bir ayırım yapılmadan....”
Dokuz cephede kaybettiğimiz üçbuçuk milyon mehmetçik...
Bu hep bu şekilde yaşanmıştır Türk’ün adalet ve hakimiyetinden mahrum hadiselerde. Yine, üzerinde doğru dürüst çalışma yapılmamış bir I.Dünya Savaşı var... Savaşımız olmuş, bize ait bir gerekçe yokken. Tam dokuz cephede çarpışmak durumunda kalmış üç buçuk milyon Osmanlı Ordusunun yarısı yok edilmiştir/ yok olmuştur.
Bunların yarısına yakını tüm cephelerde tutsak düşmüş kahir ekseriyeti geri dönmemiş, ne oldukları bilinmemiştir. İhtimal çoğunluğu kötü muamele, açlık, bulaşıcı hastalık sonucu toplu ölümlere uğramış/ uğratılmıştır.
Öncesine bakın, içimizde çöreklenmiş güruhu bugünlere bakarak ta anlayabiliriz: “Yeraltı örgütlerinin emrindeki” Hareket Ordusu denilen güruhun çoğunluğu yahudi, sırp, rum kökenlidir; bir bahaneyle Payitahtı basmış, Türk Avcı Taburlarını yerle bir etmiş, İstanbul’u yağmalamıştır. Ardından Abdulhamit’i yerinden ederek başa İttihat Terakki’yi oturtmuşlardır.
Kısa sürede kaybedilen tam onbir milyon kilometre karelik vatan toprağı...
Ve, devamında kısa sürede kaybedilen vatan toprakları öyle sayıya, rakama gelir cinsten değildir; on milyon kilometrekare vatan toprağı. Tüm yaşananlar Türk için, Osmanlı için can pazarıdır bu kaç yıl içerisinde. Romanı, hikayeleri, şiirleri , hatıraları ya yazılmamış; veya yazılanlar bir yerde tutulmuş bu günlere ulaşmamış/ ulaştırılmamıştır.
Düşünün:
“Muadele dönemi”ni “Nobel’e talip olma adına romanlaştıran, kitaplaştıranlar”, işin hiç bu tarafına... soykırıma uğrayan, milyonları esaret günlerinde yok edilen Türk’e, Osmanlıya bakmamıştır.
Bakamazlar bu zürriyetsizler!...
Sırtlanın, çakalın ceylana şiir yazacak hali yok ya!..
Bu kalem erbabının ruh kökünde Türk’ü Balkanlarda doğrayan, Kırım’da kırıma uğratanların kanı ruhu vardır; Filistin’de, Bağdat’ta en vahşi, en alçak katliam ötesi işleri yapan, en vahşi hayvanların her türlü genetiğini taşırlar da ondan...
Evet, Uluslararası sözleşmelere, savaş hukukuna karşın “1913 yılının nisanında tutsak düşmüş askerlerin yarısı sağ kalabilmişti” Bir başka ifade ile yarısı ölmüş, öldürülmüştür. Bu öldürülen mehmetçiklerdi, Türk çocuklarıydı. Atina, Selanik, İşkodra ve neredeyse umum Balkanlarda Türk çoğunluk yaşarken çok kısa bir zaman içerisinde akla gelen gelmeyen her türlü soykırımla bu coğrafyadan Türklük silinmeye çalışılmıştır –hani deniyor ya,- ”Hür dünyanın gözleri önünde.”
Bir kaynak...
Tabi öyle bir dünya hiç olmamıştır. Bu dehşet görüntüler sürüp gelmiştir günümüze kadar.1921-26 yılları yine bizler için muhacerat günleridir. Kaçmak durumunda kalanların, muhacir duruma düşenlerin üçte biri can vermiştir. İkinci dünya savaşı yıllarında Kırım’ın kırıl-ması.Tiren katarlarına evlerinden alınıp doldurulan milyonlar Sibirya’-dan, Türkistan’a... dünyanın bir yarısına sürülmüş, atılmıştır; açlık, soğuk, işkence, ailelerin parçalanması, aş ocaklarındaki esaret günleri...
Tüm olup bitenlere karşın, eski vatan topraklarımız Batı Tırakya ve Bulgaristan’da Türk çoğunluk varlığını sürdürmüş, 1952 tarihli bir araştırma-kitapta buradaki Türk varlığının yine de yüzde elli iki olduğunu ifade etmem hayretinize gidebilir. Öğrencilik yıllarımız. Her fırsatta uğramaya çalıştığımız Bizim Anadolu’nun emektarı bir ağabeyimiz Mehmet Ali Yörük. Koca Yörük Ali Efenin oğlu. Bahsini ettiğimiz kaynağı gösterip anlatıyor, yanaklarından süzülen yaşlar geçmiş ve geleceği anlatır gibiydi ta o günler...
Gâvur zevki...
Evlad-ı Fatihan topraklarında, toprağımız, bu vatanımızda Rus destekli soykırım ve eritmeler sürüp gelmiştir... En son 90’lı yıllardaki ABD-Rus çekişmesi-nin ortasında balkan Türklüğü yeni sürgünleri, soykırımları yaşamıştır.
Kıbrıs’ta olup bitenler hafızala-rımızda, şu dakikalarda da yaşanan vahşet: ABD-İngiliz-İsrail ve yandaşlarının bir oldu bitti ile girdiği bizim can topraklarımız Musul Vilayeti, Basra, Bağdat kana boyanıyor; ezeli zevkleridir; suçlu suçsuz ölümüne karar verdiklerini bir ipe çekip kurşunlamazlar, zevkine varacaklardır.
Roma’da kan şöleni yapar bu it soyu, sırtlan enikleri... Gıladyatörler, kıral ve halkın coşkusu arasında paramparça edilen insanlar: Ne vahşet zevkidir hayvandan aşağıların. Hep “özgürlük, hak, hukuk adınadır” kadim tarih boyunca ...
D.Mehmet Doğan, ”Yüzyılın Soykırımı”nda daha çok dil, yani Türkçe üzerinde durmuştur: Türkçenin umum Türk-Osmanlı topraklarında yok edilişi, ezilişi ve sonkale olarak gördüğümüz Türkêli (Türkiye)de. Bir başka tarihi ve kültürel mirası sistemli bir şekilde yok edilmiş, daha doğrusu yok edilmeye çalışılmıştır. Bu durum Balkanlarda, Kafkasya’nın her yakasında Türkistan içlerinde, bugün bazı devletlerin varlığı söz konusu edilen güney toprakları-mızda, Mısır’da, Trablusgarp’ta fazla değişmemiş, Peygamber toprağı Mekke’de, Cidde’de aynıyla sürüp gelmiş, yakın zamanda yıllarca çırpındığımız üzüntü, Bosna, Üsküp, Kosova aynı cümledendir...
Şimdi de doğal ve kalbi vatan topraklarımız Kerkük, Telafer’den Basra’ya kadar…
Kitlesel imhalar, dilinin irfanının yasaklanması, yol, köprü, han, hamam, kale, hatta mübarek camilerine kadar ne varsa siliniyor, silinmek isteniyor. Türk çizgisi taşıyan evler yıkılıyor, mezarlıklara botanik bahçeleri yapılıyor, cami ve mescitler ya yerle bir ediliyor veya bar, içki mahzenlerine çevrildi/ çevriliyor.
Bunlar milletimizi tam üç asırdır kahreden kötü kaderdir. Kültürel soykırım, yani Türk’ün kırımı neredeyse hakim olmadığımız, elden çıkan tüm yadigar topraklarda değişik yüsüyle kaderimiz gibi inletiyor milletimizi...
Türkçe ve Türk kıskançlığı...
Fars bağnazlığının şımarttığı İran’da 30 milyon Türk dilinden, kültüründen mahrumdur; emek vererek kalkınmalarına katkıda bulunduğumuz, Batı Avrupa’da yaşayan milyonlarca Türk, gerektiği zaman silinip atılacak kadar zayıf ve hukuksuzlar, eğitim dili yasaktır.
Türk kıskançlığı bu kadar da değildir; kardeş Pakistan’a bir bakın:
Keşmir hadisesinden dolayı –gerçekte yüz milyondan fazla tarih öncesi Turani boylarını varlığına şahit olduğumuz; Türkişler, Karahanlılar ve Babür çocuklarının devletler kurduğu, medeniyetler ürettiği- Hint-Türk devletine gözucuyla bile selam vermediğimiz halde-Afganistanın içkarışıklığında oradaki Türkmen ve Özbek’lerin perişan olması pilanlarına -ki ABD pilanıdır- alet olmadı mı?
Kosova’sında, Makedon’unda bile oradaki Türkler için eğitim dili olarak Türkçe yasaklanmaya kalkışılır; Lübnan’ı, Rum’un yardakçılığına soyunur... Her dakika sinir bozmaya yönelik bir kırıntı, bir haber gelebilir her taraftan. İçeriden dışarıdan...
Şu petrol antlaşması güya Türk- Kıbrıs denizlerinde...
Aynı şey Kaddafi için geçerli, Ürdün, Mısır için.Üç buçuk Danima-rka’sı, İsveç’i sana düşman üretir, aklı sıra seni soykırımla suçlar, toprakları-nın parçalanmasına gayret eder...
Yüzyıllık soykırımlara, muhacecat ve sürgünlere karşın insanlığı ilgilendiren dünyanın neresinde bir acı, ızdırap, yıkıntı olsa milletçe kulağımız, gözümüz aradadır. İnsanlığın sevincinde, üzüntüsünde ilk paylaşan, ilk karşılayan biz oluruz. Türk’ün ruh kökünü anlamadan kavrayamayız bunun nedenlerini.
Küresel sermayenin emrindeki güçlerin olsun, Teksas kovboyları, Nazi artıkları, Sıtalin bozması ve cümlesinin asıl kızdığı husus ta bu değil mi? ” Türk’e yaptığımız kalmadı onlardan alamadık bir takım değerleri.”
İnsanlık nerede biz oradayız...
Ülkülerini, insanlığa ve Tanrıya olan imanlarında diz çöktüremedik. Birgün bu inanç ve ülküleri yeniden onları cihangir yapar, ”duruma el koyarlar” korkusudur bir ölçüde yaşanan.
Başka çare de yok milletimiz için...
İrlanda’daki kıtlığa aç kalmak pahasına kayıtsız kalamayız.
Leh Valesa’ların özgürlük mücadelesi yıllarca ruhumuzda yer eder.
Endenozya’sında bir sel felaketi olur ilk koşan biz oluruz, milletçe işi gücü bırakır imdatlarına yetişiriz. Afrika ortalarında -İngiliz, Fıransız lejyonerlerinin kabileleri birbirine düşürmesidir-kabilelerin boğazlanmasına yanar, çare düşünürüz. Somali’ye koşar, Güney Afrika devletinin kökleşmesi için elimizden geleni yaparız. Filistin’e ağlar, açlıkla boğuşan Afrika’sına yanarız.
Vardır hikmeti:
Türk ya cihangir, fatih olacak yeryüzüne, gökyüzüne; madde ve mana ya karşı, ya da ...
Sıradan bir yaşantı, varlık milletimize göre değilmiş, iyiki de değil... Türk’ün şuur altında yaşayan bu insanlıktan sorumluluk bilinci peki nedendir kaç asırdır aydınında, yöneticilerinde okunmuyor? Mermerin işlenmesi, cevherin parlamasında engeller nelerdir? Ve, acilen milletimizi kuşatan sorunlar nelerdir? İlk başta halli gereken yapmak, başarmak zorunda olduklarımız? Bu çok mühim Türk yasasını dile getirmeden evvel, durumu açıklamak, hal çaresine bakmak zorundayız.
Evet, ayrık otlarına, yolumuza dökülen dikenlere, kayalara bakacağız... Yolumuzun ışıklarına, güneşine.
Söze başlarken yürek dağlayan, insanı insanlıktan çıkaran geçmişe ait bazı hadiselere dokunduk. Bunların ötesinde yine, bilerek, bizzat yaşayarak tespit ettiğmiz bir durum: evet, insanlığın dahi her zamankinden daha fazla Türk’e-yani Türk’ün- adalet ve merhametine muhtaç olduğu gerçeğini yadsıyamayız.
İçimizdeki zavallılar...
Yineleyelim:
İnsanlık her zamankinden daha fazla Türk’ün adalet ve muhabbetine muhtaçken biz kendi içimizde ve dışımızda bir kuşatılmışlığa uğradık.Örnek mi?!..
Devrin Başbakanlarından birisi Fıransa’yı ziyaretinde Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasını Osmanlıdan kurtulmak olarak açıklamıştır; yardakçılık, yağcılık aşağılığıyla terennüm ederken keşki Dündar Taşer’leri de dinleyen okuyan olsaydı...
Bizlerle yaşadığı faciaya karşın, Selanik’te bir Türk yetkilinin karşısına çıkan İstanbul Rumu’nun söyledikleri insanı irkiltir:
“Siz, mübadele diyerek buraya gâvur yunanlıların arasına gönderdiniz bizi”, dediklerini anlatır Taşer... Aynı sözleri Halep’te yaşayan bir Ermeniden farkılı şekilde duyabilirsiniz, demiştir 70’li yıllara doğru yaşadıklarından dinlediklerinden...
Bunları komplekssiz belirtmekte bir zarar yoktur, görmüyoruz...
Kestirmeden haykıralım. Türk’ün bu yeniden Türk çağını yaratmasının adı Yeni Turan’dır. Yeni Turan’da ilk başarılacak ana sorunlar, atılacak adımlar bellidir. Siz buna yeniden Türkleşmek de diyebilirsiniz: Türkçenin evvela Türkili (Türkiye’de), yetmişbeş milyonda kültürü, dili oması, yaşaması, yaşatılması.
İkinci vazgeçilmezimiz de Türk-Oğuz çocuklarının hakaniyet içerisinde maddi ve kültürel zenginlikleri işletmesi, edinmesi ve yaşatılmasıdır.
Karşımıza çıkarılan kayalar feodal yapının hastalılarının yeni tezahürü olarak kabileleşmedir. Milliyetçilik başka bir şeydir.
(Pakistan zavallıdır ama... İlavesi var elbette. İnönü öncesi Afganistan’da M.Şevket Esendal görevdedir.Esen hava,yaşanan güven Türklüğün varlığıdır şahsında.O Turan topraklarının dünyaya takdiminde Türk vardır; cümle halka güven ve muhabbet aşılayan. Toprağın hem bekçisi, hem sahibi bizleriz say... Şimdi de Nato adıyla cümle kan emiciler: Ürettikleri heyuleyi takip aşkına. İnsanlıktan çıkardıkları “gericilik” ve “teröre bulaştırılan İslam’la” vuruşmak adına...
Barış, huzur yalanı.... NATO’nun Afganistan tezgahında Mehmetçiği alet eden Türkiye, orada aynı görevi yapmıyor mu? Yaptırmıyorlar mı? “Devlet adamı” ucuzluğunda birleri oraya kıral naibi olarak gönderiliyor. Hazret, İsrail’de alıyor talimatlarını öyle yola çıkarılıyor. Sanki burada İsrail’in temsilcileri, örgütleri yokmuşcasına. Temsili bir anlamı var uğramanınç Salomon tapınağına yüz sürecek, ”ağlama duvarı”nda “kan ekilmesine yemin ettirilecektir. Kim bu? Güya Türkiye’nin falan filanı. Türk’ün falan uruğundan...)
Kavram kargaşası...
Kavramların karıştığı/ karıştırıldığı bir it oyunudur yaşanan.-Bir kere milliyetçilik bütünleştirici, kaynaştırıcı, kuşatıcıdır. Ortada dönen parçalama/ parçalanma hezeyanlarıdır...
Bunun bir çok altyapısı vardır. AB, denen rezilliğin bize örtülü olarak dayattığı, şu meşhur “kıriter” yutturması, satır aralarından manşete çekilmiş ap-açık parçalama ve işgal adımları bir yana , yüzlerce yıllık bir ihmal olarak özellikle doğu ve güney doğumuzda mevcut feodalite ile, sanayileşme adıyla “küçük amerika” olma heves ve yutturmasıyla sermayenin belli ailelerin, para hareketini idare eden şebekelerin eline geçirilmesidir yaşanan onca rezilllik.
Türk’ü yê anlayışı...
(Türkiye’yi, Türk yurdu’nu; “Türk’ü ye!” olarak bilen, anlayan ve yaşayan bu alçaklıklara son verilmelidir’ Ülkemizin, devletimizin adı bir kere Türkêli, Türkili olarak ilan edilmeli, başta bu güruha kabul ettirilmelidir! Parantez içi, bir ara söz olarak kaydetmeliyim.)
İçerideki tarihi, kültürel soykırımı anlatacağız yeri gelince. Bilhassa İnönü devriyle başlayan ve bu günkü –sözüm ona- “ulusalcılar”ın altkültürü, altşuuruyla yapılan, yaptıkları... Mevcut durum budur! Milletinin bir kısmını-hayır gerçek daha başka, neredeyse yarısından fazlasını açlığa, hukuksuzluğa, hak mahrumiyetine mahrum etmiş bir anlayış, zihniyet nasıl insanlıktan söz edebilir? Milletleşme, millet kalma bu vahşetle mümkün müdür? Hayır!..
Eline yasal ipleri geçiren, her devrin vurgunu kırgını onlardan yana çalışmış ve dünyada benzeri görülmeyen bir haksızlık, hukuk-suzluk ortaya çıkmış, neredeyse milletimiz kendi içinde tutsak edilmiş, parya durumuna düşürül-müştür. Semaye, mal ve toprak milletimizin elinden bir sinsilikle alınmış, bunu muhafaza etmek için her türlü reji idaresi de sözcüleri tarafından tesis edilmiştir. Türk’ün mal mülk varlığını elde tutan 500 aileye bakınız; kaçı Türk soylu, kaçının dedesinin mezarı bu topraklardadır, kaldıki kökü kömeci bizden de olsa bakışımız değişmeyecektir.
Çıplak gerçek budur.
Bu iki birbirini tetikleyen kangrenin derhal ve hemen bizzat Türk çocukları tarafından düzeltilmesi, yani adalet ve paylaşma...

Aydınlanma, Teslimiyet:
-Konuşmalar-2-
Deha ve vasat insan...
Küçük kültürler deha üretebilir mi? Akıl...Aklı işletmek, akıl tutulması, akıl karışıklığı kavramaları hem ferdin hem topyekun milletin karşılaştığı bir durum mudur? Aydını, girişimcisi, yöneticisi bu karmaşayı yaşarsa nelerle karşılaşırız? Şimdi, yeryüzü insanlığı ve umum Türk dünyasının içinde bulunduğu durum bu mudur?
Şüphesiz insanlıkla birlikte yaşanılan buhran, tam bir akıl karışıklığıdır. Birinci derecede hem günlük hayattaki kaygılarımız, mutluluğumuz mutsuzluğumuz aydınlık kafalarla, temiz yüreklerle olur. O halde nedir bizdeki buhranın kaynağı? Karaya vuran sebeplere bakıyoruz karşımıza çıkan en tehlikeli ve elem verici olanı akıl karışıklığıdır. Anlaşılması için örneklemekte yarar var:
Son ayların yaşanılan sarsıcı gelişmelerinden bir Hırant Dink olayı var. Ondan evvel çok uzun süreçte benzeri olaylar... Bir başka örneği hatırlatalım:1 Mart tezkeresi denilen... Her kafadan bir ses çıktığı doğrudur. Küçük hesaplarla oh çeken, hayıflanan, kendini ve toplumu yanıltanlar gırra gidiyor, gidecekte...
Bu hususlara geçeceğim, asıl amacımız bu noktalar üzerinde durmak olmadığı halde.
Osmanlı Türk Devletinin umum Ortadoğu’dan tasfiye edilişi sürecine dikkat etmek gerekir, Afrika’dan, Kafkas yurtlarından...
Akıl karışıklığı....
Kimilerinin sözüm ona milliyetçi bakışla olsun, küresel güçlerin araçları gibi bakanların veya uluslararası sermayenin para ve mal hareketinin veya ülkeler, milletler üzerinde oynadığı oyunların bir parçası gibi kendini görenlerin, hemen birbirine aykırı görüşleri savunanların bir Irak’ın Kuzeyi’ne, Körfez işgaline bakışında hayıflanmaları var:
“1 Mart Tezkeresi geçmeliydi.-Veya-1 Mart Tezkeresi niçin geçmedi?” İçinde bulunduğumuz sıkışmanın, özellikle ABD ve müttefikleri olan İngiliz ve umum AB’nin saldırısında oyunun dışında bırakılışımızın bir ödetmesi olarak bakılabiliyor. Burada kim yanıldı-veya- kimler ihanet etti, gibi sorularla karşılaşıyoruz. Bu, yine belirtelim daha uzun yıllar gündemimizi işgal edecektir.
Afgan işgaline bir not düştük yukarıda. Olsun diyenler çıkacaktır...
Deniliyor, efendim, “Türk Ordusunun mehmetçiğin Irak’a girişinde tezkerenin reddini temin eden ufuksuz CHP’lilerle –sırf muhalefet olsun diye, veya ucuz “ulusalcılık yapmışlardır”- özellikle AKP içerisine yuvalanmış Barzani yanlılarının yaptıklarıdır. Eğer, İşgal güçleri olan İngiliz ve ABD gurkalarıyla Türk askeri de birlikte girseydi güneyimizdeki bu ateş depremi yaşanır mıydı!?... O topraklardaki kardeşlerimiz Türkmenler, münhasıran Kerkük Türkü şimdi bu perişanlığa düşer, ilerisini söyleyelim bir katliamla tehditi yaşar mıydı? Kerkük petrollerinden payımızı alırdık. Belki de petrol boru hattının güzergahı İsrail’e yönlendirilecek, ileride olası bir kırizde petrol de temin edemeyebiliriz, filan...”
Peki, bu noktada durumu sorgulayalım:
İşgal güçleri İskenderun’dan Habur’a kadar devam eden en uzun kara topraklarımız boyunca 70 bin gurkasını konuşlandırmaya kalkışmış, pek çok bina ve toprağı kiralamaya başlamıştır.Belli ki buralarda kalıcı olmayı hesaplamışlardır.Tırabzon Limanı, Gölcük ve Sabiha Gökçen havaalanlarının ne ilgisi vardı kullanmaları için. Kırık çizgilerle bir Hatay-Rize hattında kalıcı olmaya çalışacaklar ve Turuva atı hikâyesinde olduğu gibi elimizle ülkemizi işgal ettirmiş olmayacak mıydık? Kışkırtmalar şimdi de sürüyor ama, bir hesaplı-kitaplı kalkışmayı üstlendiklerinde ne yapacaktık? Bu dehşetin parayla pulla telafisi düşünülebilir mi? Ne yazıkki dolar-petrol görüşmeleri, tartışmaları yaşanmıştır yüzde.Toprağı ve özgürlüğü paraya tahvil görüntüsü...
Bunun üzerinden iç siyaset yapacak zavallılar iyi düşünmelidir. Tanrı milletimiz esirgemiştir o kadar...
Yine, Birinci Körfez kırizinde topraklarımızdaki üsler ABD tarafından kullanılmadı mı, işgal güçleri tarafından? Kullanıldığını dünya âlem biliyor...
Saddam’ın bir çılgınlığıyla başlayan/ daha doğrusu başlatılan gelişmeler karşısında en çok kayba uğrayan ülke biz olmadık mı? Türk ekonomisi kontrolden çıktı neredeyse. PKK belası yeniden hortlatıldı, ki olaylar öncesinde mehmetçikle vuruşanlara Çekiç Güç’ün her türlü desteği verdiği bilinmeyen hususlar değildir. ABD ve işgal güçleri Alman’ı, Fıransız’ı bunları yapmıştır hem topraklarımızda, kültürel mirasımız etraf topraklarda hemen bizzat başka ülkelerde eğiterek, silah ve mühimmat vererek, basın yayın araçlarıyla her türlü yıkıcı, sinir bozucu eylemleri destekleyerek.
Bu noktada dahi milli duruş sergilemekten aciz iktidarlar, en azından İncirlik’teki Amerikan üssünü kapatmamış, İsrail’le “silahların modernizasyonu”na son vermemiş, Pentagon-CIA-Mossad fitnesiyle istihbarat alışverişi, teknik yardım almak hatasına son vermemiştir. Bunun yine de gerçekleştirilmesi özgürlük adına atılmış ilk adımlardam olacaktır...
Hani bir koyup üç alıyorduk, alırdık... Yok öyle bir şey. En az birbuçuk asırdır İngiliz Osmanlı topraklarını kan gölüne niçin çevirmişse bugün de aynı gerekçelerle buradadır: Tarihin getirdiği Türk düşmanlığı!..
Kiliselerin, yani Vatikan ve her türlü din adıyla ortaya sürülen sürülerin ve güçlerin bin yıllık bir karşılık alışı, Türk’ü bu topraklardan söküp atma iddiaları.... Petrol, kömür başta olmak üzere her türlü yer altı ve yerüstü zenginliklere konmak. İnsanlığı sömürmek, insanlığı bir mal olarak görmek....
Özal-Buşt ikilisinin kardeşliği ne anlama gelmiştir anlamıyor muyuz? Yine denebilir, o gün yine ordumuz girseydi...
Karabağ...
Şimdi de başka bir vadiden düşünmenizi istirham edeceğim: Kafkaslara, dahası Turan-Türk topraklarına ikinci İsrail olarak konuşlandırılan Emenistan bakınız. Asrın başından beri Türklüğe tehdit olarak yönlendirilmiş, onların eliyle akıl almaz vahşetleri yapmış bu insanlar, Türk devlet yetkililerine yaptıkları. Karabağ... Azarbaycan topraklarını işgal edişleri Rus’un, Fıransız’ın emri ve desteğiyle. Orada işledikleri insanlığa, Azarbaycanlı Türk kardeşlerimize uyguladıkları tüyler ürpertici katliam ve soykırımlar, Karabağ’a ve Azarbaycan toprağının üçte birine el koyuşları... en az bunlar kadar mühim olan Türkistan’la Türkeli, yani Türkiye’nin bağını koparma, kanlı bir kılıç gibi toprakları ikiye ayırma hepinizin derinden düşündüğü, üzüldüğü hadiselerdir. İşte bu noktada İngiliz’i, bir başka gücü çıksa karşımıza.
Evet denilebilir mi?
Mübarek Erzurum’u, Kars’ı çiğneyerek, yüzbinlerce gurkası, lejyoneri ile buralarda, geçici de olsa “Topraklarınıza yerleşip geçeceğiz, onlarahaddini bildireceğiz. Ermenilerin, Azarbaycan topraklarını hakka hürriyete kavuşturacağız” deseler evet mi diyeceksiniz?
Benim kanım donar evet halinde. Bu alçak görüşlerin arkası artık anlaşımalıdır. Her mücadele, savaş, özgürlük, ekonomik ve toplumsal gelişme tek gücün başardığı iş değildir. Şirketlerin arkasında işgal güçleri, ordular. Zafer ordularının arkasında aydını, yöneticileri. -Bir ara söz olarak- kaydetmekte yarar var.
AB teraneleriyle düşürülen durumua bakın. Yok,”Uyum”muş, tarihi öfke ve kinlerden kurtulma adınadır; iddia:
Tarih ve Edebiyat derlerinden, kitaplardan yakın uzak geçmişimizde yaşanılan vahim hadiseleri okutmak yanlış-mış...
Taktik beyanat...
Kahraman Maraş, Gaziantep, Şanlıurfa direnişini çıkaracaksınız, alçak Fıransız işgalcilerini örtbas etmek için, Çanakkale’yi “para getirme” veya “ucuz parti tanıtımı” adına kullanacak ama, oradaki ruhu söndüreceksiniz...
Mustafa Kemal’in bir duyguyla, -veya taktik bir açıklamadır sayınız- öldürülen düşman askerleri için kullandığı; ”Onlar vatanında yatıyor, merak etmeyin”sözü, karşı tarafa, o anlık ucuz bir tesellisidir; özü itibariyle doğru anlaşılmamıştır, yanlıştır...
Avusturalya, Filipin uzağından, veya Afrikadan gelecek, mübarek Anadolu topraklarını vahşice yakıp yıkacaksın, yüzbinlerce körpe fidanı şehit edeceksin... Kan ekenlere çiçek verecek değildik her halde?... Bunlardan öldürülen, gebertilenler olacaktır elbette.
Ve, aklınız vicdanınız alır mı? Kan davası peşinde olmamak başka şeydir. “Çanakkale geçilmez” destanını yazanların toprağı onların tören, şölen üssü mü olacaktır?
Ne adınadır bu aşağılık anlayış? Barış mı? Para mı? Ülke tanıtımı mı? Bin kere yazıklar olsun, bin kere şehitler adına lanetlenecek durumdur...
Çünkü, İngiliz hayvanlaşmasına alet edilen ilkel kabilelerden getirilip Mehmetçiğe, sivil insanlara; kadını, kızı, çocuğu kan doğrayan, toprakları-mızı yakan güruha- hesabın kitabın, ülkün davan varsa yaparsın her türlü hazırlığını, elin itinin defterini dürersin, hesabını görürsün. El kerametiyle bir iş yapılamayacağını anlıyoruz her halde.
Bunlar olacak Allahın izniyle. Milletler sorunlarını halleder er veya geç. Milli ülküler, sorunlar millet denilen hadise yaşadıkça gerçekleşir....

Soysuzluk ve dinsizlik arasında
-veya-Tercüme ,”Kargo Kültürü”
-Konuşmalar-3-
Bilim çağını yakalamayışımız, özkültürünü zamanın yorumuna tabi tutmama çok uzun tartışmaların, uzun bir sürecin sorunudur.
Milli değerler ve hedeflerin yeniden işlenmesi ve yaşanılır değerler haline getirilmesi yine bu konudandır. Bunların münakaşası ayrıca yapılır.
Bizim üzerinde duracağımız kırılma noktası Mustafa Kemal’in vefatıyla başlayan yerli değerleri; İslam, Türk kültürü ve Türk coğrafyasını, milli ekonomiyi kiraya verme dönemi ve anlayışıyla ilgili olacaktır.
Kargo kültürü...
İleride günümüzün sarası “kargo kültürü” daha doğrusu kültürsüzlüğü üzerinde uzun uzun duracağız. 1938’lerden sonra, kendini İstiklâl kazanmış milleti ve onun devleti hükmünde saymayan, azgınlaşan insanlık boğazlaşmasında Nazi Almanyasından yana mı tavır koyalım, Stalin Moskofundan mı, korkaklığına düşenler müthiş bir tercüme furyasına giriştiler.
Rus’tan, Alman’dan,Yunan’dan...
Ezan susturulmaya, Türklük tutsak edilmeğe başlandı o karanlık devrede.
Bu tercüme anlayıştır ki, Türklük kurtulması gereken bir değersizlik, milletimiz adam olmaz zavallı üçüncü dünya halkı, ülkülerimiz tehlikeli olmaktan ziyade bizleri yok edecek bir hastalık olarak takdime başlandı. Almanya’dan damızlık getirip
neslimizi, soyumuzu ıslaha kalkışmaktan tutun, derhal ve hemen din dahil Batının tüm değerleri aktarılmadıkça/ alınmadıkça bir yere varamayacağımız edepsizliği, cehaleti eğitimizi, kurumlarımızı sardı. Milletle devlet arasına uçurumlar yaratıldı.
Kahramanlarını yitiren gençlik...
Bu anlayıştır ki 60’lı yıllardan sonra “anarşist bir zihniyetin ülkeyi perişan etmesi, sokakların, evlerdeki odaların bile bölünmesini yaşamışız; ülke bölünmenin eşiğine gelmiş, gençliğimiz perişan edilmiştir:
Türk gençliği Rusçu, Çinci, arnavutlukçu olabiliyor; sınıf, zümre mücadelesi vermeyi özgürlük sayıyor, bir başka karanlıktır; kurtuluşun örnekleri olarak Kasro, Tito, Ho Şi Min, Mao, Guevera’yı örnek alıyor, diğer taraftan imanına yeni peygamberler, yeni kitaplar temine çalışıyor: Darvin, Froyt ve cümlesi. İnançsızlık ve anarşizm gençliğin yöntemi, amacı, kutsalıdır artık, başlarında koca koca ” kara cübbeliler”, siyasiler, gazeteler.Vatan yirmibeş kuruşa satılıyor.... Gençliğin bir kısmı haklı gibi görünen taleplerde eğitimi iskata uğratmış, ardından yerli ve milli kültüre karşı güya sınıf, emek savaşımıyla karşı karşıya bırakılmıştır.
3 Mayıs’lar...
Ve, Kırk dört ruhuyla ortaya çıkan bir gençlik vardır onlar gibi bakmayan. En acımasız yöntemlerle birbirine saldıran gençlik bir serinkanlı düşünüş ve değerlendirmelerin dışında vuruşturulmaktadır.
Aktarma kültür...
Ve, birden bir başka tercüme, aktarma kültürü: İslam. Bu kavrama her şeyi yerleştirmeniz mümkün.Bu eyyamcı, esasında toplum ve insan sorumluluğundan çok güya nefsi ve güya öte tarifı Said Havva’lar, Abduh’lar, Kaddafiler örnek alınıyor. İhvan-ı Müslimin’e kadar...
Bizim toplumsal yapımız; geçmişimiz, coğrafyamız, ülkülerimiz yeni neslin uzağındadır; bir alıntı, tercüme reçeteyle “kurtuluş savaşımı” ve anarşistlik... dinlisinde de dinsizinde...
İki cephede de soysuzluk, soy-Türklük inkârı, milliyetsizlik, güya insaniyetçilik; sınıf savaşımı veya halkların kardeşliği, öte cephede Müslümanların kardeş olduğu tezleri. Bu iki kesimde de bir alt kültür sevdalılığı Türklük ya dinsizlikle veya faşizmle suçlanacak gizli açık saldırıya uğrayacaktır. Toplumbilime ait hiç bir Türk, Türkiye, Türkçe; Türk imanı ve kültürünün eseri binlerce yıllık düşünceler, eserler onların kapısından geçmeyecektir. Türk’e, kültürel değerlere gizli açık bir savaş vardır artık; Türkeli düşmanın ürettiği kendi çocuklarının elinde adeta bir istiklâl mücadelesine mecbur bırakılmıştır.
İhanetin adı kurtuluş ya da devirimler...
27 Mayıs tartışmaları bir yana, 12 eylül ve devam eden süreçte şimdi anlıyoruzki kuşatmanın adımları güngün atılacak yeni bir köksüzlük saracaktır ülkemizi.sarsıcı, yıkıcı, boğucu bir tozbulutu.... Modernlik, çağdaşlık derken bir de ötesi çıktı tüm insanlığı sarsan bir sermaye, para, kültürsüzlük akımı olarak.Her yeri kuşattı adeta. Ardından yine AB hikâyeleri ve Büyük Ortadoğu Pırojeleri filan... Bunlara ayrıca gireceğiz.
Tüm dünyayı saran ve sarsan küresel güçlerin işgalinde bizim kadar bahtsızlığa düşen bir millet, bir memleket olmamıştır yazıkki. Esasında Türk’ü, onun devletini de perişan eden niyetler, hareketler asla yeni değildir. Dikkatle bakıldığında!. Dünya savaşı öncesi Osmanlı-Türk topraklarında oynanan alçakça tertipler birbirine çok benzer:
Yeri gelir “çağdaşlık” teraneleri, yerine göre “şeriat”, ”demokrasi”, ”ulusalcılık...” Unutmayalım, Osmanlıyı yıkıntıya götüren zihniyetlere, kadrolara karışmış kimseler arasında da gerçekten içtenlikle çarpışan, çalışan kimseler vardır, bunlar alet olamaktan kurtulamamışlardır.
Batı aklı...
Batı aklı, sömürgecilerin aleti durumuna düşmüş/ düşürülmüşlerdir hep... Bu tezgahların arkasındaki aletleri görmek

Genel Başkan Dr Devlet Bahçeli'nin Basın açıklaması

2007-04-18T03:44:00.000-07:00

Genel Başkanımız Sayın Dr. Devlet Bahçeli'nin
Cumhurbaşkanı Seçimi Süreci Hakkında Yaptığı Yazılı Basın Açıklaması

27 Nisan 2007

Milliyetçi Hareket Partisi Cumhurbaşkanlığı seçim sürecinde yaşanan gelişmelerden ve bugün gelinen noktadan Türk demokrasisi adına büyük üzüntü ve endişe duymaktadır.

Türkiye’nin temel siyasi sorunlarının şahsi ihtiras ve hesapların esiri olmadan, partiler üstü bir anlayışla ve uzlaşma yoluyla ele alınmasını temel bir siyasi ilke olarak benimseyen MHP’nin Cumhurbaşkanlığı konusundaki tutumuna da bu esaslar yön vermiştir.

57. Koalisyon Hükümeti döneminde 2000 yılında yapılan Onuncu Cumhurbaşkanlığı seçiminde bu anlayıştan hareketle ortaya koyduğumuz görüşler ile bugün dile getirdiğimiz hususların aynı esaslara dayanması, siyaset anlayışımızda ve çizgimizde kırılma ve sapma olmadığının açık bir delilidir.

Milliyetçi Hareket Partisi Cumhurbaşkanlığı konusunun geniş tabanlı bir toplumsal ve siyasi uzlaşma zemininde ele alınmasını genç Türk demokrasisinin rüştünü ispat etmesinin önemli ve anlamlı bir göstergesi olarak kabul etmektedir.

Cumhurbaşkanı, devletin başı olarak Türkiye Cumhuriyeti’nin ve Türk Milletinin birliğini temsil etmektedir.

- Bu bakımdan, bu yüce makama seçilecek şahsiyetin kim olduğu ve hangi partiye mensup bulunduğundan ziyade, temsil ettiği siyasi zihniyet önem taşımaktadır.

- Cumhurbaşkanı’nın her türlü şaibeden uzak temiz bir maziye sahip olması, milli ve manevi değerlere, Cumhuriyet’in temel ilkelerine, üniter devlet yapısı, milli birlik ve ülke bütünlüğüne saygılı bir siyasi anlayışın temsilcisi olması vazgeçilmez bir şarttır.

- Bu bakımdan Cumhurbaşkanı seçilecek şahsiyetin, geçmişi ve bugünüyle buna uygun bir sicili olması elzemdir.

Burada temel sorun, Cumhurbaşkanı’nın çok geniş Anayasal yetkilerini hangi siyasi zihniyetin, ne amaçla kullanacağıdır.

- Siyasi ve hukuki meşruiyetin aranacağı nokta budur.

Milliyetçi Hareket Partisi, aylar öncesinden başlayarak Cumhurbaşkanlığı seçimi konusunda ilkeli ve sorumlu bir tutum sergilemiştir.

Çok ağır bir bunalım döneminden geçmekte olan Türkiye’nin, Cumhurbaşkanlığı seçimini sağduyunun rehberliğinde yara almadan aşabilmesi için iyi niyetli ve somut önerilerde bulunmuştur.

Türkiye’nin bir kaos ortamına ve cepheleşmelere sürüklenmesini ortak akıl ve vicdanla önlemek için Cumhurbaşkanlığı seçim süreci başlamadan genel seçimlerin yapılmasını ve Cumhurbaşkanı’nı milli iradeyi arkasına alan yeni Meclisin seçmesini, somut seçim tarihi de belirterek önermiştir.

Bu fırsat maalesef heba edilmiştir.

Başbakan Erdoğan ve AKP, siyasi ihtiraslarını ve kısır parti hesaplarını aşarak, Türkiye’nin geleceğini her düşüncenin önünde ve üstünde tutan bir vatanseverlik şuuruyla hareket etme faziletini gösterememiştir.

Sağduyunun sesine kulaklarını tıkayan Başbakan, diyalog ve uzlaşma yollarını bilinçli olarak baştan itibaren kapatmıştır.

Bu konuyu siyasi inat ve iddia haline getiren ve siyasi hesaplarını aşabilme erdemini gösteremeyen Başbakan Erdoğan, çok tehlikeli sonuçları olacak siyasi bir kumar oynamıştır.

Gelinen bugünkü noktada, yaşanan gelişmeler Milliyetçi Hareket’i haklı çıkarmıştır.

Bir ibret ve ilkesizlik örneği olan bu süreçte yaşananlar Türk demokrasisi için bir utanç vesilesi olarak hafızalardan silinmeyecektir.

Başbakan ve partisinin Cumhurbaşkanlığı makamını siyasi ve ideolojik misyon yeri olarak gördüğü bütün çıplaklığıyla anlaşılmıştır.
Cumhurbaşkanlığını zaptedilecek son kale olarak gören bu sakat zihniyetin, bu yüce makamı devletle hesaplaşma aracı olarak kullanmak istediği ortaya çıkmıştır.
Bunun sonucu, Cumhurbaşkanı seçimine siyasi tarihimizde ilk defa ideolojik bir içerik ve nitelik kazandırılmıştır.
Başbakan’ın Cumhurbaşkanlığına çıkmak için büyük bir heves ve hazırlık içinde olduğu, bu amaçla uygun zemin oluşturulmak amacıyla büyük çaba sarfettiği bilinen bir gerçektir.
Bununla birlikte, ihtirasları aklının önünde gitse de korkuları bunu gemleyen Başbakan, uzunca bir süre dürüstçe ortaya çıkıp adayım veya değilim demek cesaretini gösterememiştir.
Konuyu zamana yayarak kendisi için bir çıkış kapısı arayışına yönelen Başbakan, sanal adayları podyuma çıkarmış ve Cumhurbaşkanlığını anket, müşterek bahis ve piyango konusu haline getirerek ayağa düşürmüştür.
Ucuz bir işporta ve kapkaç anlayışıyla yürütülen bu süreç sonunda Türkiye utanç verici bir skandal yaşamış ve tek seçici Erdoğan’ın adayı, yangından kaçırılırcasına son anda açıklanmıştır.
Bu şekilde ortaya çıkan aday, parti içindeki hizipleri temsil eden birkaç kişi arasındaki pazarlıkla belirlenmiş ve bir emrivaki şeklinde TBMM’ne empoze edilmiştir.
AKP’nin bu adayı da siyasi kimlik, sicil ve zihniyet bakımından Başbakan Erdoğan’ın fotokopisi niteliğinde bir şahsiyet olmuştur.

Bunun samimiyetle, ciddiyetle, demokrasi gelenekleriyle, milli iradenin temsilcisi olan TBMM’ne saygıyla uzaktan yakından alakası olmadığı ortadadır.

Bundan sonra başlayacak olan “AKP kontrolündeki Çankaya” ve “güdümlü Cumhurbaşkanı” döneminin de AKP’ye bir hayır getirmeyeceği çok iyi bilinmelidir.

Bu şekilde atanmış adayın Meclis onayından geçirilerek Cumhurbaşkanlığı’na çıkarılması, önümüzdeki siyasi döneme devredilecek bir çıbanbaşı mirası olacaktır.

Bunun Türkiye’ye vereceği zararlar da ilerde yaşanarak daha iyi anlaşılacaktır.

Sonuç olarak Türk demokrasisi Parlamentosu ve siyaset kurumu maalesef bu hayati sınavdan yüzünün akıyla çıkamamıştır.

Kaybeden Türkiye ve Türk demokrasisi olmuştur.

Başbakan Erdoğan’ın uygun zemin bulamadığından Cumhurbaşkanı adayı olamamasını bir hizmet fedakârlığı olarak sunmaya çalışması ise, akıl ve idraklerle alay etmekten öte bir anlam taşımamaktadır.

Başbakan her zorlamayı yapmış, ancak bilinen zaafları nedeniyle geri adım atmak durumunda kalmıştır.

3 Kasım 2002 seçimlerinde şiir-mazlum ve mağduriyet edebiyatıyla Türk milletini aldatan Başbakan’ın bundan sonra merhamet dilenciliği yapma imkânı artık kalmamıştır.

Gelinen bugünkü noktada, Cumhurbaşkanlığı seçimi sürecinde hukuki zorlamalardan medet umulması beyhude bir çaba olacaktır.

Bu zorlamaların, yegâne siyasi sermayesi mağduriyet edebiyatı ve sahte mazlum rolü yapmak olan AKP’nin değirmenine su taşıyacağı unutulmamalıdır.

Türkiye’nin şimdi önündeki en önemli ve acil sorun, seçim sandığının biran önce aziz milletimizin önüne getirilmesidir.

Türkiye AKP’den demokrasi içinde kurtulacak ve yaşanan bu sürecin ve sonuçlarının muhasebesi de yeni oluşacak Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde yapılacaktır.

Dr. Devlet Bahçeli
Milliyetçi Hareket Partisi
Genel Başkanı

Genel Başkanımız Sayın Dr. Devlet Bahçeli'nin
23 Nisan Ulusal Egemenlik Ve Çocuk Bayramı Münasebetiyle
Yayınladıkları Kutlama Mesajı

23 Nisan 2007

Türk milletinin, bağımsızlık, hürriyet ve kalkınma ülküsünün sembolü olan Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin açılışının 87. yıldönümünü gurur ve coşkuyla kutluyoruz.

Egemenliğin, şahısların, zümrelerin, sınıfların uhdesinden alınarak büyük Türk milletinin iradesine verildiği bu tarihi gün, aynı zamanda Cumhuriyetimizin ilanı ile sonuçlanacak muhteşem zaferin müjdelendiği bir dönüm noktasıdır.

Henüz devletini kurmadan, meclisini açacak kadar milletinin kudretine inanmış büyük dava adamlarının bu kutlu hareketi, aynı zamanda kendi azim ve kararları ile geleceğini kurtarmak isteyen Türk milletinin tarihe karşı muhteşem bir meydan okumasıdır.

Bu açıdan, 23 Nisan 1920 tarihi, yalnızca siyasi bir iradenin tecellisi olarak değil, milletimizin kurtuluşu için Amasya’da başlayıp, Sivas’ta şekillenen dayanışma, birlik olma, bir araya gelme ve güçleri birleştirme hedefinin de stratejik bir başarısı sayılmalıdır.

Bu yönüyle TBMM, yalnızca gücünü milletten alan kurumsal bir yapı değildir. O, aynı zamanda Türk milletinin bağımsızlık ve hürriyet coşkusunun şekillendiği ve Atatürk’ün “Yalnız bir makam vardır. O da milletin kalbi, vicdanı ve mevcudiyetidir.” sözlerinde anlamını bulduğu gibi milli ruhun ifadesidir.

Meclisin açılması, kahramanca sürdürmekte olduğumuz kurtuluş mücadelesinin haklılığına meşruiyet ve kuvvet de kazandırmış; milletimiz, kararlarının, değerlerinin ve hedeflerinin şekillendiği bir milli temsil kuruma kavuşmuştur.

Büyük Millet Meclisimiz, milletimizin bekası için en kritik gelişmelere imzasını atarak, İstiklal mücadelemizin yönetim merkezi, Cumhuriyetimizin ilanının da karar mercii olmuştur.

Döneminin ağır şartlarına rağmen güçlüklerden ve baskılardan asla etkilenmeden ve yılmadan çalışmış, zor günlerin aşılmasında varlığıyla, milletimize güç ve ümit vermiştir.

Milletimiz, bugün karışımıza çıkan vahim gelişmeler ve ağır sorunların çözümü için de aynı ümit ve beklentilerin karşılanmasını Türkiye Büyük Millet Meclisi’nden haklı olarak beklemektedir.

1920’de Meclisi açan ve 1923’te Cumhuriyeti kuran milli şuur, tarihte kalmış bir yadigâr olarak görülmemelidir. Aynı şuur ve güç, bugün de benzer buhranların arasında umut arayan milletimize yol gösteren bir ışık olarak parlamaktadır.

Kuruluşunun 87. yılını kutladığımız Türkiye Büyük Millet Meclisi, bugün de demokrasimizin, milli devletimizin ve geleceğimizin en büyük güvencesidir. Bu güvencenin toplumsal dayanağı ve en temiz kaynağı ise ise pırıl pırıl çocuklarımızdır.

Çocuklarımıza daha güzel, daha yaşanabilir bir ülke ve dünya bırakmak, onları geleceğe hazırlamak herkesin üzerine düşen sorumlulukları yerine getirmesi ile mümkündür.

Çocuklarımızı ülkesini, milletini seven, onlar için çalışıp üreten insanlar olarak yetiştirmek, dünya yüzünde saygın ve güçlü Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin onurlu, başı dik vatandaşları kılmak bizlere düşen görevlerdir.

87 yıl önce bu kutsal vatanı ve Meclis’i emanet eden Mustafa Kemal Atatürk’ü, kurucu kahramanları, aziz şehitlerimizi ve gazilerimizi minnet ve rahmetle anıyorum.

Aziz milletimizi ve çocuklarımızı, bu bayram vesilesi ile bir kez daha kutluyor, sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Dr. Devlet Bahçeli
Milliyetçi Hareket Partisi
Genel Başkanı

Genel Başkanımız Sayın Dr. Devlet Bahçeli'nin
7. Bölge İstişare Toplantısında Yapmış Olduğu Konuşma

21 Nisan 2007-Konya

Aziz Dava Arkadaşlarım,

Basınımızın Değerli Temsilcileri,

Türk milleti ortak paydasında buluşan milliyetçilerin, Lider ülke Türkiye ülküsü için gönül birliği yapacakları Genel Seçim tarihi yaklaşmaktadır.

Milliyetçi Hareket’in başlattığı seçim seferberliği, tek başına iktidar hedefi doğrultusunda büyük bir şevk ve heyecanla sürmektedir.

Türkiye sevdalıları ayağa kalkmış ve Türkiye’nin kaderine sahip çıkma kararlılığını aziz milletimizle paylaşmak için çalışmalara başlamıştır.

Türk-İslam dünyasının önemli bir merkezi olan Konya ilimizin ev sahipliğinde, yapmakta olduğumuz yedinci Bölge İstişare Toplantımızın, iktidar yürüyüşümüzde önemli bir dönüm noktası olacağına inanıyorum.

Toplantımıza Afyon, Burdur, Isparta, Antalya, Karaman, Niğde ve Aksaray illerinden katılan yöneticilerimize ve temsilcilerimize teşekkür ediyorum.

İştirakleriyle, bizlere güç ve heyecan veren bütün dava, ülkü ve yol arkadaşlarım ile toplantımızı şereflendiren basınımızın temsilcilerini selamlıyor, hepinize sevgi ve saygılarımı sunuyorum.

Hoş geldiniz.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Geçtiğimiz günlerde Malatya’da meydana gelen ve üç kişinin ölümü ile sonuçlanan hunhar cinayet hepimizi üzüntüye sevk etmiştir.

Bu elim olayı nefretle kınıyor, ölenlere mağfiret, yakınlarını kaybedenlere başsağlığı diliyorum. Toplumsal barışa ve inançlara yönelik böylesi bir eylemin tekrarlamamasını temenni ediyorum.

Bilinmelidir ki, hiçbir gerekçe, düşünce veya dürtü, bu alçak saldırının niteliğini ve vahametini değiştirmeyecektir.

Böylesine insanlık dışı bir fiili işleyenlerin, İslam diniyle de, Türklükle de bir ilişki ve irtibatları olamayacağı açıktır.

Beklentimiz, bu hadisenin barış ve huzur dininin mensubu olan Müslümanlara yönelik bir hakaret ve suçlama kampanyasına dönüşmemesi ve olayın bütün yönleri ile en kısa sürede aydınlatılmasıdır.

Bu vesile ile herkesi, milli değerlerimizi incitecek ve toplumsal hassasiyetleri zedeleyecek söz ve eylemlerden kaçınmaya, demokratik bir tahammül ve uzlaşma ortamını bozacak tahriklerden uzak durmaya çağırıyorum.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Malatya’da gerçekleşen ve cinayetle sonuçlanan olayın ardından yaşananlar, artık her cinayet sonrası alışıldığı gibi, milliyetçilere yönelik itham ve hakaret kampanyasına dönüşmüştür.

Türk milletine yönelik olarak ihanet ittifakı yapan şer cephesinin, eline geçen her fırsatta, Türk milliyetçiliğine yöneldiği ve milliyetçilerin hedef aldığı görülmektedir.

Nitekim olaydan hemen sonra dış mihraklar ile içteki uzantıları, derhal bir dayanışma göstererek ağız birliği yapmışlar ve Malatya’nın milliyetçi kimliğini istismar üzerine bir senaryo oluşturmuşlardır.

Akabinde ise medyada ölçüsünü kaybeden haber ve yorumlar ile Türk milletinin ve Türk milliyetçiliğinin sorgulandığı, haklarında kuşkular uyandırıldığı bir zemine doğru kaydırılmak istenmiştir.

Şiddetin her türlüsünün hiçbir fikri olumlu bir neticeye götürmeyeceği aşikârdır. Bu cinayetin de Türk milletini sıkıştırmak ve baskı altına almak isteyenlere yeni bir istismar fırsatı vereceği belli olmuştur.

Ancak her cinayetin arkasındaki süreç, Türk milleti ve Türk milliyetçiliği hakkında bastırılmış fikirlerin açığa çıktığı; önüne gelenin milli değerlerimize saldırdığı bir ihanet kampanyasına dönüşmeye başlamıştır.

Anlaşılmaktadır ki, bundan böyle her olaydan sonra oluşturulmak istenen etki ile kamuoyunun milliyetçilik algısı şiddet ve cinayetle özdeşleştirilmeye çalışılacaktır.

Oluşturulan maksatlı bir fikir karmaşası ile ölen şahısların mağduriyetinin öne çıkartılması, buna mukabil milli hassasiyetlere sahip çıkmanın ve savunmanın ise insanlık dışı bir tavır olarak mahkûm edilmesi amaçlanmaktadır.

Son hadise vahşi bir cinayettir. Hiçbir vicdan sahibinin kabul etmesi ve hoş görmesi mümkün değildir. Ancak bilinmelidir ki, olayın cinayetle sonuçlanmış olmasının üzüntüsü, geri planda yer alan misyonerlik faaliyetlerini masum hale getirmeyecektir.

Olay, yıllardır AKP zihniyeti ve yandaşlarının müsamahası ile giderek yaygınlaşan misyonerlik faaliyetlerinin hangi boyutlara ulaşmış olduğunu ortaya çıkarmıştır.

Ancak, misyonerlik bağlantısı bu alçak cinayetleri mazur gösteremeyeceği gibi, bundan hareketle ilkokullara kadar inen misyonerliğe karşı oluşan hassasiyetler bu cinayetlerin sebebi olarak gösterilmemelidir.

Her şeyden önce, bilinmelidir ki; misyonerlik yalnızca bir dinin bazı insanlara tanıtılması ve kazanılması gibi algılanacak, masum bir dini rekabet ve telkin hareketi değildir.

Türkiye’nin üniter yapısına, milli birlik ve beraberliğine, tarih ve ülkü birliğine yönelik çok ciddi, vahim bir bölücü tehdit ve risk faktörüdür. Geri planında Türkiye’yi bölme ve parçalamaya yönelik, kökeni yüzyıllara dayalı senaryolar bulunmaktadır.

Misyoner faaliyetler, bireysel özgürlükler açısından, insanların dini tercihlerine saygı boyutunun çok üstünde, bir milleti parçalama projesinin inançlarımız üzerindeki eylem alanıdır.

İnsanların bir din değişikliğinden de öte, Anadolu’nun Hrıstiyanlaştırılmasına yönelik planlı ve sistematik işgal çalışmasıdır.

Bu son hadise ile Türk milletine ve İslam dinine husumet besleyen odakların ellerine, mukaddesatımıza hakareti meşrulaştırmak için malzeme ve fırsat geçmiştir.

Bilinmelidir ki, Milliyetçi Hareket Partisi ilkeli ve milli duruşu ile ne inançları istismar üzerine bir siyaset yapacaktır, ne de inançlarımızın istismarı ve tahribatına izin verecektir.

Partimiz, yüzlerce yıldır gelen köklü devlet ve millet geleneğimizin bir savunucusu olarak, her zaman inançlara saygılı, dinlere hoşgörü ile bakan ilkeli tavrı benimsemiştir.

Türk milleti, din ve inançlara saygıyı esas alan bir tarih ve medeniyet kültürünün mimarı ve temsilcisidir. Yüce İslam dini de, diğer din ve peygamberlere saygı gösterilmesini emreden rahmet, ihsan ve barış dinidir.

Bu bakımdan Malatya’daki vahşet, aynı zamanda hem İslam dinine, hem de Türkiye’nin mirasçısı olduğu hoşgörü kültürüne bir saldırı olarak da görülmelidir.

Ancak, hiç kimsenin karanlık senaryo ve dayatmalarla, gizli ve sistemli tuzaklarla, özellikle yoksulluğun pençesine düşmüş vatandaşlarımıza din dayatmasına izin verilmeyecektir.

Bu olayı fırsat bilerek, iç ve dış basında Türk milliyetçilerini ve Müslümanları, zan altında bırakacak asılsız ithamları ve aziz Malatya halkına yönelik hezeyanları kınıyor ve şiddetle reddediyorum.

Olayın duygusallığı ve şer odaklarının yaygarası karşısında irtifa kaybederek paniğe kapılanları düştükleri açmazdan derhal uzaklaşmaya ve milletimizin değerlerine yaklaşmaya çağırıyorum.

Bugün Türkiye’nin ana sorunu, yönetim aczi ve zafiyetiyle malül bir hükümet tarafından yönetiliyor olmasıdır. Türkiye her alanda bunun sancılarını yaşamaktadır.

Bütün ümidimiz ve temennimiz, vatan ve millet sevdalılarının bu ortak paydada bir araya gelerek Türkiye’yi mutlu yarınlara taşıyacak basireti ve dirayeti göstermeye muktedir olmasıdır.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Bilindiği gibi, 3 Kasım 2002 seçimlerinin sonucunda oluşan Meclis aritmetiği, kendilerine taşeron arayan küresel güçlerin, etkilediği ve yönlendirdiği bir dayatma kampanyasının eseri olarak ortaya çıkmıştır.

Hatırlanacağı üzere, Türk milletinin menfaatleri ve onuru ile bölgemizdeki barış dengelerini gözeten partimizin, seçim sürecinde siyasetten silinmesi için her türlü oyun oynanmıştır.

MHP’siz hükümet ve siyaset arayışlarının hız kazandığı o dönemlerde yapılan seçimde, Allah’tan korkan ve kuldan utanan bir iktidar sözü vererek işbaşına gelen AKP, dört buçuk yıldır Türkiye’yi tek başına yönetmektedir.

Elde etmiş olduğu parlamenter sayısı itibariyle önünde hiçbir engel bulunmayan ve bahanesi olmayan AKP zihniyeti, aradan geçen yılları maalesef değerlendirememiş; oyalama, teslimiyet, istismar, aldatma ve kutuplaşma ile milletimiz için çok değerli bu zamanı heba etmiştir.

İnançlarımızı diline dolayarak mütedeyyin kitlelere seslenen bu zihniyet, iktidara gelince, Allah korkusunu defterden silmiş; kul ve yetim hakkına el uzatan yerli ve yabancı soygun ve menfaat çetelerinin ümidi ve kurtarıcısı haline gelmiştir.

“Sokaklarda simit, su ve limon satarak buralara geldiğini” söyleyerek duygu sömürüsü yapan Başbakanın, ilk icraatları Türkiye’yi pazarlamak için Ofer’lerin, Oger’lerin peşinden koşmaya başlamak olmuştur.

Hükümetinin ilk günlerinde, Başbakanın milletimize pişkinlikle müjdelediği sürpriz kaynaklar da böylece ortaya çıkmıştır.

3 Kasım seçimlerinde “ya hortum-ya yurdum” diyerek dürüstlük ve ahlâk mesajları veren AKP, iktidar döneminde teşkilatları ve belediyeleriyle yağma, talan vurgun ve soygun hanedanlığı kurmuştur.

“Yolsuzlukları kestik,”, “hortumları kapadık”,“duyunca şok olacaksınız” yaygaraları ile başladıkları hükümetin ilerleyen günlerinde, yolsuzlukları uluslararası hale getiren de AKP anlayışının bizzat kendisi olmuştur.

Siyaset kulvarında yıllarca dindar vatandaşlarımızın sözcülüğüne soyunduğunu iddia eden AKP kadroları, iktidar olunca ani ve hızlı dönüşüm göstermiş, küresel sermayeye ve gayri milli zihniyete hizmet ve sadakatte bir sakınca görmemişlerdir.

Türkiye, bu zihniyet ekolünün yıllarca şiddetle karşı çıktığı, ancak şimdilerde çark ettiği gibi, uluslararası finans güçlerinin faiz ve rant ülkesi haline getirilmiş, ülkemiz sıcak ve kara paranın mahkûmu olmuştur.

AKP iktidarı için, gelen paranın kaynağı da dikkate alınmamış, ekonomik krizleri önleyebilmek adına, haram veya helal, her sermayenin ülkemize doluşmasına göz yumulmuştur.

Türkiye’yi pazarlamayı misyon kabul eden başbakan ve bakanları, özel ilişkiler ve kayıt dışı görüşmeleri gelenek haline getirmişler, milli kaynak ve tesisleri, birer birer yok pahasına yabancılara teslim etmeye başlamışlardır.

AKP’nin ilkesiz siyaseti ve aldatmaya yönelik vaadleri bunlarla da sınırlı kalmamış, inançlarımıza yönelik ikiyüzlülük de bu zihniyetin siyasi sabıkaları arasında yerini almıştır.

Seçimden önce “eğitimin önündeki engelleri kaldıracağını” söyleyerek “sabır” mesajları veren; 3 Kasım seçimlerini “namus günü” ilan eden AKP zihniyeti, bugün suni gerilimlere bel bağlayarak, vaatlerini unutturma yolunu seçmiştir.

Çözemediği her sorun karşısında, bahane ve sorumlu arayan hükümet, tırmandırdığı ve tahrik ettiği bu beklentileri, “kurumsal mutabakat”ın olmayışına bağlayarak ilkesizliğini bir kez daha göstermiştir.

Milletimizi soykırımla itham edenleri “fikir özgürlüğü” adına hoş görenler bunlardır.

Peygamberimize yapılan hakaret karşısında Avrupalı dostlarını terbiyeye davet edemeyenler bunlardır.

Ahlâk ve namus istismarı yaparken Avrupalı olmak adına zinayı suç saymaktan çıkaranlar yine bunlardır.

İslâmı dilinden düşürmeyen, sonra gidip kilise destekli üniversitelerinden onur ödüllerini göğüslerini gere gere alanlar da bunlardır.

Bir yandan inananlardan oy dilenen, sonra gidip Papa heykelinin önünde imza atanlar da bunlardır.

İmam Hatipli gençleri siyasette kullanan, ancak Heybeliada Ruhban Okulunu açmaya çalışanlar bunlardır.

Bir yanda Hamas’la görüşen, diğer yanda Ortadoğu’da ve Irak’ta insanlık dramına ve zulme eşbaşkanlık yapanlar yine bunlardır.

Özellikle, gurbette istismar ettiği inançlı vatandaşlarımızı kara para tuzağına çekerek, namuslu kazançlarını ve alın terlerini utanmadan gasp edenler de bunlardır.

ve sonra yüzleşmeye gelince “bana mı sordunuz” diyerek mağdurları kaderlerine terk edenler de yine bunlar ve bu kadrolardır.

Bugün bu aldatmalara ve bu sahtekârlıklara maruz kalmış yüzbinlerce vatandaşımızın âhı ve bedduaları bunların üzerindedir.

Bilinmelidir ki, Milliyetçi Hareketin iktidarında kötülük, yapanın yanında kâr kalmayacak, sorumlular hesap vermekten kurtulamayacaktır.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Bu ilkesiz ve ikiyüzlü siyasetin başındaki Başbakan, şimdi kalkmış fakirlik sömürüsü ile dünya malında gözü olmadığını söylemekte, millete hizmetten başka bir amacı olmadığını pişkinlikle dile getirmektedir.

Bu açıdan bakarsak, bir zavallı fâni olarak gündeme getirdiği, “iki metreküplük yer” istismarı, “musalla taşı” nakaratı, “nasıl bilirdiniz” diyalogu, üstadı olduğu takiyenin yeni bir örneği olarak görülmelidir.

“Fakir” istismarlarına, “biçare derviş” çağrışımlarına karşılık bilinmelidir ki; bu millet;

Hediye edildikten sonra iadeye mecbur kalınan binlerce dolarlık mücevherleri,

Yedi yıldızlı otellerde, onbinlerce dolara yapılan aile tatillerini,

Dün, eş-dost yardımı ile tahsil görülürken, bugün milyon dolarlara satın alınan gemileri,

Binlerce kişilik salonlarda, medyaya kapalı yapılan sünnet ve düğünlerin, çantalarla taşınan altınlarını, asla unutmayacaktır.

Bunca insanımızı bir lokmaya muhtaç ettiği ülkemizde, kendisine bu ahlâkı nasıl yakıştırdığını elbette soracaktır?

Bunun hangi vicdanlara sığdığını, hangi anlayışın bunu meşru ve mubah kıldığını mutlaka sorgulayacaktır.

Ve… Zamanı geldiğinde, sömürülen duygularının hesabını kapatmak üzere, sandık önüne bu konuyu tekrar hatırlayacaktır.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Bugün Türkiye’de, maneviyat üzerinden ucuz siyaset yapan, Türkiye’nin milli çıkarlarını, onurunu ve haysiyetini pazarlayan ve şahsi ihtirasları için Türk milletinin geleceğini ateşe atan, sakat ve çarpık bir zihniyetin işbaşında olduğu bir gerçektir.

AKP iktidarının, bu ideolojik ve ahlâkî tavır karmaşası, diğer alanlarda da kendini hissettirmektedir. Başbakan, yurt içinde bulamadığı meşruiyeti yabancıların desteğinde bulmaya çalışmaktadır.

İktidardaki icraatları, AKP'nin siyasi meşruiyet kazanma arayışında yöneldiği adresin Türkiye'nin dışında olduğunu göstermiştir.

AKP, iktidar yetkisini Türk milletinden almasına rağmen, meşruiyetinin dayanağını milli iradede bulamamanın sıkıntısını ve sancısını derinden yaşamaktadır.

Bu yüzden, iktidar mensuplarının, batı dünyasına karşı aşağılık kompleksine yakalandıklarına şahit olunmaktadır. Görülüyor ki, dünün “adil düzencileri”, 2002 yılında ayrılarak bugünün “batıl düzencileri” olmuşlardır.

Başbakan artık, ahlâk, hakkaniyet, adaletten çok uzak bir küreselleşmeyi savunabilmekte, küresel sermaye ve zihniyetinin bir gönüllü tanıtım ajansı gibi çalışmaktadır.

Başbakan’a göre, batılı değerler ve küresel odakların memnuniyeti ve rızası, hükümetin başarısında yeterli göstergedir. AKP için artık sanal mutluluklarının ve pembe tablolarını çıpası ve onay mercii yabancı güçler ve yurt dışındaki mihraklar olmuştur.

Türkiye Cumhuriyeti’nin başbakanı, ülkemizdeki küresel sermayenin akışını, rejimin emniyetine örnek gösterecek kadar, vahim bir yabancı hayranlığı içerisindedir.

Türkiye’de sınırsız arazi ve toprak satışını, dünya ile bütünleşme, dışa açılma ve liberalizm olarak algılayan bu zihniyeti fırsat bilen yabancılar ise kaynaklarımızı kapmak için sıraya girmişlerdir.

Başbakan, bu hazin durumu gelişen Türkiye’nin işareti olarak sunma çabasındadır. Başbakan’a göre huzur ve istikrar olmasa turist gelmeyecek, ekonomi iyiye gitmese yabancı sermaye talan için üşüşmeyecektir.

Değerler sisteminde, yabancıları tek referans olarak kullanan bu çarpık, ikiyüzlü ve teslim olmuş siyaset nihayetinde;

AKP’nin devlet anlayışını,

Dünyaya ve insanlığa bakış tarzını,

Milli haysiyet ve menfaat duruşunu,

Türk milletine olan güvensizliğini,

İnançlarımıza olan saygısını, gösteren en önemli işaretleridir.

AKP zihniyeti artık, varlığını ve meşruiyetini yabancılara hizmette, göstereceği sadakatte ve alacağı takdirde aramaktadır.

AKP, yabancı güçlerin ve düşüncelerin tam egemenliği altına girmiştir. Bundan sonraki aşamalarda, milliyetçilik başta olmak üzere Türkiye’nin direnme noktalarını da kırıp ülkemizi teslim etmeye hazırlanmaktadır.

Türkiye’de bulamadığı ilgi ve alkışı yurt dışında aramak için çıktığı gezi sayısına bakarak, başarı iddiasında bulunduğu uluslararası ilişkilerimizin, her alanda tam bir hezimetle sonuçlanmış olduğu bir gerçektir.

Tavizin “bir adım önde olma”,

Teslimiyetin “aktif dış politika”,

İlkesizliğin “zafer ve ilerleme”,

Peşkeş çekmenin “ülkeyi pazarlama”,

Küresel taşaronluğun “eşbaşkanlık”,

Boyun eğmenin “diyalog”,

İşbirlikçiliğin “dönüşme ve değişme”,

Diplomatik şantajın ”müzakere”,

Gayri milli zihniyetin “stratejik vizyon” olarak tanımlandığı bu kara dönemde AKP, sığındığı yalan ve umut tacirliği ile ömrünü tamamlamak üzeredir.

Ülke ülke gezerek, Birleşmiş Milletler memuru gibi her konuya bulaşan ve bunu küresel barış adına yaptığını belirten Başbakan, ülkemizi ilgilendiren sorunları bırakıp, BOP eşbaşkanı sıfatı ile medeniyetler ittifakı için uğraşmaktadır.

Bugün, iç ve dış güvenliğini hedef alan açık ve çok yakın tehlikelerle karşı karşıya kalan Türkiye’yi bu noktaya, Başbakan’ın sergilediği acz, teslimiyet, gaflet ve ikiyüzlülük getirmiştir.

Gücünü ve desteğini küresel sömürüden ve yabancıların alkışlarından alan Başbakan, tehlikeli bir kumar oynamış ve kaybetmiştir.

İnanmadığını söylemek, vaatlerinin arkasında durmamak ve söylediğini inkâr üzerine inşa edilen teslimiyetçi tarz-ı siyaset, AKP’nin gerçek hüviyeti haline dönüşmüştür.

AKP zihniyetinin gerçek durumu budur. Türk milleti, seçim öncesi verilen sözlerle iktidardaki icraatlara; yola çıkılırken savunulan ilkelerle bugünkü bozgun arasındaki derin uçuruma, acı bir şekilde şahit olmuştur.

AKP’nin gerçek yüzü ve kimliği artık açığa çıkmıştır. Kapkaç siyaseti anlayışının temsilcisi olan bu kadroların göz boyama, yanıltma, aldatma, yalan ve inkârdan ibaret olan siyasi sermayesi artık tükenmiştir.

İçi boş sloganlarla, sanal umut ve vaatlerle, hayali başarı hikâyeleriyle Türk Milletini yeniden kandırma imkânı artık kalmamıştır.

Milliyetçiler için, küreselleşmeyi kutsayan, batı başkentlerini saygın bulan, yabancı sermayedardan övünç duyan, buna karşılık milli değerlerden kaçan bu zihniyetin kabul edilmesi asla mümkün değildir.

İnancımız odur ki, yüksek irfan ve erdem sahibi olan aziz milletimiz, yaklaşan genel seçimde;

Meselelere başka başkentlerden değil, Ankara’dan bakan milliyetçileri seçecek,

İkiyüzlülüğü, istismarı, aşağılanmayı reddederek, yükselişi, ilkeli tutumu, milli onur ve ahlakı mutlaka tercih edecektir.

Bu vatanı karşılıksız seven Türkiye Sevdalılarının önünü mutlaka açacaktır. Bütün inancımız ve gayretimiz bu yöndedir.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Zenginleşme ve gelişme iddialarının, sanal mutluluk oyunlarının, AKP’nin siyasi hesaplarını saklamak için kullandığı vitrin süsleri olduğu giderek daha iyi anlaşılmaktadır.

Türk toplumunun milli duygu ve tepkilerinin köreltilmesini amaçlayan AKP zihniyeti, tepkisizlik ortamında Türkiye’de tehlikeli bir siyaset modelinin adım adım yerleştirilmesine çalışmaktadır.

Bütün bu gerçekler ve tehlikeler karşısında, iktidarın şemsiyesi altına sığınarak teslim olan sermaye çevrelerinin ve ipotekli basının sergiledikleri tutum ibret vericidir.

Ancak, hiçbir Türk milliyetçisinin, Türkiye gerçeği ortadayken, tahribat bu kadar açıkken, ülkesini ve milletini medyanın sunduğu gibi algılama lüksü ve bu konuda bir mazereti olamaz. Olmamalıdır.

Türkiye’nin son dört buçuk yılı, bedeli toplumumuzun her kesimi için çok ağır olan AKP iktidarının tahribatı altında geçmiştir.

AKP iktidarında;

Yolsuzluğa, işsizliğe ve açlığa mahkûm edilen Türk milletinin gelecek ümidi kararmıştır.

Devlete ve adalete olan güven duygusu zayıflamış, siyaset kurumu itibar kaybetmiştir.

Toplumsal huzursuzluk ve çatışma alanları genişlemiş, her sahada çok tehlikeli bir kutuplaşma ve cepheleşme sürecine girilmiştir.

Ahlakı koruyan değerler sistemi çöküntüye uğramış, kanunsuzluk, yolsuzluk ve şiddet artarak, Türkiye suç ve suçlular ülkesi haline gelmiştir.

Türk ekonomisi, sürekli sıcak para girişine mecbur hale getirilerek, borç, taviz, teslimiyet ve talan döngüsüne mahkûm edilmiştir.

Türkiye’nin milli kaynakları; ya yok pahasına satılmış, ya AKP’nin yandaşlarına peşkeş çekilerek israf edilmiştir.

İşçi, memur ve emekliler yaşam ve ahlak mücadelesi vermeye başlamışlardır.

Esnaf ve sanatkâr perişan, tarım sektörü çökmüş, çiftçi varını- yoğunu kaybetmiştir.

"Türkiye'yi pazarlıyorum" anlayışı ile milli sanayimiz ve sermayemiz tükenme noktasına getirilmiştir.

Korunma ve adil rekabet isteyen işverenler "beceriksiz" olmakla suçlanmış, yabancıların önüne yem olarak atılmışlardır.

Türkiye’de etnik ayrışma ve bölünme dinamikleri harekete geçmiş, iktidar zihniyetinden ümit ve destek bulmuştur.

Türkiye’nin milli kimliği, bizzat Başbakan tarafından tartışmaya açılmıştır.

Ülkemizin bölünmesinin, demokratikleşme adına serbestçe savunulduğu şer ortaklıkları oluşturulmuştur.

Türkiye, milli birliği, toprak bütünlüğü ve devlet yapısı, içerde ve dışarıda sorgulanan, sorunlu bir ülke konumuna getirilmiştir.

Türkiye’nin güvenliği açık tehdit ve tehlikelerle karşı karşıya bırakılmış, zaafa uğrayan terörle mücadele karşısında bölücülük cesaret ve moral ve mevzi kazanmıştır.

Türkiye, dış politikada her cephede zemin ve itibar kaybetmiş, hayati milli çıkarları ucuz pazarlıkların konusu haline getirilmiştir.

AKP iktidarının beşinci yılını yaşayan iktidarının en iyimser özeti ve hali maalesef bundan ibarettir. Karşımızdaki gerçek Türkiye tablosu böyledir. Bu tablonun mağduru büyük Türk milletidir.

Unutmayınız ki, bugün merkezinde ülkemizin yer aldığı, stratejik çıkar hesaplarının yapıldığı, dünyanın yeniden şekillendirildiği bir dönem yaşanmaktadır.

Ancak, Bu ağır şartlar altında, Türk milliyetçiliğinin tek başına iktidarındaki bir Türkiye, istikametini belirleyecek; dünyanın dengelerini barış ve hakkaniyet yönünde değiştirme gücünü ve cesaretini kendisinde bulabilecektir.

Bu mücadeleyi de, Allah’ın izniyle, yabancı sevdalıları değil, Türkiye sevdalıları kazanacaktır.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Cumhuriyetimize şekil ve ruh kazandıran Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin kuruluşunun 87. yıl dönümünü heyecanla kutluyoruz.

Ancak, son günlerde Cumhurbaşkanlığı seçiminden kaynaklanan, tartışmalar dikkat çekici bir hal almış olduğu görülmektedir. Bu açıdan meclis, milli irade, milli hâkimiyet gibi kavramlar üzerine olan görüşlerimi bu vesile ile aktarmak istiyorum.

Demokrasiyi yalnızca oy verme işlemi, millet iradesini sandalye sayısı zanneden bir zihniyet, Cumhurbaşkanlığı makamını seçilmiş kral gibi görme eğilimini, kamuoyunun önünde bir süredir yansıtmaktadır.

“Ben meclisim, istediğimi yaparım” anlayışının, geçtiğimiz yıllarda “istersem Anayasa Mahkemesini de kapatırım” tehdidi, özürlü demokrasi algısının açık bir işareti olmuştur.

Bize göre milli hâkimiyet, büyük Türk Milletinin; kültürünün, inançlarının, mutluluğunun, değerlerinin ve ülkülerinin şekillendiği bir sosyo-kültürel izdüşümün iradesini temsil eden, kucaklayıcı ve kapsayıcı bir kavram olmalıdır.

Aksi halde, yalnızca seçildiği için ve halka rağmen siyaset izleyenlerin, milli temsil sorumluluğunu taşıyamayanların, ülkemizi telafisi zor maceralara yöneltebilecekleri gerçeği, parlamento tarihimizde sabittir.

Bu açıdan seçilenlere düşen görev, şahıslara, zümrelere, sınıflara hizmet ve dayanmayı değil; tümünü dikkate alacak şekilde, milletin mutluluğu ve devletin bekasını koruyacak bir siyaseti izlemek olmalıdır. Milletinin yarısıyla barışık, diğer yarısıyla kavgalı bir yönetimin başarılı olması mümkün görülmemektedir.

Parlamenter yapı ve seçim kavramları çağımızın öylesine sihirli ve etkileyici kavramları olmuştur ki, halktan kopmuş demokratik olmayan ülkelerde bile parlamentoların varlığı ve sözde seçilmiş kişilerin halk adına halkı yönettiği bilinmektedir. Bu nedenle meclisin kurumsal yapısı tek başına yeterli bir anlam ifade etmeyecektir.

Bu açıdan, Türkiye Büyük Millet Meclisine anlam kazandıran, milletin ve değerlerinin tam olarak temsili; halkın tüm beklentilerine ve hassasiyetine kulak veren milli bir demokrasi anlayışıdır.

Bu itibarla TBMM üyelerine düşen milli görev, Türk milletinin ve devletinin varlığını yükseltmek, milletin duygu ve düşüncelerinin yankı bulacağı milli hassasiyetin, parlamentoda şekillenmesini sağlamak olmalıdır.

Bu açıdan, şimdi şahit olunduğu gibi, tek başına iktidara ulaşılmış olunsa bile,

Siyaseti şahsi çıkar ve ikbal aracı olarak görmek,

İlkesiz kadrolarla sözde iktidar olmak,

Etikten ve fikirden yoksun bir yönetim anlayışını dayatmak,

Gerilim politikasıyla devlet ve toplum hayatımızı çatıştırmak,

Toplum ile yönetenlerin arasını açmak,

Devlet kurumlarıyla kısır çekişme içine girmek,

Muhalefeti yok saymak, milli egemenlik ve milli irade demek değildir.

Bir partinin aldığı oy, sadece seçmenlerinin sayısal desteğidir. İradenin tam ve milli olması için, milleti ve tüm tercihlerini kapsaması ve dikkate alınması gerekmektedir.

Bu nedenle, hükümetler için üzerinde önemle durulması gereken husus, toplumsal mutabakatın aranması, hassasiyetlere saygı gösterilerek, halkın sesine kulak verilmesidir.

Cumhurbaşkanlığı tartışmalarının başladığı ilk günden beri ısrarla ve önemle vurguladığımız temel yaklaşımımız da bu yönde olmuştur.

Bugün geldiğimiz noktada AKP’nin, “milletin iradesi tecelli edecek” diyerek başladığı süreçte Cumhurbaşkanlığı seçimini tek kişinin tercihine bırakan bir yol izleyeceği ortaya çıkmıştır.

Bu aşamada, milletin milletvekillerine, milletvekillerinin de tek seçici ve karar verici olarak Başbakan’a vekalet bıraktığı bir paradoks ile karşı karşıya gelinmiştir. Başbakan ya kendisini seçecektir, ya da kendi istediği birini.

Ortada hiçbir adayın olmadığı ve hiç kimsenin aday olmaya cesaret edemediği bu kilitlenmiş ortamda anlaşılmaktadır ki, 11. Cumhurbaşkanını millet iradesi seçmeyecek, partisince yetki verilmiş olan Başbakan atama yapacaktır.

“Aday oluyor, olmuyor” kehanetleri altında, korku ve ihtirasları arasında derin tereddütler yaşadığı anlaşılan Başbakan’ın, istekli göründüğü bu makamdan vazgeçmesi halinde, beklentisi, noter gibi çalışmaya hazır bir adayın Çankaya’ya çıkarılmasıdır.

Milletin bir kısmının desteği, diğer kısmının ihmal veya engeli ile hükümeti veya Cumhurbaşkanlığını sağlıklı bir şekilde yürütmenin mümkün olamayacağı ortadadır.

Bu nedenle hükümetin, yalnızca meclisteki çoğunluğunu değil, tamamını ve milletin farklı kesimleri ile uzlaşmayı da dikkate alması, hem demokrasinin geleceği hem de demokrasi ahlakı açısından da bir zorunluluktur.

Aziz Dava Arkadaşlarım,

Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarının Büyük Millet Meclisini kurarken hedefleri, düşmandan arındırılmış bağımsız bir ülke, hür ve eğitilmiş bir millet ve öz kaynaklara dayanan bir milli ekonomi idi. Bu öncelikli hassasiyetler ne yazıktır ki 87 yıl sonra yine karşımızdadır.

Bu açıdan, her geçen gün yeni tehditlerin yöneldiği ülkemizde, milli bir duruşun ve dünyayı Türkçe okuyuşun rehberi ilk mecliste ve onu oluşturan yüksek milliyetçilik duygularında aranmalıdır.

Ağır tarihi sorunların cereyan ettiği o dönemlerde, nasıl ki çözümün ilk kaynağı Meclis olmuşsa, bugün için de her türlü bunalım ve darboğazdan çıkışın, uyanışın ve yükselişin yegâne kaynağı orası olmalıdır. Ve mutlaka da olacaktır.

Demokrasi dışı arayışlar ve çağrılar milletimizden cevap ve cevaz bulamayacaktır. Milliyetçiler sandıktan çıkacak muhteşem bir sonuçla, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde aziz milletimizle kucaklaşacaklardır.

Bu vesile ile 87 yıl önce Büyük Millet Meçlisini emanet eden Atatürk’ü, dâvâ arkadaşlarını, aziz şehitlerimizi ve gazilerimizi minnet ve rahmetle anıyor, bayramın aziz milletimize ve çocuklarımıza kutlu olmasını diliyorum.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Ağır buhran ve bunalımlarla boğuşan milletimizin yegâne güvencesi Türk milletçileri ve onların kalesi olan Milliyetçi Harekettir.

Milliyetçiliğin yegâne siyasi temsilcisi olan Milliyetçi Hareket Partisi’nin tek başına iktidarı artık görünmüştür.

Türkiye’nin içine hapsedildiği cendereyi kıracak yegâne siyasi güç, Türkiye’nin milli çıkarlarının bekçisi ve milli birliğinin, dirliğinin ve kardeşliğinin sigortası olan Milliyetçi Hareket Partisidir.

Talip olduğumuz misyon, Türkiye ve Türk milleti merkezli yeni bir aydınlatma hareketi başlatmak ve milli şuuru ayağa kaldırarak Türkiye’nin geleceğine sahip çıkmaktır.

Milli vicdanın sesi olarak bugüne kadar aziz milletimizi aydınlatmak için amansız bir mücadele veren Milliyetçi Hareket, bu yöndeki çabalarını son güne, son saate kadar sürdürecektir.

Milliyetçi Hareket, meşru ve demokratik yollardan ve sadece büyük Türk Milletine güvenerek bu hedefe mutlaka ulaşacaktır. Hiç kimseye diyet borcu olmadan iktidara gelecektir.

Bu açıdan genel seçimler, partimizin ulaşacağı tek başına iktidar ile Türkiye’nin kurtuluşuna vesile olurken, teslimiyetçi zihniyetten hesap sorma gününün başlangıcı anlamına gelecektir. Milliyetçi Hareket, bu şerefli göreve taliptir; kadroları ve projeleriyle buna hazırdır.

Bu toplantıda kucaklaşan ülküdaşlarımdan ve Türkiye’nin her bölgesinden, bu kutlu işaretleri alıyorum ve bu inanca şahit oluyorum.

Bunun için, başı dik, alnı açık, gönlü yüce, yüreği vatanı ve milleti için çarpan; inancının, ülküsünün tavizsiz takipçileri olan ülküdaşlarımı daha fazla çalışma, daha fazla gayret ve fedakârlık beklemektedir.

Türk siyasi tarihinin en kritik seçimine gidilirken Milliyetçi Hareket mensuplarını bekleyen en önemli görev, Türk milletinin doğruları görmesini önlemek için çekilen kara perdeleri yırtarak, gerçeklerin penceresini açmaktır.

Siz değerli arkadaşlarımdan istediğim; yılmadan, usanmadan gezerek doğruları anlatmaya devam etmenizdir.

Milliyetçi Hareket, Cenab-ı Allah’ın yardımı ve Türkiye’nin milliyetçi özünü ve ruhunu temsil eden gerçek vatanseverlerin oylarıyla tek başına iktidara ulaşacaktır. Gelişmeler de o yöndedir.

Hiç kimse unutmasın ki; perde henüz kapanmamış, tarih hükmünü henüz vermemiş ve Türk Milliyetçileri henüz son sözlerini söylememiştir.

İnadına ve ısrarla konuşacaksınız, büyüyeceksiniz ve milletimizin kurtuluş ve yükseliş ruhu olacaksınız.

Yapılan yanlışların, kusurların, ihanetlerin ve ikiyüzlülüklerin hesabını tek tek soracaksınız.

Bu vesile ile toplantıyı tertip eden Konya il teşkilatına ve emeği geçenlere teşekkür ediyorum.

Türk milletinin milli varlığına ve milli kimliğine sahip çıkacak dava arkadaşlarıma çalışmalarında üstün başarılar diliyorum.

Hepinize en içten selam ve saygılarımı sunuyorum.

Yolunuz açık, Cenab-ı Allah yardımcımız olsun.

Son olarak iktidar inancımızı bir kez daha tekrarlayalım.

60. Hükümet Milliyetçi Hareket.

Ne mutlu Türküm diyene.

Dr. Devlet Bahçeli
Milliyetçi Hareket Partisi
Genel Başkanı

Genel Başkanımız Sayın Dr. Devlet Bahçeli'nin
6. Bölge İstişare Toplantısında Yapmış Olduğu Konuşma

15 Nisan 2007-Kayseri

Değerli dava arkadaşlarım,

Basınımızın değerli temsilcileri,

2006 yılının Kasım ayı içinde gerçekleştirmiş olduğumuz 8.Olağan Büyük Kongremizde başlattığımız seçim seferberliği, tek başına iktidar hedefimiz doğrultusunda büyük bir şevk ve heyecanla devam etmektedir.

Şubat ayı itibariyle İzmir’de birincisini yaparak başladığımız istişare toplantılarımızın altıncısını Kayseri ilimizin ev sahipliğinde gerçekleştirmekten duyduğum memnuniyeti belirtmek istiyorum.

Genel Seçim gününe doğru sağlam ve emin adımlarla ilerlediğimiz bu süreçte, milliyetçilik heyecanı ile toplantımıza Kırşehir, Nevşehir, Yozgat, Sivas, Tokat, Amasya illerinden katılan bütün dava arkadaşlarıma saygı ve sevgilerimi sunuyorum.

Lider ülke Türkiye ülküsü ile yola çıkan Türk milliyetçilerinin gösterecekleri, yüksek fedakârlık ve çalışma ile aziz milletimizin kötü giden talihini değiştireceklerine ve yeni bir başlangıca damgalarını vuracaklarına yürekten inanıyorum.

Toplantımızda bulunan değerli basın mensuplarına görevlerinde başarılar diliyorum.

Hepinizi en içten duygularımla selamlıyorum. Hoş geldiniz.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Ülkemiz bugün, iktidardaki AKP zihniyetinin adım adım sürüklediği ortamda, yüksek risk ve tehlikelerle karşı karşıyadır.

Türkiye”nin siyasi, ekonomik, sosyal bir buhrandan geçtiği bu dönemde, kurgulanan senaryolar ve sürdürülen tahrikler ile saldırıların tırmanışa geçtiği gözlenmektedir.

AKP iktidarının dört buçuk yılı, inançsız ve aciz kadroların yalan, yakınma, göz boyama ve yanıltmadan başka siyasi sermayesinin ve projesinin bulunmadığını ortaya koymuştur.

Çizilmeye çalışılan sahte Türkiye tablosunun merkezinde, sanal bir siyasi istikrar ve ekonomik güven aldatması, hükümet ve çıkarcı yandaşları tarafından tekrarlanıp durmaktadır.

Bu sözde umut tablosunun korosunu, borç ve taviz kıskacına düşmüş bazı medya patronları, küresel firmaların acenteliğine razı olan bazı işadamları, geleceğini AKP’ye bağlamış küresel simsarlar oluşturmaktadır.

İş başına geldiği 2002 yılından bu yana taviz, teslimiyet, talan ve tutarsızlıklarla dolu AKP iktidarı ile geçen yıllar milletimiz için kayıp ve kara yıllar olarak hatırlanacaktır.

“Hepimiz aynı rüyayı görelim” diyen Başbakan’ın, kontrolden çıkmış Türkiye’si, kendi ifadesindeki gibi derin bir uyku halinde kâbuslar ile yüz yüzedir.

Türkiye yalnızca son haftalar içinde,

Kiliselerin onarılarak, Ermenilere jest ve sürprizlerin yapıldığı,

Bölücü partilerin, hıyanet ittifakı için çağrılarda bulunduğu,

Kıbrıslı sözde Türklerce, Mehmetçiğin istilacı olarak itham edildiği,

ABD makamlarının yeni çuval tehditlerinde bulunduğu,

Gizli devlet belgelerinin, yurtdışından dergilere servis yapıldığı,

Ve, bir hafta içinde birbirinden değerli ve kahraman on vatan evlâdımızın şahadetle kucaklaştığı, bir kaos ve kargaşa ortamı ile karşı karşıyadır.

Karşımızdaki gerçek AKP Türkiye’sinin tablosu maalesef budur. Ve bu esef verici tablo Başbakanın eseridir. Bu vahim durum ilk seçimde sona erecek ve bu ilkesiz, gafil ve teslimiyetçi iktidar tarihe gömülecektir.

Bu tablonun sahipleri de bağımsız Türk adaletine hesaplarını tek tek vereceklerdir.

Buradan ilan ediyorum: Hesap sorma gününün de başlangıcı Milliyetçi Hareketin tek başına iktidarının müjdelendiği gün olacaktır.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Hepimizin bildiği gibi, yaklaşık iki yıldır siyaset gündemini meşgul eden Cumhurbaşkanlığı seçimi için artık sona gelinmiş bulunulmaktadır.

Bu süre içinde, adaylığı üzerindeki tartışmalardan Başbakan ve AKP zihniyeti;

Milletimizin kardeşlik bağını zedeleyen gerginlikleri artırarak,

Devletin kurumları ile yapay ve sistematik olarak çatışarak,

Yandaş ve karşıt iki cephe oluşturarak,

Sanal bir mağduriyet ortamında mazlum rolü oynayarak,

Başörtüsünü kullanıp, inanç istismarından medet umarak, sözde stratejilerini oluşturmuş ve bu en yüksek makamı, basit hesap ve ihtirasları için yıpratmaktan kaçınmamıştır.

Aslında, bu siyaset ekolünün yakın tarihi incelendiğinde, sürdürülen yöntem ve stratejinin, bu zihniyetin yabancısı olmadığı zaten anlaşılacaktır.

Geride kalan yıllar içinde, bu siyaset temsilcilerinin, devletin temel kurumları ve değerleri ile çatışarak sürekli mağduriyet ortamından beslenmiş oldukları ve milletimizin merhamet ve duygularını ve inançlarını istismar ettikleri bilinmektedir.

Bu oyunları iyi okuyamayan, kronik çatışma aktörleri de Cumhuriyet değerlerini sözde savunma adına yarattıkları gerilim ve demokrasi dışı baskı yöntemleri ile geçmişte bu zihniyete zemin hazırlamışlardır.

Bugünkü belirtiler, vuruşarak çekilme, mahpushane sömürüsü, beraber yürüme edebiyatı, “işte cumhur, işte başkanı” sloganlarına dönüştürülerek yeni bir siyasi kumpanyanın başlamış olduğunu göstermektedir.

Çankaya seçimlerinin ardından bu organizatörlerin biz ve onlar cepheleşmesini kullanacağı ve genel seçimlere kutuplaşmış ve gerginliklerle yüklü bir Türkiye profili ile girileceği artık ortaya çıkmıştır.

Bu kutuplardan birine, parlamentoda bulunmayı yeterli gören, sınırlı seçmen desteğine sahip kronik muhalefet anlayışı taliptir. Bu nedenle kendi çizgisindeki hassas sorunları siyasette tutunmak kaygısıyla tırmandırma yolunu seçmiştir.

Diğer kutbun talibi ise sözde tahrik, tertip ve baskıları kendine karşı mağduriyet komplosuna çevirmeye çalışan AKP’dir.

AKP, her kurum ve kuruluşla çatışmayı tercih ederek, önlerinin kesildiği iddiası ile mağdur ve mazlum görünme taktiğinin peşindedir. Cumhurbaşkanlığı seçimini de bu oyunun bir parçası olarak görmek gerekmektedir.

Başından beri ortak akıl, sağduyuyu ve basiret yoluyla ve mutlaka bir milli mutabakatla seçilmesi gereken Cumhurbaşkanlığı için, bu yolun AKP tarafından kapatılmış olduğu bugün artık bilinmektedir.

İktidar zihniyetinin Ortadoğu tipi Baasçı yönetim anlayışının “bizden olsun” inadı ve “ele geçirme” saplantısı maalesef ülkemizi gerilimlerle dolu hassas bir noktaya getirmiş bulunmaktadır.

Yalnızca bir işgal gücünde olabilecek hınç ve örneklerine ancak tarihte rastlanan bir intikam felsefesi ile Türkiye’yi ve Türk milletini hasım gören iktidar zihniyetinin, saklı duran millet ve devletle hesaplaşma dürtüsü galebe çalmış görünmektedir.

Ancak gelinen bu tıkanma noktasında, tek sorumlu AKP değildir. Bu süreci kaşıyarak, kutuplaşmadan nemalanmak isteyen, milletin değer ve inançlarından habersiz siyasal hareketler ve bazı kurumlar da sorumluluk sahibidir.

Tahterevalli siyasetinin zayıf oyuncusu olmayı yeterli gören bu gruplar, sloganlarla hareket ederek, zorlama ve hukuk dışı yöntemler önererek AKP’nin gerginlik stratejisine adım adım hizmet etmişlerdir.

Bu aymaz girişimleri ile demokrasi dışı çağrışımları lehine kullanan AKP’ye, derinleşen meşruiyet açığını kapatmak için eline malzeme ve bahane vermişlerdir.

Geldiğimiz bu aşamada, AKP’nin giderek rasyonel düşünceden uzaklaştığı, kendisinde güç vehmederek tehlikeli bir kumar oynamaya karar verdiği anlaşılmaktadır.

Saklı tuttuğu siyasi hesaplaşma ve rejime yönelik ihtirasları AKP’yi makulden uzaklaştırarak bu secimi bir siyasi düelloya, bir Rus ruletine dönüştürmüş bulunmaktadır.

Gelişmelerden anlaşıldığı kadarıyla Başbakan ve ekibi, konuyu bir inat ve ikbal fırsatı bilerek, siyasi hesaplarından vazgeçme erdem ve basiretini gösteremeyecektir.

Değerli Dava Arkadaşlarım,

Bugün karşımıza çıkan sorunun kaynağı, meclis aritmetiğini oluşturan seçim sisteminin bir neticesidir.

Bu durum, istikrar adına, azınlığın tahakkümüne neden olan ve demokrasi ile de bağdaşmayan meşruiyet ve temsil eksikliğini doğurmuştur.

Siyasal ortamın ve seçim sisteminin yarattığı tek başına AKP iktidarı seçmenin yalnızca dörtte birinin desteğini temsil edilmektedir. Sorun da buradadır.

Cumhurbaşkanlığı seçimi ile ortaya çıkan bu tıkanma noktasını dört ay önceden gören partimiz, milletin temsilini yansıtacak bir Erken Seçimin yapılmasını bu nedenle ve ısrarla istemiştir.

Bu teklif Mecliste bulunan partiler tarafından desteklenmeyince, süreç bugün karşımıza çıkan vahim ve gerilimlerle yüklü aşamaya kadar gelmiştir.

Cumhurbaşkanlığı seçimi konusunda bir kez daha tekrar edelim ki,

Cepheleşme ve kutuplaşmadan kendisine ikbal arayan;

Toplumsal kardeşliğimizi bozmaya çalışan,

Cumhuriyetimizin değerleri ile hesaplaşmaya çalışan,

Hakkında çok ciddi iddialar ve dosyalar bulunan,

Türklük değerlerine karşı inkâr ve aşağılama kampanyasına öncülük eden,

Ve en vahimi, başkomutan olacağı Türk ordusunun mensuplarını yan gelip yatmakla suçlayan,

Aziz şehitlerini “kelle” olarak tanımlayan ve canileri “sayın” diyerek kutsayan bir zihniyet sahibinin, Türk milletinin değer ve birliğini temsil etmeyeceği bellidir.

Bu şahsın Cumhurbaşkanlığına seçilmesi, hakkındaki bu iddiaları ortadan kaldırmayacak ve gerçekleri değiştirmeyecektir.

Milliyetçi Hareket Partisi açısından bu zihniyet ve yandaşlarının yalnızca aritmetik bir desteği yeterli bularak, uzlaşma olmadan Cumhurbaşkanlığına seçilmesi, bu makamı siyaseten işgal etmeleri anlamına gelecektir.

Bu nedenle bilinmelidir ki, Türk milletinin sandık başında tecelli edecek iradesiyle gerekli şartlar oluştuğunda, Milliyetçi Hareket Partisinin iktidarında bu zattan hesap sorulacaktır.

Milliyetçi Hareket namuslu, ilkeli ve temiz bir siyaset ve yönetim anlayışını, devlet ve toplum hayatımızda hakim kılmaya kararlıdır. Cumhurbaşkanlığı makamına sığınarak hiç kimsenin vereceği hesaptan kurtulmasına izin verilmeyecektir.

Temennimiz, sağduyunun hâkim olması, mutabakatla bir adayın belirlenerek bu sorunun mahkemede sonuçlanmamasıdır.

Partimizin bu konudaki mücadelede tek seçeneği demokratik gelenek içindedir ve hesaplaşma yeri seçim sandığı sonucu oluşacak Türkiye Büyük Millet Meclisi tablosudur.

Buradan kesin bir ifade ile söylüyorum: Başka çözüm yolları Milliyetçi Harekete kapalıdır. Çözüm demokrasi içinde ve öncelikle sandıktadır.

Hal böyle iken, bir süredir, bazı güçlerin vatana sahip çıkma adına demokratik oluşumları kullanarak, ancak demokrasi dışı müdahale çağrıları yaptıkları görülmektedir.

Bilinmelidir ki, Türk demokrasisi bu günlere kendiliğinden ve kolayca gelmemiştir. Noksanları, yanlışları, kusurları olsa bile 60 yılda elde edilen demokratik kazanımın ve demokrasi geleneğinin durdurulması, sekteye uğratılması asla çare olarak görülmemelidir.

Geçmişteki demokrasi dışı müdahalelerin Türkiye’mizin önünü açmadığı, sorunları çözmediği hatta açmazlara sürüklediği hepimizin bildiği ve yaşadığı bir gerçektir.

Bilinmelidir ki en büyük güç ve kudret, aziz milletimizin kendi geleceğini belirleme ve yönetme, azim, inanç ve iradesidir. Bunu yok sayan, buna inanmayan veya küçümseyenlerin sonu hüsran olacaktır.

Kalıcı, köklü, temiz, ölçülü, demokratik bir tepkinin nihai yeri seçim sandığıdır. Bunun dışındaki arayışlar AKP’nin kutuplaşma emellerine hizmet etmekten başka bir sonuç doğurmayacaktır.

Son günlerde hükümete ve başbakan’a yönelik eleştirilerin, demokratik tepkilerin ötesinde bir mecraya kayması ihtimali ve durdurulamaması kaygısı artmaktadır.

Başbakanın sinsi tahriklerle bu tepkileri tetikleyici beyanatlar vermesi, gerginlikleri körüklemekte, çatışma ortamına davetiye çıkarmaktadır.

BOZKURT DESTANI

2007-04-18T03:41:00.000-07:00

BOZKURT DESTANI

Destan Hakkında bilgi:Bilinen en önemli iki Göktürk Destanından birisidir. Bir bakıma, M.S. altıncı yüzyıldan sekizinci yüzyıl ortalarına kadar egemen olmuş bu Türk Devletinin Göktürklerin soy kütüğü ve var olma hikâyesidir. Ayrıca, Türk ırkının yeni bir dal hâlinde dirilişi de diyebileceğimiz Bozkurt Destanı, Bilge Kağan'ın Orhun Âbidelerindeki ünlü vasiyetinin ilk cümlesi olan: "Ben Tanrıya benzer, Tanrıdan olmuş Türk Bilge Kağan, Tanrı irade ettiği için, kağanlık tahtına oturdum" cümlesi ile birlikte düşünülecek olursa soyun ve ırkın nasıl bir şekilde ilahileştirilmek istenildiğini de anlatmaktadırlar. Destan Çin kaynaklarında kayıtlıdır. Değişik söyleyişler durumunda ise de, çizgileri aynı fakat isimler üzerinde, anlatıştan doğma veya Çinlilerce yazılırken isimlerin Çince söylenmesinden meydana gelme değişikler yüzünden ayrı görünen belli üç söylenti şeklinde yazılmıştır.

Birinci söyleyiş:

Hun Ülkesinin kuzeyinde So adı verilen bir ülke vardı. Burada, Hunlarla aynı soydan olan Göktürkler otururdu. Bir gün Göktürkler So Ülkesinden ayrıldılar. Bu sırada başlarında Kağan Pu adlı bir yiğit vardı. Kağan Pu'nun on altı kardeşi bulunuyordu. On altı kardeşten birinin annesi bir kurttu.

Annesi Göktürklerce en kutsal yaratıklardan biri olarak bilinen ve böyle kabul edilen bir kurt olduğu için delikanlı, rüzgârlara ve yağmura söz geçirir, bu iki kuvveti buyruğu altında tutardı.

Bununla beraber, So Ülkesindeki yurtlarından ayrılan Göktürkler düşmanlarının baskınına uğradılar.

Bu baskında düşmanlar bütün Göktürkler'i yok ettikleri gibi on altı kardeşten sadece birisi kurtulabildi. Kurtulan delikanlı annesi kurt olan idi.

Bu delikanlının da, birisi yaz diğeri de kış ilâhının kızı olan iki karısı vardı. Baskından sonra her ikisinden ikişer oğlu oldu. Zamanla kalabalıklaşıp çoğalan halk, çocuklardan en büyüğünü kendilerine Hakan seçtiler; o zamanki adı Göktürk dilinde değildi. Hakan seçilir seçilmez Göktürkçe olmayan bu adını bıraktı ve Türk adını aldı.

Ondan sonra Türk on kadınla evlendi, bir çok çocukları oldu. içlerinden Asena adını taşıyan biri hakanlık tahtına geçince boyun adı da Aşine oldu.

İkinci söyleyiş:

Hunların bir boyu olan ve adına Aşine denilen Türk boyu Hazar Denizinin batı taraflarında yerleşmişti. Türklerin ilk atası olarak biliniyordu. Rahat ve huzur içinde otururlarken bir gün ansızın düşmanların baskınına uğradılar. Baskının sonunda kimse sağ kalmadı.

Her nasılsa küçücük bir çocuk bu baskından sağ kalmış bir köşeye sığınmıştı. Düşmanlar onu da gördüler. Fakat, cılız ve küçük bir çocuk olduğu için kimse ondan korkmadı ve ona aldırmadı. Hattâ içlerinden acıyanlar bile çıktı. Ama düşman yine de her ihtimali düşünüp, çocuğu öldürmektense kolunu bacağını kesip orada öylece bırakmayı uygun gördü; düşündükleri gibi yaptılar.

Kolunu bacağını kesip, yan ölü hâle getirdikleri çocuğu alıp bataklıkta bir sazlığa attılar; bırakıp gittiler.

O sırada, nereden çıktığı bilinmeyen bir dişi Bozkurt göründü, geldi, çocuğu emzirdi. Yaralarını yalayıp iyi etti. O günden sonra da, avlanıp getirdiği yiyeceklerle çocuğu besleyip büyüttü, gücünü kuvvetini arttırdı.

Zamanla Bozkurd'un beslediği çocuk gürbüzleşti.

Günlerden sonra bir gün, baskın yapıp Asine soyunu yok eden düşman başbuğu, kolunu bacağını keserek sazlığa attıkları çocuğun yaşadığını öğrendi. Adamlar gönderip durumu öğrenmek, sağ kaldı ise öldürtmek istedi.

Düşman başbuğunun gönderdiği asker geldiğinde, kolu bacağı kesik gencin yanında bir dişi Bozkurt gördü. Dişi Bozkurt tehlikeyi sezmişti, dişleriyle gerici yakaladığı gibi denizin öte yanına geçirdi; orada da durmayıp Altay Dağlarına doğru götürdü. Orada, her tarafı yüksek dağlarla çevrili bir yaylada bir mağaraya yerleştirdi, onunla evlendi; on oğlan doğurdu!

Mağaranın bulunduğu yayla yeşillikti; serin gür suları, meyve ağaçlan, av hayvanları vardı. Oğlanlar orada büyüdüler, orada evlendiler. Her birinden bir boy türedi. Bunlardan birinin adı da Asine boyu idi.

Asine, kardeşlerinin içinde en akıllı, en gözü pek, en yiğit olanı idi. Bu yüzden Türk Hakanı o oldu.

Soyunu unutmadı. çadırının önüne her zaman, tepesinde bir kurt başı bulunan bir tuğ dikti.

Aradan çok yıllar geçti. Aşine boyuna Asençe adlı bir başka yiğit hakan oldu. Bunun zamanında ise Aşine boyu, bulundukları yerden çıkıp daha güzel yurtlara yerleştiler.

Üçüncü söyleyiş:

Bir not halindedir. Çin devlet adamlarından Cjan-Ken'in, Milattan önce 119 yılında, Çine göre batı ülkelerinde yaptığı gezi sonunda gördüklerini ve duydukların yazıp o zamanki Çin împaratoruna sunduğu notlan arasında kayıtlıdır. Notu, Abdülkadir înan'ın, Türk Dili Araştırmalan Yıllığı (1954) ndaki Türk Destanlanna Genel bir bakış adlı yazısından olduğu gibi alıyoruz:

"Hun Ülkesinde bulunduğum zaman duydum ki Usun Hanı, Gunmo unvanını taşıyor. Gunmo'nun babası, Hunlann batısındaki bir ülkeye sahipti. Gunmo'nun babası bir savaşta Hunlar tarafından öldürüldü. Yeni doğmuş olan Gun-mo'yu kırlara attılar. Kuşlar çocuğu sineklerden koruyor; bir dişi kurt sütüyle besliyordu. Hun Hakanı buna şaştı. Bu çocuğu saydı. Onu kendi terbiyesine aldı, büyüttü. Babasının ülkesini ona geri verdi."

ANA SAYFA

BOZKURT ATATÜRK

2007-04-17T14:45:00.000-07:00

Maarif Vekaleti M. Kemal'in direktifiyle Türkiye Cumhuriyeti'nin devlet armasını seçmek için 1925'te bir yarışma açmıştı. Yarışmayı Namık İsmail'in Bozkurt figurlu eseri kazanmıştı. Ancak eser Bozkurt'un görkemini yansıtmadığı gerekçesiyle kullanılmamıştı . Ama Atürütk bozkurtu devletin her kurum ve kuruluşunda kullanmıştı: Daha cumhuriyet ilan edililmeden TMBB'nin 1922'de çıkardığı pullarda, 1924'te kurulan Türkiyat Enstitüsünde ,MTTB'nin ambleminde ,İzcilik-Yavrukurt teşkilatında, 1927'de çıkarılan kağıt paralarda , ilk yolcu gemimizin adında, Petrol Ofisinin armasında ( alev figuru İsmet İnönü taradından daha sonra eklenmiştir , paraların üzerinde bozkurt ve Atatürk resimlerinin çıkarıldığı gibi daha sonraki iktidarlarda Atatürk resimleri tekrar konmuş fakat bozkurt konulmamıştır.) ,Üniverste öğrencilerinin şapkalarında , Sigara markalarında , yakın çevresine verdiği soyadlarında Atatürk bozkurtu hep sembol olarak kullanmıştı. Atatürk'ün Ankara ulustaki heykeline bir göz atarsanız oradaki bozkurt figürlerini görmekte zorlanmazsınız

Atatürk'ün Tunç bozkurt olayı .

Demin yukarıda ilk yolcu gemimiz olan "bozkurt"tan bahsetmiştim hatırlarsınız. Bu gemi 2 Ağustos 1926 gecesi Ege denizinde Fransız Lotus genmisiyle çarpıştı. Çarpışmada Bozkurt gemisi batmış 8 Türk denizciside boğulmuştu. Ertesi gün İstanbula gelen Lotus gemisi kaptanı tutuklandı. Fransız kaptan tedbirsilik ve ölüme sebebiyet vermek suçlarından 80 gün hapse mahkum edildi. Bayrak yasası nedeniyle açık denizlerde işlenen suçlarda sadece bayrak devletinin yargılama yetkisinin olduğunu ileri süren Fransa , Türk mahkemelerinin yetkisizliğini ileri sürünce sorun Lahey sürekli adalet divanına götürüldü. Lahey Adalet Divanında Türkiye Cumhuriyeti'nin dönemin adalet bakanı Mahmut Esat savundu. 7 Eylül 1927'de divan Türkiye'nin hukuka aykırı etmediği kararını verdi. Bu kararla birlikte "Bozkurt gemisinin adı ve Türk Milletinin milli sembolu, hürriyet ve istiklalin timsali olması sebebiyle" Türk heyetine Atatürk'e verilme üzere tunç bozkurt heykeli hediye edildi. Bu davadan dolayı dönemin adalet bakanına soyadı kanunu çıkınca bizzat Mustafa Kermal Atatürk tarafından Bozkurt soyadı verildi. Bozkurt heykeli 1968'e kadar anıtkabirde sergilendi. 1968'de Samsunda Gazi müzesinin açılmasıyla birlikte Atatürk'ün bir çok özel eşyasıyla birlikte bu heykelde Samsuna gönderildi. 1978 yılına kadar burada sergilenen heykel CHP iktidarının baskılarıyla Müzenin deposuna atıldı. (Bu bilgiler içerinde Bozkurt heykelinin veriliş gerekçesinin altını çiziyorum Atatürk bunu kabul etmese hediyeyi kabul etmeyecek karakterde bir insandı.)

Ayrıca Atatürk'ün çalışma masasında çağırma zili olarak kullandığı ikinci bir bozkurt heykeli vardır ki oda halen Samsun müzesindedir.

Neyse fazla uzatmaya gerek yok Atatürk'ün sağlığında ressam Ratıp Tahir Burak'a yaptırdığı Marif(Milli Eğitim) Başkanlığı giriş holündeki Müstasna yerinde Atatürk'ün sağlığı boyunca sergilenen Ergenekondan çıkış tablasondan yada Cumhurbaşkanlığı forsundaki 16 yıldızın, tarihteki 16 büyük Türk İmparatorluğunu, ortadaki güneş ise Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ni simgelediğini o devletlerden birinin de Bayrağı Bozkurt olan Göktürk devleti olduğunu uzun uzadıya anlatmayayım. Unutmayın bozkurt bir semboldur. Burdaki Bozkurt'un alalade bir hayvan yada "canis lupus" olmadığını anlamışsınızdır umarım.

Tasarım için Aybalanet'e araştırmaları için sayın Kemal Çapraz'a ve Orkun Dergisine teşekkürler.

KIZILELMA

2007-04-17T14:36:00.000-07:00

Kızıl Elma / Turan

Türkler, özellikle Oğuz Türkleri arasında cihan hâkimiyetinin sembolü olarak ifadesini bulmuş bir mefhum veya mefkuredir. Kızılelma, Türklerin yaşadıkları bölgeye göre batı yönünde ulaşılması gereken bazen bir belde, bazen de bir ülkedeki taht veya mabet üzerinde parıldayan veya cihan hâkimiyetini temsil eden som altından yapılmış kızıl renkli altın bir yuvarlak yahut top olarak tahayyül edilmektedir. Bu altın top bazen zaferin işareti, bazen hâkimiyetin sembolü, bazen de fethedilmek üzere hedef seçilen yerin sembolü olarak ifade olunmuştur. Türklerde çok eski inanç ve töreye dayanan Kızılelma, Türkistan sahasından Hazar denizinin doğusundan gelen Oğuzların, Hazar kağanının ipek çadırının üzerinde hâkimiyetin ifadesi olarak bulunan altın top (Kızılelma'yı) ele geçirmeyi ülkü edinmişler. Buradan İran'da hüküm süren Türk boylarına, oradan da Osmanlılara geçmiştir. Osmanlı Türk devletinin Macaristan'da bulunan Kızılelma'yı bulup ele geçirmelerinden sonra fethetmek istedikleri yerlerde bir Kızılelma'nın varlığına inandığı ve bu uğurda mücadele ettiği görülmektedir.

Türkler, inandıkları Tek Tanrı'nın dünya hâkimiyetini kendilerine ihsan ettiğine iman etmişlerdi. Bunu Bilge Kağan'ın ; "Tanrı irade ettiği için tahta oturdum; dört yandaki milletleri nizama soktum" sözlerinden de anlamaktayız. Yine Bilge kağan!ın ağzından Türk imanı şöyle ifadeedilmekteydi; Türk Tanrısı, milleti yok olmasın diye babam İlteriş Kağan'ı ve anam İl Bilge Hatun'u gökten tutup yükseltmiştir.

Oğuz Kağan'ın doğumundan itibaren ilâhî bir nurla beslendiği tarihî ve efsanevî kaynaklarda yer almaktadır. Oğuz Kağan'ın Tanrı tarafından ilâhî kudretle teçhiz edilmesinin yanında yardımcısı ve rehberi de aynı kaynaktan beslenmiştir. Gökten indirilmiş Gök-Börü (Bozkurt) Oğuz'un seferleri sırasında ona kılavuzluk yapar. Oğuz Destanı'nda geçen şu mısralar bunu en güzel şekilde izah etmektedir:

"Ben sizlere oldum kağan
Alalım yay ile kalkan
Nişan olsun bize buyan
Bozkurt olsun bize uran"

Turdı Han'ın 598 yılında Bizans İmparatoru Maurikianur'a gönderdiği mektupta geçen ; "Dünyada yedi iklimin efendisi ve yedi ırkın kağanı..." ibaresi ile Tuna Bulgarlarının hanı Melemir Han'ın kendisi ve şahsında ifadesini bulan Türkler için kullandığı; "Tanrı tarafından gönderilmiş Tanrı'ya benzer Melemir Han..." ifadesi Türk milletinin İslâmiyet'ten önceki dönemde Tanrı tarafından kutlu kılınmış olduğu inancını göstermektedir. Bu ve buna benzer çeşitli inançlar, Türklerin İslâmiyet'i kabul etmelerinden sonra da devam etmiştir. Kendilerini Tanrı tarafından dünya nizamını sağlamak için gönderildiklerine inanmışlardır. Zira Türk insanının mücadeleci ruhu ve cihan hâkimiyeti ülküsü İslâmî inanışa da uygundu. İslamiyet'ten önce kahramanlara verilen alp'lik unvanı, İslâmiyet'ten sonraki dönemlerde alp-eren şeklini alıyor, böyle hayat buluyordu. "Benim Türk adını verdiğim ve şarkta yerleştirdiğim bir ordum vardır. Bir kavme gazaplandığım zaman onları o kavmin üzerine saldırtırım" mealindeki hadis-i kutsi, İslâm dünyasında Türkler hakkında söylenen rivayet ve kehanetlere örnektir. Hz.Muhammed'in ; "Horasan'da Arap olmayan, güzel yüzlü hâkim bir insan zuhur edecek; onun adı da benimki gibi Muhammed olacak ve Büveyhilerin baskısına son verecektir. Horasan'dan Büyük Dervazat'a kadar fetihler yapacak. Irak, İran ve Mekke hutbelerinde adı okunacaktır " mealindeki hadis ile "Türkler size dokunmadıkça siz de onlara dokunmayınız" mealindeki hadisler bütün İslâm dünyasında dilden dile yayılmaktaydı. Türkler, gerek İslâmiyet'ten önceki GökTanrı inancı zamanında, gerek İslâmî dönemde kendilerinin Tanrı tarafından dünyaya hükmetme ve adaleti sağlamak için yaratıldıklarına ve hayat felsefesinin bu düşünce ile şekillenmesi gereğine inanmışlardır. Eski dönemlerden itibaren dünya nizamını sağlamak üzere mücadele eden Türk milleti, İslâmiyet'i kabul ederek maddî ve manevî yönden bir yükselişe erişmişlerdir. İdeallerini, kendilerinin dünya nizamını sağlama ülkülerini bu iman kaynağından beslemişlerdir. Bu kaynak Kızılelma'nın manevi yönünü teşkil eder. Tarih ilminin tespit ettiği ve kendine mahsus ileri bir kültür örneği olan Bozkır kültürü , M.Ö. 1500-1700 yılları arsında teşekkül eden ve yaşayan örnek bir kültür olarak bilinmektedir. Atın ehlileştirilmesi ve demirin ileri bir teknikle işlenmesi bu kültürün önemli özelliğidir.

Mücadeleci bir yapıya sahip olan Türk milleti, bunun gereği olarak ihtiyaçları ölçüsünde seyyar evler, hastaneler ve eğitim kurumlan yapıyorlardı. Bu hâl onların kolay hareket etmelerine, mekân değiştirmelerine imkân sağlıyordu. Bunun yanında medeniyetin ölçüsü sayılan giyinme, en pratik ve en kullanışlı seviyededir.

Madde ile ruh, mazi ile hâl ve muhafazakârlık ile inkılâpçılık , Türk insanının yapısında öyle kaynaşmıştır ki, bu kaynaşmanın eseri, siyasî, içtimaî ve hukukî nizam, Türk devletlerinin ihtişamında belirerek yüzyıllarca yaşamış ve milletin yaşamasını sağlamıştır. Bu birleşme, Türk milletinin sosyal yapısı ile yakından ilgilidir. Sosyal yapının çekirdeği olan ailenin sağlam olması, bunun uruğ, boy, budun şeklinde teşkilâtlanması, buradan devletin doğmasına ve devlet kanalıyla bir milletin ideallerini gerçekleştirmesi sonucunu getirmektedir. Aile, uruğ, boy ve il (Devlet)in sağlam teşkilâtlanması bir yandan millî ideallerin ve mefkurelerin birliğini sağlıyor, bir yandan da Türk ruhundaki dinamizm ve hürriyet fikrinden olsa gerek, büyük devletlerin kurulması yanında parçalanmayı da beraberinde getiriyordu. Bu tarz katı devletçilik şekli, âdeta kendi arasında bir yarışa zemin hazırlıyor, Türkün Kızılelma'ya gitmesini daha da dinamik kılıyordu. Türk milletinin sosyal yapısı, sosyal yapıyı ayakta tutan maddî ve manevî dinamikler, onların Kızılelmaya yol almalarını gerektirmekteydi. Binlerce yıldan beri milletin şuuraltına yerleşen bu duygu, tarihî dönemler itibariyle yeniden zuhur ediyor, yeniden millete hayat veriyordu. Onların hayata sıkı sıkıya bağlanmalarını ve kendi dinamiklerini korumalarını sağlıyordu. Oğuz Han'dan Alparslan Türkeş'e kadar Kızılelma ülküsü Türk milletinin var olma ve idare etme idealinin en üst -seviyede olmasına işaret saytlır. Oğuz Kağan, hâkimiyetin sembolü olarak altın evini kurar, altın evin kurulmasından sonra sefere çıkar. Bunlardan ilki Hint seferidir. Hint ve Çin ülkelerini topraklarına katan Oğuz Han'ın elde etmek istediği Pekin Kızılelması'dır. Tarihçiler Çin'in (Pekin) Kızılelma olarak telâkki edildiği konusunda ittifak etmişlerdir. Karanlıklar ülkesi, Çin ve Hint ile bütün Orta Doğu ve Kafkasları birleştiren ve burada hâkimiyet tesis eden Oğuz'dan sonra Hunlar tarih sahnesine çıkarlar. Batılıların Tanrının Kılıcı diye isimlendirdiği Atilla'nın hedefi batıdır. Ares Kılıcı olarak isimlendirilen dünya hâkimiyetinin vasıtası olan kılıç, Atilla'nın Kızılelma olarak batıyı seçmesine vesile olmuştur.

Abdalan-ı Rum, alp eren Şeyh Edebali ve onun damatları Osman Gazi ile Tursun Fakı...Oğuz'un Anadolu'daki Korkut Atasıdır

Osman Gazi'ye Selçuklunun bittiğini belirtir ve "Ona sultanlık veren Tanrı bana hanlık verdi. Eğer minneti şu sancak ise ben kendi sancağımı götürüp uğraştım. Eğer o, ben Al-i Selçukum derse ben de Gök Alp (Oğuz Han) oğluyum" dedirtir. Osmanlı Türk Devleti bu düşünceler üzerine kurulduktan sonra Kızılelma denilen büyük idealde açılım kazanır. Osmanlının ilk Kızılelması, Anadolu'da beylikler dönemine son verip Türk birliğini sağlamak olmuştur. Bunun için çeşitli mücadelelere girişen Osmanlılar, kardeş katline kadar varan büyük fedakârlıklar göstermekten çekinmezler. Gerek iç mücadeleler, gerek Moğol istilâsı bir yandan sıkıntıları getirirken, bir yandan da büyük ideallerin gerçekleşmesi için dinamik bir güç oluşturur. Sadece Türk milleti için değil, dünyadaki bütün milletler için kavşak noktası olarak bilinen ve kendine mahsus özellikleri haiz olan İstanbul, Osmanlının büyük Kızılelması olarak görülür. Hakkında çeşitli rivayetlerin düden dile dolaştığı İstanbul, Fatih Sultan Mehmet'in dahiyane idare ve olağanüstü iradesiyle Türklerin hâkimiyetine girer. Hz.Muhammed'in; "İstanbul muhakkak feth olunacaktır. Onu fetheden kumandan ne güzel kumandan ve onun askerlerine ne güzel askerlerdir" hadisi ile müjdelenen ideal, hayata geçirilir. İstanbul'un fethine kadar anlatılan,, ancak İstanbul'un fethi ile olgunlaşan Kızılelma , Türk'ün dünyaya hâkim olma duygusunun bir ifadesi olarak hayata geçmiştir. Evliya Çelebi, Hz.Muhammed'in doğumunda ateş-gedelerin sönmesi ve Tak-ı Kisra'nın sükûtu gibi harikulade hadiseleri anlatırken Ayasofya kubbesiyle birlikte İstanbul Kızılelmasının düştüğünü zikretmektedir

İstanbul'un fethinden sonra Türk milleti için Kızılelma Roma'ya, St.Pierre'nin kubbesine taşınır. Burası Katolik dünyasının kalbidir. Türklerin hedefi artık Roma'dır. Zira Fatih döneminde yapılan Otronto(İtalya) seferinin sebebi de budur RomaKızılelmasının düşürülmesidir. Atilla'dan sonra Roma'yı düşürmek Osmanlı Türklerinin büyük hedefleri arasındadır. Bir efsane Kızılelmanın Roma'ya taşındığını anlatır ve Türk'ü Roma'ya koşturur. Efsaneye göre, Kızılelma, Dağıstan'dan I.Anuşirvan tarafından İran hazinesine konulmuş, oradan da Roma'ya kaçırılmıştır. Bu anlatım tarihî kaynaklarda yer almaktadır. Bundan başka çeşitli mektup örnekleri, elden ele dolaşarak Türkleri Kızılelma'ya (Roma) davet eder. Bir başka Kızılelma ise Macaristan'dır

Kızılelma, tarihimizde Türk birliği olarak da telâkki edilmiştir. Azerbaycan sahasından Ahunzade Mirza Feth Ali Bey'in yaktığı dilde Türkçülük meşalesi. İstanbul'dan eğitim sahasında Süleyman Paşa tarafından yakılmaya devam edilmiştir. Buharalı Şeyh Süleyman Efendi'nin İstanbul'a taşıdığı Türk birliği fikri, Ahmet Mithat Efendi, Ahmet Cevdet Paşa, Şemseddin Sami, Necip Asım Bey ve Veled Çelebi tarafından yaşatılmaya başlanmıştır. Özellikle 19. yüzyılın sonunda 1898 yılında Türk-Yunan savaşının olması, Türkiye'de Türkçülük fikrinin daha süratli kabul görmesini sağlamıştır. Dönemin aydınlan, bir yandan Selanik'te Genç Kalemler hareketim başlatırken, bir yandan da İstanbul'da Türk Derneğini kuruyorlardı. 1908 yılında kurulan bu derneği, aynı gayeleri takip eden Türk Yurdu izliyordu( 1911). Türk milletinin tarihini, dilini, edebiyatını, etnolojisini,sosyal ve siyasî problemlerini araştırmak ve halletmek gayesini güden bu demeğin faaliyetleri kesintisiz olarak 1933 yılına kadar devam edecektir. Emrullah Efendi, Bursalı Tahir, Ziya Gökalp, Tunalı Hilmi, Ağaoğlu Hikmet gibi şahsiyetlerin omuzlarında gelişen Türkçülük cereyanı, 1900'lü yılların başından itibaren yanına siyasî ve askerî kesimlerden de destek almak suretiyle olgunluk kazandı.

Ziya Gökalp'in fikri birikimi, Türkçü düşüncenin merkezinde yer almasını sağladı. 1920 yılında kurulan Türkiye Devleti, bu fikri birikimin ürünü olarak tarihteki yerini aldı. Kızılelmanın Turan olarak şekillendiği bu dönemin en büyük ve ilk safhası olan Türkiye Devleti kuruldu. Zira Turancılık üç aşamalı bir fikir sistemi olarak ortaya atılmıştır. Bunlar sırasıyla, Türkiyecilik, Oğuzculuk (Türkmencilik) ve Turan (Türk Birliği)dır. Turan Devleti fikrinin savunucularından biri olan Ömer Seyfettin, devletin yönetim şekli olarak İlhanlığı teklif eder. Aynı fikrin sonraki temsilcilerinden biri olan Necip Fazıl Kısakürek, Büyük Doğu Devleti olarak isimlendirilir. 1920'de tamamen Türk millî düşüncesi üzerine kurulan yeni Türkiye Devleti, ikinci Dünya Savaşı'na kadar bu temel felsefe üzerinde hayatiyet bulur. 1940'h yıllarda iyici filizlenen bu düşünce, döneminde birçok şahsiyetin yetişmesine ve fikrin yayılmasına vesile olur. Kızılelmanın Türk milletinin manevî besini olduğunu söyleyerek bunu Turan fikri ile kuvvetlendiren Nihal Atsız ve 1960'lı yıllardan itibaren Kızılelma, Turan fikrini Türk politik çevrelerine taşıyan ve doktriner bir çehresi olan Alparslan Türkeş. ..Millî devlet-güçlü iktidar sloganıyla kitlelere aktarılan düşüncenin ilk safhası güçlü bir Türkiye Devleti idealidir. Tamamen inkılâpçı bir ruha sahip olan siyasî görüş, Dokuz Işık doktrini ile güçlü ve bulunduğu konumda çevresinin güç odağı olan Türkiye Devleti'ni gerçekleştirmek gayretindedir. Nitekim yüzyılımızın son çeyreğinde dünyada olan gelişmeler bu fikrî ve siyasî görüşün haklılığını ispat etmektedir. Milî ülkü olan Kızılelma, Türk birliğinin, yani Turan'in tesisidir. Bunun birinci dönemi bağımsızlık, ikinci dönemi birlik, üçüncü dönemi ise fetihler dönemidir. Buradan hareketle denilebilir ki, tarihî dönemlerden itibaren tecrübelerle sabit olan Türk birliği fikri, günümüzde yemden hayat bulmuştur. Özellikle yetmiş yılı aşkın bir süredir Rus egemenliğinde yaşayan Türk gruplarının bağımsız devletler olarak dünya devletleri içinde yer almaları, başka Türk gruplarının şimdilik federasyon yapısı içinde yan bağımsız olmaları ile başta Türkiye ile olmak üzere Türk devlet ve toplulukları arasında başlayan iş birliği, Türk'ün Kızılelması olan Turan'a giden bir yol olarak görülmektedir. Ulaşılması gereken hedef, mefkure olarak anılan Kızılelma, zaman zaman coğrafî yerlere isim olarak verilmiştir. Bu yer veya varılması gerekli coğrafyalar Macaristan, İstanbul, Roma, Endülüs, Viyana gibi beldeler olmuştur. Ancak sadece coğrafî yer, ulaşılması, fethedilmesi gerekli belde olmaktan çok, Kızılelma, Türk milletinin hedefi olarak zihinlerde yer etmiştir. Zaman zaman bir devlet olma ideali olan Kızılelma, çoğu kez Türk birliği idealinin ismi olmuştur. Bugün de Türk milletinin birleşme ideali, Turan Devlet fikri olarak yaşamaktadır < İsmet ÇETİN, Kızılelma, Ankara 1997., Bunun yanı sıra Kızılelma ile ilgili olarak şu eserlere bakılabilir. Arın Engin, Kızılelma, İstanbul, 1966.; Ziya Gökalp, Kızılelma, (Haz.Hikmet Tanyu), Ankara, 1976>.

Görüldüğü gibi Kızılelma konusunda netice olarak şu söylenebilir; "Türkler için Kızılelma, üzerinde düşünüldükçe uzaklaşan ancak uzaklaştığı oranda cazibesi artan idealler veya hayallerdir."

HIZLI ULASIM LİNKLERİ

2007-04-17T14:25:00.000-07:00

.::::::::::::: Hızlı Ulaşım Linkleri ::::::::::::::.

ANA SAYFA

05 04 2007
Uydudan yayınlarımızı izleyebileceğiniz frekans bilgilerimiz, Uydu frekansı : 11.136 MHz, Polarizasyon : Dikey (V), SymbolRate : 2170, FEC : 3/4 şeklindedir.